Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman

Yep, foei Duitsland. dat kan veel beter. Wat we ermee bedoelen? Dat wordt wel duidelijk.

Het zonnetje schijnt alweer als we opstaan, maar helaas net niet op onze tent, die breken we snel af en leggen hem te drogen in de zon.
We kunnen koken op deze camping en snel is er dus thee- en koffiewater gezet. Even melk halen bij de receptie, we zijn gisteren immers vergeten boodschappen te doen. De muesli smaakt heerlijk en we werken die naar binnen.

Rustig aan breken we op, gisteren afgesproken dat we maar een korte dag fietsen. Als we op tijd op de volgende camping zijn kunnen we mooi even wassen en uitrusten.

Op de normale tijd zijn we weer op weg en direct na de camping mogen we klimmen, dat ziet er toch gemakkelijker uit dan we gisteren dachten.

Dan hebben we even wat gehannes om de route op te gaan, we fietsen een kruising te ver door en denken binnendoor ook wel op die route terecht te komen. Maar ja, er zijn hoogteverschillen hier en als we aankomen op het punt waarop we weer op de route zouden moeten komen loopt die ver boven ons over een viaduct. Misgerekend dus, even verder lukt het wel weer op de route te komen. Dat is het restant van een oude spoorweggetje waar nu een mooi fietspad is neergelegd.

Een stukje verder verlaten we die oude spoorweg en gaan het platteland in. Klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Het is al warm en we zijn snel doorweekt van ons zweet. Maar het is prachtig, we genieten van de mooie omgeving en de immense uitzichten.

Dan draaien we van het boerenland af en gaan het bos in. In eerste instantie nog een mooie asfaltweg, maar dat verandert als we steil omhoog moeten naar een andere weg. Het klimmen over een puinweg is niet te doen en zelfs gevaarlijk. Ons routeboek laat dat ook in niet mis te verstane bewoordingen weten. Dit is niet verantwoord en toch loopt er een internationale fietsroute overeen…

In ons routeboek staat ook dat we maar eens moeten kijken hoe deze paden bevallen en als het niet gaat is er een alternatieve route, weliswaar niet door het bos, maar wel fietsbaar. We besluiten om dat alternatief te nemen, de hoofdroute is niet fietsbaar.
Maar ook op het platteland komen we idiote zaken tegen. Er worden miljoenen uitgegeven aan nieuwe en gemoderniseerde autowegen maar de fietspaden in dit deel zijn schandalig. We rijden vaak over puin en met steile klimmen. Dat is geen lekker fietsen. Foei Duitsland, dat kan veel beter!

De komende dagen blijft dit zo volgens ons routeboek dus wij kiezen direct voor de alternatieve route. Het moet wel leuk blijven.

Net voor 13:00 komen we bij een bakker waar we nog even snel koffie en een paar broodjes scoren. Ze ging net sluiten voor de middagpauze, maar helpt nog wel en we mogen de borden en kopjes buiten op het tafeltje laten staan. “Hier wordt nooit gestolen”, zegt ze. Dat kunnen we ons wel voorstellen, er komt nooit iemand anders dan dorpsgenoten.

We fietsen verder en krijgen een jojo-weg,  steile klimmen, afgewisseld met sterke afdalingen. Van die klim word je moe en aan de afdaling heb je niks, de weg is zo slecht dat we snel in de remmen moeten knijpen.

Uiteindelijk draaien we de weg naar de camping op. Het is een drukke weg die behoorlijk stijl omhoog gaat, weer moeten we stevig aan de bak en vooral in het begin zitten we tussen de uitlaatgassen van het drukke verkeer. Dat is geen pretje, maar ook dit krijgen we natuurlijk voor elkaar.

Op de camping hebben we snel een plekje uitgezocht en geprobeerd de tent op te zetten. Die was blijkbaar door de hoge temperatuur zo strak dat we in eerste instantie de stokken niet op spanning kregen, later om de middag wel. De was is gedaan, alle kleren zijn weer schoon en we genieten hier heerlijk van een warme avond op de camping.

