Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman

Het begint eentonig worden: we slapen goed en zijn op tijd wakker en de boel is snel opgeruimd. De afgelopen weken is de werkwijze goed ingesleten en we hebben steeds minder tijd nodig om weg te gaan.

Al snel zijn we op weg voor de op een na laatste etappe. Gisteren hadden we wat meer klimwerk dan verwacht en vandaag zal het niet minder worden. Aan het einde wacht een pas nieuwe camping met restaurant en winkel. We hoeven dus geen boodschappen te doen, behalve wat brood voor onderweg.

Aan het landschap kunnen we merken dat we steeds zuidelijker komen. Planten en bomen veranderen en hier en daar zien we zelfs een eenzame palmboom.

We volgen de Via Flaminia, een oude Romeinse weg die destijds is aangelegd door de Romeinen. Dat er sinds die tijd weinig onderhoud op is gepleegd merken we wel. Er zitten verschrikkelijke slechte stukken wegdek tussen.
Het is te merken dat het een vrije dag is. De weg is vol met dagjesmensen en weinig vrachtverkeer. De route voert ons over een vrij drukke weg, maar het is goed te doen.
Bij Narni krijgen we de eerste klim en meteen een stevige. Om in dit middeleeuwse stadje te komen moeten we erg aan de bak. Ook deze etappe krijgen we waar voor ons geld.

Door Narni heen is het een gepers van al het verkeer door de nauwe straatjes en poorten. Het uitzicht maakt veel goed, wat is het mooi om zo over de vallei uit te kunnen kijken.
Na Narni gaat het nog even verder omhoog en dan begint het inmiddels beroemde glooiende landschap. Glooiend=klimmen en dalen, hebben we inmiddels begrepen.

In het routeboek staat dat er een heel oud kerkje van San Nicolo net buiten San Gemini is, langs deze weg, en warempel, we vinden het. De beheerder rijdt rond op een traktortje en vertelt ons dat er een bruiloft gevierd gaat worden, maar dat we wel even rond mogen kijken. Hij doet het licht voor ons aan en we zijn stil. Wat mooi, zo puur en zuiver. Aan het plafond hangen nog de oude olielampen.
De rijst staat al klaar in bladermandjes om uitgestrooid te worden.
We stappen onder de indruk weer op en rijden verder.

Koffietijd, nog steeds met uitzicht op een vallei.

Dan begint de afdaling, tot aan de camping hoeven we nauwelijks meer te trappen. Het klimmen kost veel inspanning, maar we krijgen er wel wat van terug.
Frans merkt een probleem op bij zijn achterwiel, het lijkt wel alsof er een slagje in zit, maar dat is niet zo. Op de camping maar eens goed kijken.

De camping is idd nieuw, slechts een paar jaar oud, en daar is alles mee gezegd. Hij is eigenlijk nog gesloten, maar wij mogen er wel op. Maar: geen restaurant, geen winkel en toiletten en douches die niet zijn schoongemaakt. Hier worden we niet blij van, maar we hebben geen alternatief.
Het meest vervelende is dat we zonder boodschappen zitten. Het dichtsbijzijnde dorp heeft een supermarktje dat al dicht is, het is immers zaterdagmiddag.
Wij hebben nog wel eten voor morgenvroeg en evt gaan we naar een restaurantje in dat dorp wat wel open is.
Dirk gaat erop uit, en na een hele tijd komt hij terug met een tas vol boodschappen. 5km verderop is een supermarkt en die is nog open. Hij biedt aan om met Frans terug te gaan om samen boodschappen te doen, hij heeft ook nog wat nodig. Ok, dat doen we. Frans en Dirk gaan samen even boodschappen doen. Vandaar zien jullie twee routekaartjes vandaag: de route en boodschappentocht.
We zitten nog in de afdaling en zijn vlot op weg. Onderweg komen we een nederlands gezin tegen wat afgelopen nacht ook op de camping stond. Vader, moeder en zoon. Ze zijn aan het overleggen wat te doen. Onze camping zijn ze al voorbij en de volgende is 30km verderop.
We rijden door naar de supermarkt en doen de boodschappen. Op de weg terug (weer klimmen!) zien we het gezin nog staan en we bieden aan met ze mee terug te rijden naar de camping. Dan hebben ze onderdak.
Ze zijn er nog niet uit en wij rijden door. We hebben ze niet meer gezien…
Terug op de camping kijken we de fiets van Frans na en dan blijkt dat de zijwand van de achterband los aan het laten is. Zo’n band bestaat uit verschillende lagen die op elkaar zijn gelijmd en dat laat nu los. Een duideliijke fabricagefout, want we hebben er nieuwe banden op laten leggen voordat we naar Rome vertrokken. Dit is niet fijn, want we hebben geen reserveband bij ons… Maar hopen dat dit goed gaat. Vandaag en morgen is er geen fietsenmaker open…

