Categorie: santiago 2012 Pagina 7 van 16

Gisteravond eindigde onze blog met het vooruitzicht op het diner in de alberge. We hebben het geweten hoor! De alberge wordt door vrijwilligers gerund, hulde daarvoor, maar daarmee is ook bijna al goede gezegd. De sanitaire voorzieningen zijn slecht, redelijk schoon, maar verder slecht. De bedden zijn redelijk, piepen en kraken maar slapen best wel goed. Het eten is beroerd. We betaalden slecht 7 euro voor een maaltijd maar zelfs met dat bedrag was het zeer duur betaald. Een normaal pelgrimsmenu (salade, vlees, patatjes, toetje incl wijn en water) kost rond de 10 euro. Voor de 7 euro kregen we: witte koolsoep (met “lekker” veel ogen erop), een gebakken ei en een 10 keer doorgebakken speklapje en wat tomatensalade, als toetje werd er een schaal met kleine, niet te verkopen, perzikken op tafel gezet. Dat was niet bepaald een feestmaaltijd. We verheugden ons wel op het groepsgevoel, maar dat ging behoorlijk verloren. Er zat een groep Polen aan tafel, zeer vriendelijke mensen hoor, maar die praatten over het algemeen onderling, zo ook voor de groep Spanjaarden. Een enkele keer werd de conversatie breder in het Engels. Aangezien wij noch Pools noch Spaans spreken hebben we onze gesprekken maar onderling gevoerd.
Tot laat op de avond bleef het rumoerig en aangezien het een zeer oud gebouw was klonk elke geluid door het hele gebouw heen. Dit was de slechtste ervaring van deze tocht.
Met dit als basis gaan we vandaag de Cebreiro op. Een pas die iets lager is dan de Cruz de Ferro, maar aangezien we ook een stuk lager beginnen zal het minstens zo lastig zijn.
We ontbijten niet in de alberge en fietsen door het dorp en vinden daar een bar die al open is voor het ontbijt. Even later komen er nog twee fietsers binnen die hetzelfde idee hadden als wij.
Dan gaan we op weg door de nog stille straatjes. Het is nog vroeg deze zondagochtend. De enigen die al wakker zijn zijn onze medepelgrims, te voet of op de fiets. We hebben een leuk gesprek met Hans uit Zeewolde die vorig jaar deze tocht fietste en zo nieuwgierig werd naar hoe het op de paden van de wandelaars dat hij nu dus de tocht wandelt. Geweldig!< BR>

Als we net na het dorp een kort klimmetje hebben gehad kijken we achterom en zien het dorpin de ochtendzon liggen. Een mooi gezicht.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Al snel fietsen we door het dal dat ons langs de rivier naar de Cebreiro zal brengen. De komende tijd zullen we een beetje rond de nieuwe snelweg slingeren op de oude provinciale weg. Die nieuwe snelweg betekent dat we geen last hebben van ander verkeer en dat we dus een lekker brede weg voor onszelf hebben. Het is niet zo’n mooi weer(goed fietsweer!) en de bewolking wordt steeds dichter en dichter.
We klimmen weliswaar, maar slechts zeer geleidelijk. Dat betekent dat we verderopmet steilere klimmen te maken gaan krijgen.

We drinken nog een keer koffie in een van de vele dorpjes waar we doorheen komen. Het dal begint zicht te openen en langzaam krijgen we meer zicht op debergen die op ons liggen te wachten.

< P>

 

< P>

 

Dan is het afgelopen met het beetje stijgen en begint het serieuze werk. We gaan met 7% omhoog en ook nog een paar kilometer 7-9%. Het duurt nog een hele poos voordat we bij de pas zijn en we zitten nog niet zo hoog. Dit klimmen zal de komende tijd dan ook wel zo doorgaan.
Het is hard werken, vooral omdat we de Cruz de Ferro van gisteren nog in onze benen hebben.
De jasjes gaan uit, de helmen gaan af. Het zweet loopt over ons heen terwijl het nog steeds fris is. De spieren beginnen langzaam te protesteren en het wordt steeds moeilijker om genoeg energie aan te boren om verder te kunnen gaan.
Dan komen we bij het laatste dorpje voor de top. Daar is een bar open en we gaan koffie drinken en op temperatuur komen. Als we weer naar buiten gaan begint het te miezeren. We zitten inmiddels op ruim 1000 meter hoogte en dan zou wel eens de hoogte van de wolken vandaag kunnen zijn.
Als we verder fietsen zien we eenopwekkend bord, het aantal kilometers naar Santiago wordt minder!