We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

Download file: Spoor_2018-07-20.gif

Het zonnetje schijnt al vroeg op onze tent. Het was vannacht fris en de buitenkant is nu zo droog. Alles is hier droog trouwens, zelfs de berken laten hun bladeren al vallen. Alleen de binnenkant van de tent is nat, van onszelf. Condens noemen ze dat, helaas is dat een euvel van de moderne tenten. Gelukkig kunnen ze er tegen nat opgevouwen te worden. We leggen hem nog wel even binnenstebuiten in de zon te drogen. Alle water wat niet mee hoeft is meegenomen qua gewicht.

We hebben weer eens muesli gekocht en melk, dat gaat er goed in. Nog een kopje koffie en de thermosfles vullen voor onderweg. De spullen worden op de fietsen vastgesnoerd en we gaan weer onderweg. Eerst even langs de geldautomaat voor wat contant geld. Duitsland is dan wel een modern land, maar pinnen ed is niet overal mogelijk.

De Weser is ons maatje de eerste kilometers, wat is het heerlijk om zo langs de rivier te fietsen, een cadeautje. Het dal wat de Weser heeft uitgeslepen heeft genoeg ruimte zodat de Weser lekker kronkelt. Hemelsbreed komen we niet zo ver, maar de weg is wel lang.

In Holtzminden gaan we even op bezoek bij de bakker om brood te kopen, daar drinken we meteen maar koffie. Langs de rivier komen we weer die mooie beelden tegen en kunnen het niet laten om een foto te maken…

Na Holzminden verlaten we de Weser en gaan verder naar het oosten. Eerst langs Bervern, een klein plaatsje met een groot kasteel. Daarna moeten we een uitloper van een gebergte bedwingen. Dit betekent eerst een lange klim, niet al te steil volgens het boekje, er zitten toch venijnige speldenprikken tussen van 7-9%. Dan kost het nodige zweet, maar levert verder geen problemen op.

Prachtig is het uitzicht, we rijden meestal tussen korenvelen en kunnen door het golvende landschap kilometers ver kijken. Na de eerste klim komen we aan in Stadtoldendorf. Daar rijden we langs de provinciale weg en dat is minder aangenaam omdat er geen fietspad is. Bij de Rewe kopen we snel druiven, kaas en skyr. Die skyr wordt ter plaatse genuttigd, heerlijk om zo een beker weg te werken en goed voor de broodnodige eiwitten.

We rijden verder, weer door het boerenland en blijven genieten, nog een stuk klimmen. Dat kost wel wat meer moeite, het is wat steiler en we beginnen moe te worden. In de blakende zon helinkjes van meer dan 7% bedwingen kost zweet.

Na de top is dan ook goed rusten en tijd voor de boterhammen en een kopje thee (daarom hebben we een thermoskannetje mee). Tussen de korenvelden is een mooi bankje in de schaduw. Krek voor ons.

Het grote afdalen begint, tot aan de camping loopt het omlaag op een paar uitzonderingen na. In het begin gaat het hard, we tikken 55 km/u aan en knijpen dan maar in de remmen. Al snel hebben we weer de nodige km’s afgelegd.

In Einbeck gaan we even het historische centrum in om de vakwerkgevels, de jacobuskerk en het stadhuis te bewonderen en een lekkere koude cola te nuttigen.

Dan de laatste etappe, merendeels dalend, maar door de stevige tegenwind moeten we toch aan de bak. We weten dat we aan het einde nog een klimmetje en stevige afdaling krijgen, maar niet duidelijk was dat dit een aantal klimmetjes en dalinkjes was. Ook naar de camping moet we over een bultje heen. Dan wordt morgenvroeg eerst klimmen. Trouwens, het echte klimmen is  nu begonnen, we zitten nu aan de noordrand van de Harz en daar moeten we de komende dagen klimmend en dalend langs zien te rijden.

De camping waar we nu zitten ligt aan het riviertje de Gande, is groot maar niet druk. Heerlijk om hier uit rusten.