Maar toch zijn we blij en dankbaar dat we dit allemaal kunnen en mogen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/06/spoor_2017-06-03124505.gif

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/06/spoor_2017-06-03165326.gif

Download file: spoor_2017-06-03124505.gif Download file: spoor_2017-06-03165326.gif

We hebben er zin in! Na de rustdag van gisteren waarin we Assisi bewonderden en ook lekker niets hebben gedaan, moeten we er weer tegen aan. Nog drie etappes en dan zijn we op de camping bij Rome. Een vreemd idee, dat dan aan deze tocht een einde komt. We lijken er nu nog niet aan toe te zijn.

Maar eerst vandaag nog, een op papier redelijke etappe, maar hij is maar 50km en dat voorspelt meestal niet veel goeds.

We zijn weer op de gewone tijd wakker en de spullen zijn snel aan de kant. Nog even wat broodjes kopen voor onderweg voor alle zekerheid. Het is vandaag een nationale feestdag en we hebben geen idee of er winkels open zullen zijn. Afrekenen en op weg.

De eerste 20 km’s zijn vlak, gaan zelfs vaak iets naar beneden. Dat fietst lekker gemakkelijk, we keuvelen wat en genieten van het mooie landschap. Al snel fietsen we op landelijke weggetjes of langs een riviertje. Het wegdek is aanzienlijk beter dan dat van eergisteren.

De eerste stop hebben we in Bevagna, een plaatsje met een bekoorllijk middeleeuws uiterlijk. Het is druk, het is immers een vrije dag en de Italianen gaan er dan graag op uit. Langs de kant van de weg is een parkeerplaats vrij en daar passen onze fietsen mooi op. Helaas komt op dat moment de lokale veldwachter aanrijden en hij geeft lachend en vriendelijk te kennen, dat dat zijn parkeerplaats is. Kijk maar naar de borden. Ok, dan fietsen maar in een zijstraatje.

We gaan op een terrasje zitten, maar worden beleefd doch dringend weggestuurd als blijkt dat we koffie willen. Dit is een restaurant en daar schenkt men geen koffie!

Ineens zien we iemand lopen met een zak broodjes, de bakker is dus open! Frans gaat erop uit en komt even later terug met een brood en eten voor vanavond, de kruidenier was ook open. Gelukkig, eten hebben we aan boord.
De koffie is redelijk en we fietsen weer aan. Op het marktplein stoppen we even voor een kerkbezoek. Het belangrijke kaarsje wordt aangestoken en onze gebeden worden stil uitgesproken.
Het is een mooi plein, waar je zo de ridders verwacht tevoorschijn te komen.
Als we de hoek om gaan komen we op nog een plein, ook mooi en we vergeten een foto te maken…

Dan is het uit met de pret. Het klimgedeelte van vandaag is begonnen. De klimmen zijn niet heel zwaar (max 5%) maar wel km’s lang en de rustdag laat zich voelen. Het is wel prachtig tussen we wijngaarden en olijfbomen. Langzaam maar zeker slechten we de hellingen, terwijl de zon steeds hoger aan de hemel staat te branden. Af en toe stoppen voor een drinkpauze is noodzakelijk. We spreken af op de top te lunchen en dat doen we dan ook. Er is geen bankje, maar wel een betonnen rand waar we in de schaduw kunnen zitten. Even uitpuffen en dan onze boterhammen opeten. Dan nog even rusten.