< P>

 

< P>

 

< P>

 

De komende 2,5-3km krijgen we 8-10% voor onze kiezen, waarbij het eerder 10% is dan die 8. Heftig, we mogen dan wel prachtige uitzichten krijgen, maar een beetje minder steil mag ook wel. We moeten een paar keer stoppen om de benen te strekkenen onze hartslag wat normaal te krijgen.

< P>

 

Dan zijn we bij de Cebreiro-top en zijn best wel trots.
Het leed is echter nog niet geleden. We weten dat deze pas uit twee toppen bestaat met ertussen in een lager gedeelte. Er komt dus nog een klim aan! Terwijl we even uitrusten komt er een groep Oostenrijkers aan op de fiets. Onderweg hebben we al een paar kjeer stuivertje gewisseld. Zij stoppen ook en we wisselen wat ervaringen uit. Zoals vaker oogsten we bewondering omdat we helemaal vanuit Nederland zijn komen fietsen. De meesten beginnen bij de Pyreneën, zij dus ook.
Een afdaling volgt. DIe hoeft voor ons niet zo diep en niet zo steil. Dat moeten we dadelijk weer allemaal omhoog klimmen.
De klim naar de tweede top is gelukkig niet zo steil, “maar” 7%.
Ook daar hijgen we wat uit en we gaan ons gereed maken voor de afdaling. Regenjasjes aan en dicht en handschoenen aan. In eerste instantie loopt het lekker en gaan we redelijk snel naar beneden. Dan worden we min of meer onaangenaam verrast door een derde klim naar een volgende top. Daar hebben we mentaal geen rekening mee gehouden. Achteraf staat hij wel genoemd in het routeboek, maar wel een beetje verstopt in de tekst. We moeten weer aan de bak en voelen de laatste energie die we nog hadden wegstromen. Dit is de zwaarste dag van de tocht tot nu toe.
Als we boven zijn worden we beloond met een mooi standbeeld van een pelgrim de zijn hoed vasthoudt tegen de sterke wind. Dat belooft nog wat de komende afdaling!
De weg daalt in eerste instantie geleidelijk met af en toe een klein stukje vals plat.
Dan begint de afdaling door te zetten. 7-8% afdaling naar beneden is wel zo prettig nu. Soms halen we snelheden boven de 50 km/u voordat we in de remmen knijpen. Eigenlijk willen we nu maar één ding: een kamer met bedden zodat we kunnen rusten. We dalen in één keer door naar Tricastelli waar we in een pensionnetje eenkamer huren. We douchen en gaan rusten…

Als we op onze telefoons kijken zien we dat we een collega van Annemieke moeten bellen. We zijn bang dat ons vermoeden bewaarheid is geworden. De partner van een andere collega van Annemieke is in korte tijd ernstig ziek geworden en we denken dat er nu geen goed bericht komt. Annemieke checkt haar mail en leest dat hij al is overleden. We zijn er beduust en sprakeloos van. Dat is verschrikkelijk en heel erg snel gegaan. Annemieke belt de contactpersoon en we krijgen iets meer te horen over de toedracht. Lang niet alles is al duidelijk, dat zal de komende tijd wel duidelijker worden. We spreken af dat ze ons via mail op de hoogte houdt en dat wij dan bellen als er aanleiding toe is. De vermoeidheid valt even weg, wat een naar bericht. Hij was een van de personen die we gedenken bij het aansteken van een kaarsje en onze gebeden daarbij. Dat zuillen we blijven doen de komende tijd.

We zijn moe, moe van het klimmen en van de emotie. In gedachten zijn we de collega van Annemieke. Wij hebben onze col samen overwonnen, hij begint nu aan zijn eigen klim.
Ondanks de vermoeidheid en het nare bericht zijn wij dankbaar voordeze dag en blijven ons bevoorrecht voelen.

< P> Koen Bekkers is vandaag jarig, gefeliciteerd!

