Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman

We kunnen uitslapen, maar doen dat niet. Het ritme zit er nog strak in. Dirk en Els vertrekken vandaag, zij fietsen verder naar Sicilie. Dirk en Els zijn klaar en we nemen hartelijk afscheid. Het klikte en we hebben samen het nodige meegemaakt op deze reis. Tijdens onze reis zei Frans vaak dat dit soort reizen een “continue afscheid nemen is”. Niet vervelend bedoeld, maar we zijn onderweg en overal maar even. Maar dit gezelschap is samen opgetrokken en dan doet het afscheid een beet

Wij gaan even ontbijten bij de pizzeria, een kop koffie en een croissant en nemen een broodje mee om bij de tent nog verder op te eten.
Tijdens ons ontbijt komt Theo afscheid nemen. Hij vliegt morgen naar huis en gaat vandaag vroeg naar Rome.

Wij ruimen de spullen op en stoppen de kleding e.d. voor de komende week in een tas. De rest gaat in de andere tassen en vervolgens in dozen en gaat met de fietsen mee met de firma Soetens.

Wij nemen afscheid van Jan en Gerda. Zij blijven op de camping en vliegen donderdag terug. Wij hebben een appartementje geregeld in Rome en daar gaan we nu naar toe.

Eerst nog even telefonisch met Wouter de Paepe gesproken, een jonge priester die hier in Rome studeert. Hij heeft een tijd in Wijk bij Duurstede gewoond op de pastorie en ons destijds ook weggezonden voor Santiago de Compostela. Woensdag gaan we met hem lunchen nadat we de viering in de Friezenkerk hebben bijgewoond. Dan hopen we ook ons getuigschrift te krijgen.

We gaan. Lopend de camping af met ieder een tas. Het station is een klein stukje verder. Na wat gehannes om een kaartje te kopen zitten we snel in de trein. (we vragen een mede passagier of dit het perron is naar Rome….hij zegt terecht dat we al in Rome zijn, oeps, natuurlijk!) Een paar haltes verder stappen we over op de metro en stappen uit bij het Vaticaan.
De drukte en hectiek overvallen ons. We hadden gehoopt dat het rustig zou zijn in Rome, maar dat is niet zo. We moeten nog een klein stukje lopen naar het appartement, waar we om 13:00 hebben afgesproken. Het is pas 12:00, dus we kunnen mooi even lunchen in een klein restaurantje, schuin tegenover het appartement.

Dat appartement ligt trouwens een paar 100 mtr ten noorden van het Vaticaan, lekker dichtbij dus.
Het is 13:00 en wij en de beheerder zijn keurig op tijd. We worden wegwijs gemaakt en de formaliteiten worden vervuld.
Nu start onze citytrip in Rome.

We gaan er nog even op uit. De St.Pieter is nagenoeg onbereikbaar. Het plein staat niet vol, maar de rij is eindeloos. Dan maar ons andere doel: het Pantheon. We zijn al eens in Rome geweest en dit is een van de gebouwen die de meeste indruk heeft gemaakt. Het is een prachtig gebouw. Ook hier is het druk.

We lopen als toeschouwer rond, wij zijn er wel, maar onze ziel komt per postkoets achter ons ons aan. Soms verlangen we terug naar de stilte in de natuur. Dit klint dramatisch, maar zo erg is het niet. Rome is en blijft een mooie stad.

We gaan terug naar ons appartement en halen een pizza, werken de blog bij en gaan slapen.

De komende dagen zullen we geen blog bijhouden, tenzij er iets speciaal te melden is.

Dankbaar zijn en blijven we.

 

 

 

 

 

 

 

We slapen slecht, net als bij de vorige camping hadden we veel last van blaffende honden in de nacht. We snappen niet dat zo’n hond dat zo lang volhoudt. Hier worden honden blijkbaar op hun blafvermogen geselecteerd.

Maar ja, al snel zitten we de fiets, snel deze camping achter ons latend. Frans heeft wat lucht uit de achterband laten ontsnappen in de hoop dat hij het houdt tot Rome. De bobbel wordt wel steeds erger en met name bij afdalingen zwabbert de fiets over de weg. Hij durft niet sneller dan 30km en gaandeweg de dag wordt het steeds erger.

We beginnen met verder afdalen, maar na een tijdje is het wel over met de pret. We moeten een heuvelrug over om in het dal van de Tiber te komen en dat betekent lange klimmen tot wel 7-8%. We hebben wel veel geluk dat het zondag is, want normaal is deze weg erg druk, maar nu niet. De zorgen om de achterband en het stevige klimwerk maken dat er weinig foto’s gemaakt worden, sorry.Wat opvalt dat er zoveel trope ligt langs de weg, papier, verpakkingen maar ook hele huisraad…en een dode slang en zelfs tot 2 keer toe een das, ongeschonden dus waarschijnlijk even aangetikt bij de fatale oversteek….

Soms is de weg goed, soms erg slecht.
Gerda en Jan rijden met e-bikes en gaan sneller dan wij. We hebben afgesproken dat we de camping voorbij rijden en doorrijden tot op het plein van de St.Pieter om daar een foto van ons allen te maken.

Alleen, rond 12:00 krijgen we een telefoontje van Jan, dat dat niet doorgaat. Het is zo druk op het plein dat nieuwe bezoekers mondjesmaat worden toegelaten en dat je er met fietsen helemaal niet op mag komen. zij worden ook weggestuurd door de bewaking….tja …eerste Pinksterdag…We besluiten dan maar om direct naar de camping te rijden.

In een voorstad van Rome moeten we ons even door het drukke verkeer worstelen en na wat wenden en keren over en onder viaducten zitten we opeens op een prachtig fietspad langs de Tiber. Wel is het erg benauwd, het riet staat hoog en regelmatig fietsen we tussen muren van riet.
Dan nog een kleine ommetje naar de camping en dan zijn we er. Een prachtige camping, wat een verademing na de laatste dagen. met zelfs een *****klasse toiletvoorziening….
Theo heeft de Toscane route gereden en is gisteren al aangekomen. Even na ons komen Jan en Gerda aangereden vanuit Rome. Het stel is weer compleet voor even.
Jammer dat de St.Pieter nu even te ver is, maar we moeten soms verstandig zijn.
We kijken nog even naar de achterband van Frans, die heeft het gelukkig gehouden, maar is nu echt total loss. Terug naar de fietsenmaker daarmee.

Tenten worden opgezet, we douchen en gaan samen een pizza eten op de camping. Het wordt erg gezellig ofschoon, misschien wel dankzij, dat het een afscheidsetentje is.

We leveren de fietsen in bij de firma Soetens, die ze naar Nederland zal transporteren, en we krijgen een paar dozen mee voor de bagage die ook meer moet.
Het voelt onthand zo zonder fiets, bijna het kostbaarste wat we de afgelopen weken bij ons hadden.

Dankbaar zijn we dat we dit konden en mochten doen. Dankbaar voor alles wat we hebben meegemaakt en voor elke ontmoeting die we hadden.
Dankbaar voor ons gezelschap, we hadden nooit gedacht dat we het leuk zouden vinden met anderen op te fietsen.

Weemoedig zijn we, een beetje verward. Het zit erop, de fietsen zijn al weg. Nu wij nog.

Morgen verkassen we naar een appartementje in Rome, donderdag waarschijnlijk naar Venetie en daarna de lange treinreis naar huis. Fijn om weer naar huis te gaan, een beetje verdrietig dat het fietsen en reizen bijna over is.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/06/spoor_2017-06-04074826.gif

Download file: spoor_2017-06-04074826.gif