Categorie: santiago 2012 Pagina 6 van 16

We hebben een redelijke kamer in Irun en hebben dus ook redelijk geslapen. Bijna al onze bagage zit op de fietsen die bij de bode staan en daarom hebben we weinig kleding bij ons. We besluiten eerst de fietsen te gaan halen en ons daarna op de kamer om te kleden.
Het is een kleine 20 minuten lopen naar het filiaal van Narcex en als we daar binnenkomen staan de fietsen keurig aan de kant. Men heeft zoveel mogelijk ingepakt met bubbeltjesfolie tegen beschadigingen. De man die ons helpt vraag 5 minuten geduld, hij is juist bezig alle vracht in te checken. We gaan lekker even buiten in het zonnetje zitten wachten, We worden naar binnen geroepen, controleren de fietsen en tekenen voor ontvangst. Het gaat hier even professioneel toe als in Santiago bij de verzending. We zijn blij dat we het zo gedaan hebben. De fietsen worden ontdaan van de folie en we fietsen naar het hotel om ons om te kleden. Daarna gaan we eerst even ontbijten, dan hebben we nog niet gedaan. Met een basis in de maag gaan we tenslotte om 10.00 u op pad. We fietsen om een drukke weg door Irun heen, in de richting van de Franse grens. Eerst krijgen we nog een stevige klim voor de kiezen, wellicht een soort natuurlijke grens tussen Spanje en Frankrijk. De klimspieren worden weer opgewarmd. We zijn nauwelijks boven of de afdaling begint alweer, waarom graven ze zo’n pukkel niet gewoon af…
Opeens zijn we in Frankrijk, het was wel aangekondigd op de richtingborden, maar een officieel bord van de grens hebben we niet gezien. Spanje ligt nu achter ons en als we op de glooiende weg achter ons kijken zien we het spaanse land langzaam verdwijnen.
De weg is heuvelachtiger dan we dachten en we moeten behoorlijk aan de bak. Dat valt even tegen. Het is net alsof de bergen nog nasputteren.
De route die we volgen komt van internet en iemand heeft die ooit eens gefietst. We vermoeden dat het een trainingsrondje of zo was, hij heeft zoveel mogelijk klimmetjes uitgezocht lijkt het wel. We besluiten om de provinciale weg te gaan volgen en niet de route. Het is wel erg druk, dat zal wel komen omdat het vrijdag is.
Dan rijden we een badplaats is en daar pikken we de route weer even op. We worden door het centrum geleid naar de boulevard. De zon schijnt, het is lekker warm, het is dus druk. We komen zo van het berglandschapop het strand terecht. Wat een contrast!

< P>

 

< P>

 

Het is even worstelen omtussen de badgasten door te kunnen fietsen/lopen.

Langzaam wordt het rustiger en kunnen we weer doorfietsen. Alhoewel… Het is een kliffenkust en de weg volgt keurig de contouren en dus moeten we mee omhoog en omlaag.< BR>