Gelukkig is er trouwens een prima restaurant, we zijn vergeten inkopen te doen vandaag….
(En in Duitsland is een restaurant nog goed te betalen, itt Nederland)

Het was weer prachtig en we zijn dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

Download file: Spoor_2018-07-19.gif

Het zonnetje schijnt op onze tent als we wakker worden, dat willen we ook en daarom hebben we tent speciaal op dit plaatsje neergezet, gelukt dus. Dan kan de tent wat drogen in zon. Hij is nat, niet aan de buitenkant, maar aan de binnenkant, condens van onszelf. Dat heb je nu eenmaal met lichtgewicht tenten…

Heerlijk die zon, dat is lekker wakker worden. Al snel hebben we onze boterhammen op, ook al omdat we gebruik kunnen maken van een waterkoker van de camping. Anders moeten we zelf water koken voor de thee en koffie, dat scheelt niet alleen benzine, maar ook tevoorschijn halen en weer opruimen van de brander.

Ruim op tijd, maar wat is tijd als je vakantie hebt, verlaten we de camping. even een klein stukje bergop naar de route en dan veelal bergaf naar Detmold, de eerste grote plaats die we vandaag aan doen. Het fietsen gaat lekker en eigenlijk hebben we weinig belangstelling voor Detmold, de gedachten zijn blijkbaar al bij de komende klimmetjes.

Net buiten Detmold stoppen we nog even bij een kerkje om binnen te kijken, helaas geen kaarsjes, het is een evangelische kerk. Strak en netjes van binnen, maar geen katholieke “tierelantijnen” die ons geloof zo mooi maken.

Dan gaan we eerst langzaam, maar steeds steiler omhoog. Het echte klimmen komt pas over een paar dagen, maar deze mogen er ook zijn. Over mooie asfaltwegen klimmen we gestadig, meestal is het goed te doen, maar af en toe moeten we stevig aan de bak, een stukje van 10-11% schatten we levert toch wel de nodige zweetdruppels. We denken in Nederland altijd dat we best wel hellinkjes hebben, met de Posbank en de Amerongerberg, nou, dat is niets vergeleken met wat we nu hebben, en het Harzgebergte moet nog komen. Nu gaat het ons eigenlijk gemakkelijk af. Na de top is altijd weer afdalen en dat is in dit geval erg fijn over een lange rechte asfaltweg in het bos.

Beneden komen we bij de “Externsteine”, een indrukwekkende rotsformatie midden in het landschap. Ze kunnen beklommen worden met een trap en dat doen we dan ook. In ons routeboek staat dat deze Externsteine behoren tot de must-see van deze route. En dat doen we dan ook trouw.

We lunchen daar, hebben al vroeg honger en die honger blijft de hele dag bij ons, we moeten blijkbaar hard werken terwijl we vrij gemakkelijk omhoog gaan.

Na de Externsteine weer even omhoog en omlaag en dan de derde piek in dit bos, die gaat via een puinweg, dat valt wat meer tegen, omdat we naast het klimmen ook attent moeten zijn op de gaten in de weg. De afdaling over deze weg is echt vervelend. Het volgende dorpje kent gelukkig weer goede asfaltwegen en daar zijn we blij mee, het klimmen en dalen gaat voort. We verlaten het donkere, prachtige bos en fietsen verder, oostwaarts.

De omgeving heeft wel iets weg van Zuid-Limburg, waar je langs de rand van het bos en de vallei fietst, alleen is het hier net even hoger…

Het bos verdwijnt langzaam en we fietsen weer over boerenland. Het is helaas dun bevolkt en dat is te merken, geen terrasjes en geen winkels onderweg. Volgens de route schampen we Nieheim en we besluiten om daar even naartoe te gaan. Na even zoeken vinden we een Eiscafé en eindelijk kunnen we even lekker koffie drinken en een ijsje eten. Daar knappen we van op, al dat klimmen slurpt toch wel veel energie weg.

Na Nieheim fietsen we in het open land, prachtig die weidse uitzichten, we genieten intens van de mooie omgeving. Bij Frans vliegt plotseling een wesp of bij onder zijn zonnebril en raakt blijkbaar in paniek en steekt, net onder zijn oog. De zonnebril vliegt af en het beest is gevlogen. Annemieke behandelt de steek. In het begin doet het pijn en zwelt het op, maar aan het eind van de dag is niets meer van te zien.