De rest van de route is een lange afdaling, niet zo heel steil zodat we het rustig aan kunnen doen. Het gaat dwars door het stadje Massa Martana heen en we minderen even vaart voor kruispunten en rotondes. Dan in een rechte lijn naar de camping.

Die is nagenoeg leeg als we aankomen, alleen Gerda en Jan zijn er al. De tent wordt opgezet en we gaan even lekker uitrusten van de klim van vandaag. Die hakte er even in. Gelukkig hebben we nu de tijd.
De camping is een groot veld met bomen en raakt in de loop van de middag aardig bezet met Rome-gangers. En dat terwijl er maar 1 douche en 2 toiletten zijn…Ook de appartementen die hier worden verhuurd zitten vol met Rome-gangers. We drinken een lekker koud biertje op het terras en gaan koken. Weer moet de brander worden schoongemaakt. De Italiaanse was-benzine is echt niet schoon!

Nog twee dagen en dan zijn we in Rome. We hebben vandaag een appartementje geboekt voor maandag-dinsdag en woensdag. Zondag zijn we op de camping en maandagochtend leveren we fietsen en bagage af bij de koerier en gaan we Rome onveilig maken. Hoe we precies thuis gaan komen weten we nog niet.

Het was weer een prachtige dag en we zijn dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/06/spoor_2017-06-02135540.gif

Download file: spoor_2017-06-02135540.gif

Vandaag hebben we een rustdag, we gaan Assisi bekijken en daarna nog even lekker ontspannen. We worden zelfs wat later wakker dan anders, dat is boffen! Even ontbijten en we hoeven nu geen tent e.d. op te ruimen, dat voelt als een zee van tijd.
Vanuit de camping rijdt een shuttle-busje naar Assisi, maar Dirk oppert om met de fiets te gaan. Het is maar een klein stukje en het is goed voor onze spieren om toch iets te doen. Dat doen we dus.

Van een Nederlander die we gisteren op de camping spraken kregen we een routebeschrijving naar Assisi. Braaf gaan we die volgen. Al snel komen we op een klein paadje langs de rivier terecht, waardoor we meer aan het mountainbiken zijn dan gewoon fietsenn. Wel een mooie paadje.
Bij Assisi aangekomen hoeven we nog maar een weggetje naar boven. Ja hoor, onfietsbaar, zo steil. Dirk probeert het nog, maar moet halverwege afstappen, wij gaan direct met de fiets aan de hand naar boven. Het is nog niet erg warm, maar al snel druipen we van het zweet. Ook te voet is het een heftige klim. Boven gaan we door de Porta San Francesco en direct linksaf naar de basiliek van Sint Franciscus.

Op het plein zijn ze voorbereidingen aan het treffen voor 1 juni, het feest van de republiek in Italie. Vormgeven kunnen ze, een bijna compleet rozetraam omlijst het podium.

Voordat we verder kunnen worden we gecontroleerd door militairen. Dat geeft een veilig gevoel.
De fietsen worden aan het hek geketend en we nemen even afscheid van Dirk en Els. De afspraak is dat we niet samen door Assisi gaan.
Eerst gaan we de benedenkerk in. Een prachtige kerk met zeer indrukwekkende fresco’s. Het is schitterend! Het is wel de vraag of Franciscus dit zou waarderen, hij stond voor eenvoud en ingetogenheid.
We nemen de tijd en steken een kaarsje aan en zenden onze gebeden naar boven.
In de crypte onder de benedenkerk staat zijn schrijn. Overal hangen bordjes stilte en die werken over het algemeen ook, alleen als een monnik een gezelschap rondleidt wordt de stilte verstoord.
Trouwens, volgens ons zijn Franciscanen bedelmonniken, maar de vele monniken die we hier zien rondlopen maken niet de indruk een zwaar leven te hebben. Over het algemeen zijn ze goed gevuld en buiten zien we ze overal op terrasjes eten en drinken.
Na de benedenkerk gaan we naar de bovenkerk. Een meer sobere kerk, waarbij fresco’s met bepalende gebeurtenissen van Franciscus de muren sieren.
Als we weer naar buiten gaan lopen we even langs de portier en worden verwezen naar het pelgrimbureau. We worden vriendelijk ontvangen en krijgen natuurlijk een stempel in onze credenziale. Onze gegevens worden genoteerd en we kopen een Tau-kruisje, het symbool hier.