We fietsen door, de volgende plaats is Biarritz, de mondaine badplaats in deze streek. De weg is weer druk en golft op en neer. Het is weer werken voor ons. Bij een restaurantje eten we een pasta, het is al lunchtijd. Frans maakt zich wat zorgen, we hebben nog maar een kleine 30km gefietst en willen eigenlijk Dax bereiken op 100km. Dat wordt nog veel fietsen vanmiddag. De eigenaar van het restaurant komt een praatje maken. Hij heeft onze schelpen en fietsen gezien en vraagt of we naar Santiago gaan. We vertellen hem dat we op de terugweg zijn en hij vraagt of we een beetje veilig konden fietsen in Spanje en Frankrijk. Daar hebben we geen problemen mee gehad. Dan krijgen we kort zijn verhaal te horen over een fietsvakantie in Ierland, the Gallaway, en in Quebec (Canada), we moeten dat beslist eens gaan doen! Uit zichzelf biedt hij aan de bidons te vullen ( I know how important it is to have….) en dat aanbod nemen we natuurlijk graag aan.
Verder gaat de tocht. We slingeren een beetje door Biarritz heen en komen op de weg naar Bayonne terecht. Daar worden we verrast door een kilometers lang fietspad! Wat een luxe! Zo schieten we lekker op. We zijn zo druk bezig dat we vergeten foto’s te maken in Biarritz.
Richting Bayonne komen we langs de monding van de rivier die tevens de haven is.
Er wordt net een kustvaarder geladen met hout. In de verte zien we de torens van de kathedraal van Bayonne.
Het fietspad loopt lekker lang door, pas na de brug bij Bayonne eindigt het. Bayonne doen we niet aan, we fietsen door wat straten snel de stad uit, weer naar het platteland.
Nou, dit land is nog niet plat. Het golft behoorlijk op en neer. Af en toe rijden we op de provinciale weg en af en toe op een landelijk weggetje. Klimmen en dalen wisselen elkaar af. Na een tijdje begint op te vallen dat de klimmetjes minder worden. Zou het dan toch vlak worden?
Het begint wat harder te waaien, we fietsen naar het noord-oosten en hebben noord-westen wind. Meestel net niet of net wel in de rug. Eind van de middag overleggen we even. Het is nog ruim een uur fietsen naar Dax. Zullen we nu een camping zoeken of doorfietsen? Annemieke neemt het voortouw, we fietsen door. We hebben nog energie genoeg en een beetje later aankomen is geen probleem. Zo gezegd, zo gedaan.
Even later doen we nog wat inkopen bij een groentewinkeltje, dan kunnen we straks een lekker maaltje maken.
De route is intussen oostwaarts gericht en de wind verder aangewakkerd en naar het westen gedraaid. Die hebben we in de rug!
In eerste instantie moeten we weer langs een hele drukke weg fietsen, maar via een parrallelweg zien we kans een landelijke route op te pakken. Het is nagenoeg vlak en we hebben de stevige wind in de rug. Met een vaartje tegen de 28km/u jagen we over de weg. Zo gaan die laatste kilometers snel voorbij. In Dax vinden we de camping vrij snel. Het is een mooie groene camping met goede voorzieningen. Hij staat nagenoeg vol, maar er zijn, vreemd genoeg, geen kinderen te bespeuren…
Als we aankomen installeert zich juist een bereider/verkoper van Paella. Dat komt even goed uit… We zetten de tent op en Frans gaat kijken of hij wat Paella kan kopen. Dat hadden we moeten bestellen, maar in Frans beste frans krijgt hij het voor elkaar om toch een portie te krijgen.
Die gaat er wel in, tesamen met tomaten, wat tonijn uit blik, een stokbrood die we hebben gekocht en de kaas die we nog hadden. We hebben gesmuld!
Douchen, bloggen en de route van morgen voorbereiden en dan weer slapen. Het begint een beetje te miezeren,maar dat zal wel weer over gaan.

We zijn in Frankrijk. Een land waar we de taal in ieder geval een beetje machtig zijn. Spanje en Santiago lijken al heel ver weg. Gelukkig hebben we ons dagboek, deze blog, de foto’s om alles weer terug te halen.
Het was een zomerse dag ( om 19.00 u was het nog 24 C). Het zag er in eerste instantie niet naar uit dat we Dax zouden halen, maar…even doorzettten en het is toch gelukt!
Het was een mooie dag om dankbaar voor te zijn. Wezijn bevoorrecht dat we dit mogen doen!

Download file: spoor_13-jul-12.gpx

Vandaag geen route en maar weinig foto’s. We zitten de hele dag in de trein naar Irun.
Gisteren zijn de fietsen en bagage verstuurd en vandaag zijn wij aan de beurt.
Het station is een kwartiertje lopen van onze kamer en de trein gaat net voor negen uur, we hebben dus de tijd. Opgestaan, de paar spulletjes ingepakt die we nog bij ons hebben, de kamer afgerekend en op pad.
Onderweg kopen we nog wat fruit en brood voor de lange reis.
We zijn ruim op tijd bij het station en kunnen daar nog ontbijten. Kop koffie, sinaasappelsap en een croissantje moeten de bodem voor vandaag leggen. In de stationsrestauratie ontmoeten we twee mannen uit Nederland die we al eerder op de fiets hebben gezien, maar nog niet hadden gesproken. Zij nemen vanaf Burgos de nachttrein naar Poitiers en worden daar opgehaald. Tot aan Burgos zitten we in dezelfde trein.
Op het perron ontmoeten we het stel waarmee we gisteren aan tafel zaten. Zij gaan ook naar Irun, maar willen de Oude Wegen terugfietsen.