Dan nog drie stevige klimmetjes en na Vörden gaat de weg dalen en dalen en dalen en dalen. Heerlijk. Kilometers lang dalen we met zo’n 25 km/u over een prachtig pad door bossen en weilanden. Af en toe is het zelfs koud…
Al snel komen we in Höxster, waar we de camping aan de Weser opzoeken. Prima camping, niks mis mee, maar wel een beetje groot…

Morgen komt er eerst een stevige klim en daarna gaat het bergafwaarts, hopelijk niet met ons… Langzaam beginnen we wat zadelpijn te krijgen, maar dat gaat ook wel weer over.

Het was een prachtige dag en we zijn dankbaar dat we dit mogen doen.

Download file: Spoor_2018-07-18.gif

 

Heerlijk is het, opstaan in een hotel. Lekker douchen voordat we weggaan en uitgebreid ontbijten. We kunnen er goed van genieten, zo goed dat we zelfs wat later weggaan dan de bedoeling was…
Vandaag een rondje sightseeing. Hemelsbreed zullen we maar een beperkt aantal kilometers verder komen dan we nu zijn, maar we maken een paar grote lussen door het mooie landschap.
Eerst nog even door Gütersloh, best een mooi plaatsje en dan, gelukkig, weer het land in.

We rijden eerst naar het zuid-westen en ja hoor, al deze dagen hebben we een oostenwind op kop en nu draait de wind naar het westen en gaan we die kant op… Gelukkig is het maar een briesje.
Het is weer prachtig om hier te fietsen in dit mooie land en in dit weer. De zon staat hoog aan de hemel.

Na eventjes rijden we Wiedenbrück binnen, hier loopt de route iets anders dan in ons routeboek en de gps staat, maar al snel blijkt waarom. Er is een geheel nieuw fietspad aangelegd door een prachtig park en opeens komen we bij een imponerende beeldengroep voor een bed dahlia’s. We staan er even bij stil om het te bewonderen en een foto te maken als een lokale bewoner er ook langs fietst en uit zichzelf zegt dat hij er niets vanaf weet. de beelden staan er pas 5 dagen… We hebben dus een primeur :-). De beelden stellen spinners voor, vroeger de bron van inkomsten van dit dorp, maar dat was toen een mager bestaan, dat is wel te zien aan de uitgemergelde lijven. Kinderen van de laagste rang moesten tot eind 19e eeuw spinnen. Teveel ongelukken, maar met name te lage opbrengsten zorgen ervoor dat het stopte.
We rijden naar de markt en zien een groepje mensen dat gefotografeerd wordt en even verderop een paar mensen op een terras. Het duurt even en dan zien we dat het beelden zijn, lijkend op de schilderijen van Marius van Dokkum.
Wat schattig.

Op het terras krijgen we lekkere latte machiato, waren we wel aan toe, en fietsen weer verder. We gaan verder naar Rietberg en weer is de route prachtig. Lsnge trajecten langs de Ems leveren een idyllische route. Rietberg is de zuidelijkse punt van onze lus en nu gaan we weer naar het noord-oosten. Het wordt langzaam meer boerenland en industrie, de bossen en heiden zijn ver te zoeken.

In Verl eten we onze boterham en drinken we er een drinkyoghurt bij die we net gekocht hebben. Het is lekker maar een stukje verder krijgen we allebei wat last van die yoghurt, toch te veel en te zwaar. Dat weten we ook weer.
We gaan verder naar Schloss Holte, een jachtslot midden in een prachtig bos. Daar staat ook een 1000-jarige eik (in werkelijkheid wordt die op 400-500 jaar geschat). Wij rijden er echter zonder het te zien voorbij, helaas stond er geen bordje langs de weg en wij weten niet waar we hem precies moeten zoeken.

Schloss Holte is een prachtig jachtslot en we kijken even door de poort. Dan weer verder door het bos. Het pad wordt wel slechter, maar goed dat we zo’n goede spullen bij ons hebben anders was allang eea kapot gegaan.
Na het bos een stukje weg en dan komen we in Riege. Hier krijgen we een voorpoefje van Berlijn: een stuk Berlijnse muur wat hier als monument is neergezet.