Dan lopen we verder Assisi in, met de fiets aan de hand. Even koffie drinken op het Piazza del Commune. We hebben daar uitzicht op een oude tempel voor Minerva en een mooie fontein. Duomo San Rufino is daarna ons doel. Een mooie ingetogen kerk,met een galerij van schilderen van Paus Johannes Paulus II. Dan is het beurt aan de Basilia di Santa Chiara, maar die is net gesloten. Het is 12:00 en de kerk is dicht tot 14:00.

Dan maar lunchen. In een klein restaurant bestellen we water en ravioli en tortellini. Het smaakte wel, maar wordt geserveerd op een plastic wegwerpbord en met wegwerpbestek. Dat is wel heel erg minimalistisch. We besluiten dan ook daar geen ijsje te nemen, we zullen ze hebben!

Schuin tegenover is een gelateria en daar eten we een heerlijk ijsje als toetje.

Dan weer even terug naar St. Clara. De kerk is nog niet open en we wachten geduldig op het plein met een prachtig uitzicht over de vallei, waar ergens onze camping ligt verscholen.
Langzaam wordt het drukker en worden en busladingen Brazilianen, Japanners, Nederlanders, Duitsers e.d. gelost en die lopen gedwee door de straten.

Om 14:00 gaat de kerk open en de wachtenden haasten zich naar binnen. Achteraf vragen we ons een beetje af waarom, de kerk is sober en vrij sfeerloos, niet te vergelijken met de andere kerken.
In de crypte liggen de resten van St.Clara en als we gaan kijken ligt daar een soort wassen beeld. Jammer dat er een doornroosje van is gemaakt. Dat verdient ze niet.

Dan is ons hoofd en hart wel vol van de kerken en we besluiten Assisi te verlaten. Een steile weg voert ons door de Porta San Pietro en vandaar uit leidt de gps ons naar een supermarkt, we moeten nog boodschappen doen.
Dan nog een kort ritje naar de camping en rusten maar…
Jan en Gerda zijn inmiddels ook gearriveerd en delen onze mening over de route van gisteren: niet fijn.

We douchen en eten heerlijke gevulde salade, drinken koffie en ruimen alvast op voor morgen, dan hebben we weer een werkdag.

Dank voor deze mooie dag!

Er is deze keer geen kaartje van de route, we hebben nauwelijks gefietst en de gps stond niet aan om het op te nemen. Morgen wel.

Volgens het routeboek staat er vandaag weliswaar 86km op het programma, maar het is redelijk vlak, pas aan het einde twee klimmetjes. We hadden alert moeten worden toen hij sprak over het “glooiende landschap”, maar dat wilden we waarschijnlijk niet weten…

Het zonnetje schijnt als we wakker worden. We hebben gisteren muesli en melk gekocht en kunnen lekker ontbijten. De benzinebrander laat het een beetje afweten sinds Frans er benzine bij heeft gedaan die we gisteren gekocht hebben. Wasbenzine, waar we op koken, heet hier benzina avio, maar is blijkbaar niet helemaal hetzelfde. De brander zit vol met aanslag en wil niet voluit branden. Schoonmaken helpt nauwelijks. Het water voor de thee (en daarna de koffie) doet er lang over om aan de kook te komen. Wat een problemen als je op fietsvakantie bent… Weer eens merken we dat goed materieel belangrijk is.

De camping heeft een eigen kapelletje, en daar gaan we eerst naartoe. Volledig ingericht voor de eucharistie is het om stil van te worden.