Bij het vertrek in Santiago komt er één lokomotief met één rijtuig aanrijden. Een wat kleine combinatie voor een lange-afstandstrein. We vragen voor alle zekerheid aan het spoorwegpersoneel of we deze moeten hebben. Ja, dit is de trein voor ons.
Langzaam wordt het raadsel van de dienstregeling ontrafeld. Er gaat officieel geen rechtstreekse trein van Santiago naar Irun, maar… De trein waarin we instappen bestaat uit een lokomotief en één wagon. Die gaat tot het eerstvolgende station en daar wordt hij samengevoegd met de trein van A Coruna naar Irun. Wij moeten weliswaar overstappen, maar eigenlijk alleen van rijtuig wisselen. Een creatieve oplossing van de Spaanse spoorwegen.

We vertrekken en krijgen een mooie trip door de bergen vóór Santiago. Daar hebben we de afgelopen dagen doorheen gefietst en nu kijken er we door een raampje naar.
Vreemd om zo toeschouwer te zijn voor een gebied waar we zelf even deel van uitmaakten.

Op het volgende station worden er inderdaad twee rijtuigen bijgekoppeld en wisselen we van rijtuig. Bij het vertrek merken we dat we de andere kant oprijden, maar dat zal wel goed zijn.
Bij het volgende station worden er weer rijtuigen aangekoppeld en nu zijn we een echt lange-afstandstrein geworden, inclusief restauratiewagen.

De zitplaatsen zijn best wel goed, veel beenruimte en redelijke stoelen. Tijdens de reis hebben we tijd genoeg om de fietsroute van Irun naar Dax uit te zetten. Irun ligt niet op de Jacobsroute die we gaan volgen, we moeten eerst naar Dax om op die route te komen. Met een kleine 100km fietsen kunnen we daar komen. Dat moet in principe morgen geen probleem zijn. Het is daar redelijk vlak.

Af en toe hebben we internet in de trein en Frans checkt met Track en Trace of de fietsen al in Irun zijn. Dat wordt bevestigd, die zijn rond 10:00 daar afgeleverd. Dat is mooi, dan kunnen we die morgen zeker gaan ophalen. Vanavond zijn we te laat in Irun en is het afleveradres al gesloten.

Aan het reisschema van de trein zien we dat we voor een groot gedeelte de riching van de Camino volgen. Veel grote plaatsen waar de trein stopt hebben we op de fiets ook aangedaan. Vanaf Burgos zal de reis verder gaan naar Bilbao en daarna naar Irun. Dat traject hebben we nog niet gezien.

We reizen weer door de bergketens heen die we bedwongen hebben: de Cebreiro en de Cruz de Ferro. Daarna steken we de hoogvlakte weer over. De warmte en eenzaamheid daar komt je tegemoet. In Burgos verlaten we het ons bekende traject en gaan we richting noord-oosten, richting Bilbao.
We slingeren nog wat door de bergen heen en het laatste traject lijkt het wel een stoptrein.
Dan komen we aan in Irun, we stappen uit en orienteren ons even. Het stel waarmee we gisteren gedineerd hebben heeft ook Irun als bestemming en stapt ook uit. We gaan gezamenlijk op zoek naar een kamer. De kamer die we uiteindelijk vinden is matig, maar we hebben geen zin meer om verder te zoeken. Even opfrissen en omkleden en dan gaan we met z’n vieren een hapje eten. Tijdens dat eten worden de ervaringen weer uitgewisseld en is het erg gezellig.

Moe van het reizen en voldaan van het eten gaan we slapen. Morgen de fietsen ophalen en de grens over, op weg naar Dax.
We hebben vandaag niets gedaan, eigenlijk alleen in de trein gezeten en gedut of zitten mijmeren. In een dag zijn we bijna het hele traject in Spanje van onze camino teruggereden en is de volgende etappe van onze reis begonnen. Het is blijft bijzonder om op deze wijze op pad te zijn.
Jullie reacties op het halen van Santiago zijn geweldig. We worden er verlegen van. De komende weken gaan we op weg naar huis en zullen we deze blog bij blijven houden. Denken jullie nog aan de Voedselbank?
Dank voor de dag, het is een voorrecht voor ons.