Na Riege gaan we weer weldra het bos in, deze keer komen we in het Teutoburger Wald, een groot bosgebied op een heuvelrug. De eerste echte klim komt eraan volgens het boek. Eerst nog een heel stuk langzaam klimmen over een kiezelweg in het bos. Dat gaat lekker.

In Augustdorf vullen we de bidon met ons laatste reservewater. We rusten niet meer, het tempo en ritme zijn nu lekker en we krijgen die klim nog…
Al snel gaat de weg omhoog, maar in het goede verzet en in het goede ritme gaat het ontspannen omhoog. Dat gaat lekker, maar waar blijft die klim nou?
Het laatste stuk voor de camping is een drukke weg, dan zal daar wel de klim zijn, maar dat valt tegen (of mee). Op ons gemak rijden we omhoog en even later weer naar beneden.
De camping is snel gevonden en we worden allerhartelijkst ontvangen en ze hebben lekker koud bier.

Tent opzetten, douchen, koken. En dan… regen, tot ieders verrassing valt er een buitje regen. De tent ritsen we dicht, maar zelf blijven we in die regen buiten zitten. Heerlijk om dat frisse water te voelen.
Het is al weer snel droog en we genieten van een mooie avond op de camping.

Het was weer een heerlijk dag, we zijn dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

Download file: Spoor_2018-07-17-1.gif

We doen het rustig aan vanochtend, het routeboek geeft aan dat er na 40km een camping is of na 120, die 120 vinden we te ver, maar er is altijd nog de optie van een hotel oid op ca 80 km in Gütersloh.

Beide keuzes maken dat we wat tijd hebben, 40km is zo gefietst en als we na 80km een hotel nemen hoeven we geen tent op te zetten, niet te koken oid.

Deze ochtend raken we, tijdens het opruimen, in gesprek met onze engelse buren. Zij zijn met twee kinderen vanuit Ijmuiden op de fiets naar Münster gekomen, gaan nu met de trein naar steden in Duitsland en daarna weer met de fiets terug naar Ijmuiden. Zij  heeft een nederlandse moeder en probeert zoveel mogelijk nog nederlands te spreken. Dat lukt aardig, af en toe zoeken naar woorden.

Rond 10:30 rijden we de camping af en moeten eerst door een prachtig bospad naar de route toe rijden. We dachten dat het een lastiger pad was, maar het ging prima. Dan richting oosten. Weer tegen de wind in en weer regelmatig vals plat, een lichte stijging van de weg die je niet ziet, maar wel je benen sloopt. Waarom gaan we toch zo langzaam?

Na een mooie tocht door bossen en langs weilanden komen we bij Warendorf. Een stad die we ook al gezien hebben, maar het blijft een mooi stadje.

Daar hebben we koffiegedronken en gelunched met een schaal kwark ca yoghurt met verse vruchten. Heerlijk.
Daar hebben we ook besloten voor de 80 te gaan. 40 is echt te weinig.

Net als de afgelopen dagen fietst het in de middag gemakkelijker. Of de wind nu is gaan liggen, de hellingen minder zijn of ons lichaam wakkerder, het is nu eenmaal zo.

Wederom genieten van het boerenlandschap en de bossen.

Langs een klein riviertje rijden we Gütersloh binnen via een pad in een parkje. Snel een een hotel uitzoeken en online boeken. Nog even mijmeren op een bankje en dan naar het hotel, bijna om de hoek.

Daar worden we allerhartelijks ontvangen. We boeken via Booking.com en dat werkt zo goed dat onze papieren al klaar ligen met alle gegevens voorgevuld. Even tekenen en naar de kamer. Gedouched, de kleren gewassen, de fietsen binnengezet en naar het terras voor een heerlijk biertje en lekker diner. Eindelijk tijd om de blog te beginnen..

Wat zijn we toch bofferds, dat we dit kunnen doen. We zijn er dankbaar voor.

Download file: Spoor_2018-07-16-183959.gif