De boel is weer snel aan de kant en we zitten vlug op de fiets. We gaan eerste terug naar Sansepolcro (“heilige graf”), daar zijn we gisteren doorheen geraced op weg naar de camping. Het centrum is een centrum als uit oude italiaanse films, zelfs de was werd opgehangen. We kijken even rond in de dom en steken een kaarsje op. Dan start de echte route van vandaag, eerste even nog een wat drukkere weg, maar al snel zitten we op een rustige weg. We dalen heel langzaam, maar net genoeg om lekker gemakkelijk een behoorlijke snelheid te halen. De eerste 20km zijn zo voorbij.

In Citta del Castello stoppen we voor een kop koffie en om het centrum te bekijken. Een stad met een nagenoeg complete stadsmuur en oud centrum. De dom is open en schuin er tegenover is een kapel, ook spaarzaam, maar mooi ingericht. We fietsen dwars door het centrum en de middeleeuwse bestrating martelt onze fietsen (en ons). Later op de dag zullen we het echter erger te verduren krijgen.

Na Citta del Castello hebben we km’s lang een drukke weg. Dat is nog niet het ergste. De Italianen hebben blijkbaar een hekel aan onderhoud, dat zie je aan hun huizen, maar ze hebben ook een hekel aan het herstellen van kapotte wegdekken. De weg is abominabel, diepe gaten, afgewisseld met halve reparaties doen een aanslag op onze fietsen en op ons. Soms zijn we meer aan het slalomrijden rond de gaten dan dat we op de omgeving kunnen letten.

We lunchen langs de weg op een bankje wat we plotseling zagen. Even rust voor onze fietsen en voor ons. Snel na de lunch verlaten we gelukkig de drukke weg. Een zucht van verlichting als we weer in de stille natuur rijden en de vogels weer horen. Wel blijft de weg verschrikkelijk slecht. De prijs die we voor de rust moeten betalen is dat we weer moeten klimmen en dalen. Het glooiende landschap eist zijn prijs. In het begin gaat dit nog prima, maar allengs worden de hellingen steiler en moeten we harder werken. Dit op en neer gaan sloopt de benen. De omgeving is prachtig en maakt veel goed.

In Petrignano doen we boodschappen in de lokale buurtsuper. Helaas is het assortiment beperkt, maar we kunnen er wel een goed maaltijd bemachtigen. Dan nog een stukje naar de camping. We zien Assisi al liggen, schuin tegen de heuvel aangebouwd. Onze camping ligt (gelukkig) in de vlakte ervoor en we hoeven niet meer naar boven te klimmen. De tent staat snel en na een douche is er een koud biertje.

Weer worstelen we met de brander voor het koken, eens kijken of we hem leeg kunnen laten branden, we hebben nog benzine uit Duitsland bij ons, die is allicht beter.

Met Theo hebben we app-contact. Het ziet ernaar uit dat hij zaterdag op de camping bij Rome aankomt, waar wij zondag aankomen. Met een beetje geluk zien we elkaar weer, dat zouden hij en wij erg fijn vinden.

Jose heeft een geluidsopname van het hartje van haar baby doorgestuurd. Wat is er mooier dan dat…

Morgen hebben we een rustdag en gaan we naar Assisi.

We zijn moe, maar toch erg dankbaar en blij dat we dit kunnen en mogen doen.

 

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-31161631-1.gif

Download file: spoor_2017-05-31161631.gif

We worden wakker en hebben de boel snel aan de kant. Voordat we aan de klimpartij voor vandaag gaan beginnen willen we nog even van de camping genieten. Kunst en natuur gaan hier hand in hand. De camping ligt aan de rivier, die op dit moment nog maar een smal stroompje is. De bedding verraadt echter dat het hier erg kan spoken. Dwars door de camping loopt een keermuur die extreem hoog water kan tegenhouden.