Vandaag gaan we niet fietsen, althans…
We hebben een prima kamer en worden behoorlijk uitgerust wakker. Vandaag gaan we Santiago verder bekijken, maar eerst moet er een aantal zaken geregeld worden. We willen half augustus terug zijn en dat gaan we fietsend niet redden. Daarom hebben we besloten om de terugreis in Spanje “over te slaan”. De fietsen gaan per bode naar Irun en wij gaan per trein. Dit willen we morgen gaan doen en daarom moet dit vandaag geregeld worden. Het routeboek geeft een adres van de bode die de fietsen kan transporteren en daar gaan we eerst naar toe. We kiezen kleding en wat andere zaken uit die we de komende dagen nodig hebben. De rest van de bagage sturen we met de fietsen mee. Santiago heeft nogal steile straatjes, dus we fietsen en lopen deels naar het kantoor van de bode. Daar worden we prima geholpen. Er staan nog 2 fietsen op transport te wachten. De professionele aanpak stelt ons gerust, maar we moeten nog zien hoe we eea vrijdag terugkrijgen. Het station is ook niet ver, daar lopen we dus direct even heen. De man achter het loket helpt ons snel aan de benodigde tickets. Voorheen ging er een rechtstrseekse trein naar Irun, maar dat gaat niet meer op. We moeten overstappen. Dat zal best wel goedkomen, daar hebben we een half uur voor. Er worden zitplaatsen gereserveerd en onze reis is hiermee ook geregeld. De trein vertrekt rond 09:00 en we zullen rond 21:00 in Irun zijn.Een volle dag in de trein dus.

Nu dit geregeld is gaat onze vrije dag in Santiago pas echt beginnen. We lopen naar het centum en gaan eerst even ontbijten. Dat was er nog niet van gekomen. Daarna lopen we wat door de oude straatjes en gaan dan naar de kathedraal. Om 12:00 is daar de mis en volgens onze info wordt dan ook het grote wierooksvat geslingerd. Dat willen we wel meemaken.
Even voor 11:00 zitten we in de kathedraal op prima plaatsen. Gelukkig is het nog geen hoogseizoen, anders zou de kerk nu al uitpuilen. We lezen wat, kletsen wat en kijken naar anderen, die precies hetzelfde doen.
Het grote wierookvat hangt nog niet klaar, alleen de bal waaraan het moet komen te hangen.
Een beveiligingsbeambte wil de ruimte met banken afsluiten zodat de staande bezoekers niet in de loopruimte gaan staan. Hij begint echter met de achterste openingen zodat er al snel een rij mensen ontstaat die er doorheen moeten. Het zou slimmer zijn om vanaf de ingang eea af te sluiten, dan zou hij dit probleem niet hebben. Zoals in elke kerk blijven er tot het laatste moment mensen binnenkomen die dan nogmenen een plaats vooraan te mogen opeisen…

Een zuster probeert de menigte wat refreinen van liederen aan te leren zodat het zingen dadelijk ook ergens op lijkt. Gelukkig zijn het standaardgezangen en is ze snel tevreden. Zelf kan ze trouwens loopzuiver zingen, wat een stem.

Dan komt een optocht aan priesters naar binnen. We hebben ze niet geteld maar het zal een tiental zijn. Niet alleen priesters van de kathedraal zelf, maar ook concelebranten nemen deel.
We worden in het Spaans verwelkomd door de hoofdcelebrant. We hebben al moeite om het Spaans te verstaan, maar zijn manier van spreken maakt het helemaal onmogelijk. Gelukkig hebben we een wereldkerk en een standaard orde van dienst zodat we op het juiste ogenblik onze eigen gebeden kunnen uitspreken. De overweging is lang en blijkbaar mooi, want de priester moet vaak glimlachen om zijn eigen woorden. Wij hebben er niets van begrepen. Jammer.
De collecte verloopt rommelig, maar komt blijkbaar wel tot een goed einde. We houden ons hart vast voor de communie. Het is bijzonder ongeorganiseerd en het zal wel een zooitje worden. Mooi is dat iedereen elkaar de vrede wenst in de eigen taal. We verstaan elkaar dan niet, maar begrijpen elkaar wel.
De communie is in eerste instantie inderdaad een rommelig gebeuren. Het lijkt wel alsof men dit de eerste keer doet in een volle kerk. Langzaam komt toch alles op zijn pootjes terecht en ontstaan er vanzelf rijden. Met name door de inschikkelijkheid van de pelgrims en andere bezoekers, niet vanwege de organisatie.
Dan het dankgebed en de zegen en dan… De priesters maken hun buiging en vertrekken. Geen geslinger van het wierookvat dus. Om ons heen klinkt gemor en wij zijn zelf ook wat verbaasd. De planning zal wel weer veranderd zijn, maar het zou mooi zijn indien men dat zou aangeven…
Opvallend was dat het omhelzen van het beeld van Jacobus onder de mis gewoon doorging. Wij vonden het vreemd dat, terwijl de mis gaande was, er achterhet altaar een rij mensen langs liep.

We verlaten een beetje teleurgesteld de kerk en gaan wat souvenirs kopen. Bij de lunch krijgen we een mailtje van LJ, een oud-collega van Frans. Hij was een maand geleden in Santiago en heeft iets voor ons achtergelaten. Dit mailtje bevat de beschrijving waar we het kunnen vinden. We gaan op zoek en vinden al snel de bewuste plaats. Helaas lag er niets meer, waarschijnlijk is iemand anders er gelukkig mee geworden. In ieder geval is het erg leuk om ook in de tijd een band met iemand te hebben. Het is bijzonder om zo ver van huis en met zo’n tijdsverschil elkaar te vinden.
We gaan even naar de kamer om wat te rusten en wat informatie op te zoeken over de fietsroute van Irun naar Dax, waarwe de route weer op kunnen pakken.

< P>

 

Dan weer naar het centrum. Het museum van de kathedraal wordt bezocht. Dit bevat bouwkundige aspecten, maar ookde kloostergang, de schatkamer en prachtige wandkleden.

< P>

 

We gaan wat eten en ontmoeten daar een Nederlands stel Ton en Leontien uit Zeewolde wat eergisteren met de fiets is aangekomen. Zij wilden in eerste instantie ook verder fietsen naar Finisterra, maar zien ervan af, net als wij, ivm het vele klimmen. Zij reizen morgen ook naar Irun en gaan vandaar af de route fietsen die wij heen hebben gefietst. We wisselenervaringen uit en hebben een gezellige avond.

Het was een rustdag vandaag en het was rustig. Alles wat we konden regelen is geregeld en morgen vertrekken we uit Santiago. Het is jammer dat we het wierookvat niet hebben zien slingeren, maar je kunt niet alles hebben.
Het was een dag om dankbaar voor te zijn. Datwe hier zo rondlopen is een voorrecht.

< P>

Gisteren hebben we onze blog gemaakt tijdens het rusten, daarna zijn we nog even een stukje gaan wandelen.
In Triacastella kwamen we in het kerkje waar stond vermeld dat om 19:00 de pelgrimsmis zou plaatsvinden. Dat willen we wel weer een keer meemaken. Het was nog iets vroeger dan 19.00 uur; in de kerk zelf haalden we een stempel en een ommetje was snel gemaakt. Even voor 19:00 zaten we in het kerkje wat langzaam behoorlijk volstroomde met pelgrims uit alle landen.
Om 19:00 begon de mis. De priester hield een inleiding in het Spaans en vroeg uit alle aanwezige landen een vertegenwoordiger om stukken te lezen. Annemieke is lector in Wijk en was dus de aangewezen persoon om namens alle nederlandse vertegenwoordigers (2!) te lezen. Van te voren kregen we een tekst in het nederlands over het waarom van de zoektocht naar Santiago. Heel bijzonder dat er zo internationaal werd gedacht in dit kleine plaatsje. Het was wel jammer dat de priester geen woord engels sprak. Veel van zijn woorden gingen dus langs de aanwezigen heen. Bij dit soort gelegenheden blijkt maar weer het voordeel van een wereldkerk: de orde van dienst is overal bijna hetzelfde en je kunt dus de gebeden op het juiste moment in je eigen taal (of latijn..) meebidden. Het evangelie werd door de verschillende lezers in hun eigen taal voorgelezen. Het bidden van het Onze Vader was mooi, iedereen gaf elkaar een hand, of je elkaar kende of niet.
Iedereen, katholiek of niet, van goede wil, werd uitgenodigd voor de eucharistie/ communie door de priester,waarbij de lezers en de priesters ( er was ook een gastpriester) eerst deelden.
Daarna het dankgebed, waarin de pelgrimszegenbede in ieders eigen taal door de lezers werd voorgelezen. Een indrukwekkende bijeenkomst die warmte, kracht en verbondenheid gaf, helemaal na het vreselijke nieuws dat we gisteren ontvingen.
Annemieke las zoals we gewend zijn in Wijk: helder en rustig. Het was mooi om ons Nederlands zo terug te horen.