De rozen in het prieeltje laten zich van hun mooiste kant zien in de ochtenddauw. Met stenen is een labyrint gemaakt en een bos van gekleurde vogelhuisjes fleurt het allemaal op. We komen beslist nog eens terug. In een van de vorige blogs hadden we het erover om met de caravan hier eens terug te komen, maar ons tentje is toch echt aan haar laatste seizoen bezig. Als we een nieuw gekocht hebben en het weer is volgend jaar weer goed, gaan we met tent en auto op pad. Dan zijn we lekker flexibel.
Al snel zitten we op de fiets voor de klim van vandaag. Vanochtend hebben we een pas door de Apenijnen op het programma staan. De ochtend klimmen naar 985 mtr met in totaal 30km klimmen. Het gaat geleidelijk, pas de laatste paar 100 mtr krijgen we 9% volgens het boekje.

Het zonnetje schijnt en we hebben goede zin. In Ponte Messa zelf rijden we langs de lokale supermarkt en kopen broodjes voor de lunch straks. We blijven licht klimmen over een mooie weg met af en toe een auto of vrachtauto. Gestadig gaan we omhoog en passeren af en toe een dorpje en brug. Het klimmen wordt allengs zwaarder, we beginnen met 3-4%, dat stelt niet zoveel voor, maar langzaam wordt het 6-7% en dat is meer werk.

Tegen 10:45 zien we een restaurantje en gaan we koffie drinken. Koffie met een broodje erbij, want het ontbijt is “op”. Dit klimwerk kost veel energie en we willen niet stil vallen. Bij dit restaurant zitten twee heren uit Oirschot die op de racefiets naar Rome wilden. Er staan drie racefietsen. Hun vriend heeft ter plekke eergisteren een hartaanval gekregen en ligt nu in het ziekenhuis. Dat is even schrikken. Gelukkig gaat het goed met hem en zal hij vrijdag naar huis mogen vliegen. De vrienden wachten op een taxi die hen en hun fietsen naar Rome zal brengen. Hun vakantie is voorbij, We luisteren naar hun verhaal (ze vertellen het drie keer opnieuw) en zijn onder de indruk. Meer dan luisteren kunnen we niet doen, maar dat is al genoeg.

We gaan weer verder, nog 8km naar de top, met het zwaarste gedeelte voor ons. Tot nu toe valt het mee, we zijn natuurlijk al even onderweg en hebben stevige beenspieren, maar toch is het een flinke klim. Na het laatste dorpje voor de top wordt het steiler, nu krijgen we de 9% voor onze kiezen en moeten we echt aan het werk. Gelukkig fietsen we merendeels in de schaduwzijde van de berg zodat we weinig last hebben van de zon die al hoog aan de hemel staat.

Dan is er, toch nog onverwacht, de top. We klappen voor elkaar en gaan lunchen op een picknickplaats die daar is. Het klimmen deden we in ons hempje en nu doen we maar de fietsshirts weer aan en de helmen op. Er komt een afdaling van 17km. Niet zo heel stijl, maar wel lang en ons hempje is daarvoor te koud.

Eerst rijden we even tussen de bossen, maar dan kijken we in een keer uit op het dal met een prachtig meer. Wat een mooi gezicht! Gestaag dalen we, met af en toe een recht of beetje stijgend stuk. Dit soort afdalingen bevalt ons wel.

Beneden beraadslagen we even of we al een deel van de volgende dag zullen fietsen, het is nog vroeg. Als we in het routeboek zien dat we dan voor de camping een flink stuk moeten klimmen besluiten we dat niet te doen. We gaan naar de camping uit het routeboek. Een mooie camping, niet zo mooi als afgelopen nacht, maar prima. Er is zelfs een kleine kapel! Even een biertje om het vocht bij te vullen en met elkaar te praten, dan eten en slapen. Morgen fietsen we naar Assisi.

Het was een mooie dag met een randje. We zijn weer eens gewezen op onze kwetsbaarheid, er kan dus zomaar wat gebeuren zoals bij de drie vrienden uit Oirschot!

Dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen gaan we slapen.

​​

 ​De afdaling

​

Download file: spoor_2017-05-30144450.gif