Na gesterkt te zijn door deze viering van de eucharistie gingen we eten in het dorp en daarna heerlijk slapen.

Vanochtend werden we behoorlijk uitgerust wakker. De spullen gepakt en de fietsen zijn gereed gemaakt. We nuttigen nog een ontbijt. Het went snel om te ontbijten met geroosterd stokbrood en boter en jam en een stevige kop koffie. We vertrekken en hebben eerst nog een stuk afdalen te gaan. Daar zit direct een hobbel in waardoor ons lichaam wakker moet worden. Dat gebeurt, maar wel onder protest. Het is fris en als we met een snelheid tussen 40 en 50 km/u afdalen zijn we blij dat we onze fietsjacks aan hebben. De wolken hangen nog laag boven ons.
Weer kunnen we regelmatig genieten van de prachtigstepanorama’s. Dat missen we in Nederland wel…

< P>

 

< P>

 

< P>

 

In het dorpje Samos fietsen we over een oude brug en maken we even een uitstapje naar een kapel uit de 9de eeuw. Helaas is ook deze weer niet open en moeten we het doen met een foto van de buitenkant.
Verder gaat het weer, dalen en klimmen wisselen elkaar af, het is behoorlijk heuvelachtig. De echte bergen liggen nu achter ons, maar of dit afwisselend dalen en klimmen nu gemakkelijker is dan een lange klim wagen we te betwijfelen. We fietsen Samos uit en zien nog een beeld van Jacobstaan. Die moet natuurlijk op de foto.

En verder gaat het weer, korte en lange felle klimmen en afdalingen wisselen elkaar af, somsdoor een bos, soms met mooie vergezichten.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Na een tijdje komen we in de buurt van Portomarin, waar we langs het stuwmeer fietsen. We kunnen ons niet aan de indruk onttrekken dat het water laag staat, zeer laag.
De weg golft op en neer langs het stuwmeer en we steken de brug over naar Portomarin. Daar zetten we de fietsen beneden neer en gaan via de trap omhoog. Een Spanjaard vraagt of wij een foto van hem willen maken en in ruil daarvoor maakt hij een foto vanons op de trap naar het dorp.

< P>

 

In het dorp is het markt en lopen we even rond. Op de markt staat o.a. een mevrouw die levende konijnen verkoopt vanuit een mand. De kerk is helaas weer eens gesloten. Deze oude kerk is, toen het stuwmeer is aangelegd verplaatst naar het hoger gelegen gedeelte. Sommige nummers van de stenenvan die verplaatsing zijn nog te lezen.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Er staat ook een beeld van St.Jacob dat de weg wijst, dan weten we inieder geval waar we naar toe moeten.

We drinken nog even koffie en gaan dan weer verder. Er wacht een klim van 12km op ons, waarbij verschillendestukken 8% zijn. Werk aan de winkel!

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

We komen steeds meer verschillende reizigers tegen. Personen die al lang onderweg zijn, zoals wij, maar ook caminogangers die zonder bagage reizen en/of bij wie de bagage wordt vervoerd. Zo ook een groep Spanjaarden op de fiets. De klim is lang en stevig en zelfs met bepakking lopen we langzaam in op die groep die “licht” reist. Frans heeft nu goede benen en kan het niet laten. Hij komt in zijn eigen cadans terecht en gaat redelijk gemakkelijk naar boven. De Spanjaarden worden een voor een een prooi voor hem. Nu is het wel lekker om van de ene naar de andere te kunnen fietsen. Alsof je steeds weer een nieuw bereikbaar doel hebt. ( Het was een machtig gezicht voor Annemieke om Frans hen zo te zien inhalen, lachen,geweldig!!) Uiteindelijk worden op één na alle Spanjaarden ingerekend. Dat geeft een behoorlijke kick. Dat wij,Frans,( Annemieke haalt er op het laatst ook nog 2 in) vanuit ons kikkerlandje, die personen (zonder bagage!) op deze wijze eruit fietsen! Op de top van de beklimming stopt de laatste Spanjaard en Frans ook, een mooie plaats om de picknicken voor de lunch.
Als de Spanjaarden weer bij elkaar zijn en zijn uitgerust, vertrekken zij weer terwijl wij nog zitten te eten.
Respectvol wordt door hunde duim opgestoken en Buen Camino geroepen…

< P>

 

We gaan verder en krijgen nog wat felle klimmetjes en afdalingen te pakken. Onderweg komen we ook wat bouwwerkjes tegen uit vroegere tijden. Hierinwerd de wintervoorraad (graan) opgeslagen, beschermd tegen knaagdieren.

We verlaten de provinciale weg en fietsen verder over boerenlandweggetjes. De dorpjes waar we doorheen komen zijn armoedig, het lijkt wel alsof de tijd hier sinds de vorige eeuw heeft stilgestaan. Open erven met loslopende kippen en modder liggen direct aan de weg.
En dan nog de klimmetjes. Dat is afzien, de een nog steiler dan de ander, de spieren hebben het hard te verduren.
Dan komen we langs een eeuwenoud kruis uit 1671 langs de weg. Aan de ene kant Jezus aan het kruis en aan de andere kant eenprimitieve piëta. De eenvoud en ouderdom ontroert.

De felheid van de klimmetjes neemt niet af, in tegendeel. Het blijft werken.

Dan draaien we weer de provinciale weg op naar Pallas de Rei. Daar fietsen we vrij snel binnen. Het is een prachtige naam voor een plaats, maar daar houdt ook alles mee op. Een paar langgerekte straten met veel verkeer en flats. We vinden vrij snel een kamer en nemen onze intrek voor vanavond.
Na het douchen lopen we nog even langs de kerk. Deze is open en we kunnen een stempel krijgen. Ons pelgrimspaspoort is al vol, dus wordt er doorgestempeld aan de achterkant. We steken een kaarsje op en gedenken diegenen waarvoor ons gebed is gevraagd.
Frans wil nog een foto maken van het altaar en de persoon die ons hielp met de stempels en de kaars,steekt speciaal hiervoor het licht even aan.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

We gaan weer naar buiten, drinken een biertje op een terrasje en gaan eten.
Marijn heeft gebeld en we bellen even terug om te informeren hoe het staat met de zwangerschap van Natasja. Er moeten wat onderzoeken plaats gaan vinden, maar er is niets om ons ongerust over te maken.Goed om ze weer eens te horen.

Het was weer een werkdag vandaag. Tot aan Santiago zal er waarschijnlijk geen vlak stukje weg meer zijn. We “moeten” nog zo’n 80km tot aan Santiago en dus zullen we er morgenavond of uiterlijk woensdagochtend zijn. Het routeboek geeft aan dat de laatste loodjes zwaar zullen zijn. Er wachten ons nog verschillende stevige klimmetjes alvorens we dit doel bereiken. Dat geeft niet. Hoe harder je ergens voor moet werken, hoe meer voldoening je zult hebben bij het bereiken van dat doel.
Het komt nu wel echt dichtbij.
Het was een dag met een mooie omgeving, mooie mensen en een sportieve overwinning.
We hebben vandaag stuivertje gewisseld met de vlaamse dames uit Antwerpen Astrid en Rita, die we al eerder ontmoet hebben.
Dank voordeze dag, we voelen ons erg bevoorrecht.

< BR>

Download file: spoor_09-jul-12-1.gpx