 

Download file: spoor_08-jul-12.gpx

Vandaag gaan we de eerste van de twee resterende bergpassen vóór Santiago bedwingen. Deze eerste is een speciale. Op de eerste top staat Cruz de Ferro, een eenvoudig ijzeren kruis op een houten paal. Dit wordt door pelgrims gebruikt om hun gevoelens, gedachten en herinneringen achter te laten. Oorspronkelijk in de vorm van een steen, van huis meegebracht, maar tegenwoordig ook in allerlei andere vormen.
We hebben uitstekend geslapen en zijn behoorlijk uitgerust. Op de kamer eten we onze muesli en pakken onze spullen in. Beneden in de gelagkamer drinken we nog een kop koffie met een zoet broodje erbij.

We vertrekken uit het dorp, met uitzicht op de bergketen die we gaan bedwingen. Het is koud, de zon schijnt tussen de wolken door, maar we hebben onze fietsjassen aan. Direct begint het klimmen, niet veel, maar een paar procent, maar wel merkbaar. De benen voelen goed en we gaan sneller dan we verwachtten.

 

 

 

 

 

 

De omgeving is ruig en blijft ruig. De uitzichten worden mooier en mooier met elke meter die we hoger komen. Het is genieten om hier met dit weer te mogen fietsen. De hoogvlakte achter ons wordt steeds vager in de diepte en de bergen beginnen ons langzaam op te slokken. Bij de Col de Somport fietsten we echt door een dal, met aan weerszijden van ons bergwanden die langzaam naar elkaar toe kwamen. Hier fietsen we meer open, langs de wanden van een of meer bergen omhoog.

We fietsen bijna ademloos door dit landschap, niet vanwege de inspannende klim want die valt erg mee, maar vanwege de schoonheid van het landschap. We hebben er geen woorden voor en laten de beelden maar even voor zich spreken:

 

 

 

 

 

 

Dan naderen we Foncebadon al, een bijna uitgestorven plaatsje, het laatste vóór de Cruz de Ferro. We kunnen eigenlijk niet geloven dat het zo gemakkelijk gaat. Ja goed, we moeten wel werken, maar alles geschiedt in ons eigen ritme en zo kunnen we het lang volhouden. Het genieten van de omgeving doet de kleine pijntjes die beginnen op te treden vergeten.

 

Dan nog een wat stevigere klim die we ook gemakkelijk nemen. Wanneer wordt het nu echt moeilijk? Dan zelfs een kleine afdaling en dan doemt de Cruz de Ferro voor ons op.
De emotie slaat toe. We hebben beiden onze eigen bagage meegenomen die we hier achterlaten. Annemieke legt een steen neer en Frans houdt het bij zijn gedachten. Om ons heen zijn andere pelgrims net zo emotioneel. Het is een mijlpaal en doel tegelijk wat hier bereikt is! We bieden een pelgrim aan een foto van van hem te maken als hij er een van ons maakt. Alles wordt hier gedeeld.

 

 

 

 

 

We kijken nog wat rond, rusten wat en laten het bezinken. Dan weer verder. Deze pas kent twee toppen en die tweede moeten we ook nog bedwingen. In het routeboek staat dat de klim er naar toe stevig is, maar we zijn snel over die top heen. De jasjes, die we bij het klimmen hadden uitgedaan, gaan weer aan, de helmen op. We gaan de komende 15kn afdalen en niet zo’n beetje ook. Borden langs de kant van de weg waarschuwen om voorzichtig te fietsen en dat zullen we ook doen.
Frans heeft zijn cameraatje op de fiets in gereedheid om wat filmpjes te kunnen maken. Die zullen we later aan deze blog toevoegen, ons netbook kan die niet aan.
De afdaling is inderdaad spectaculair. De remmen van de fietsen krijgen het zwaar te verduren. De fietsen trouwens ook, het wegdek is behoorlijk slecht. Op sommige rechtere stukken zit Frans op 50km/u. Het uitzicht op het dal waar we naar toe fietsen is fenomenaal. Wat een geschenk is dit!

 

Halverwege leidt de weg dwars door een klein dorpje. Hier is het wegdek zodanig dat we alleen stapvoets kunnen rijden. Het kerkje is open, voor de afwisseling. We gaan naar binnen, halen een stempel en branden een kaarsje uit dankbaarheid en voor diegenen die het nodig hebben.

 

 

 

 

 

 

 

Verder gaat het weer, op volle snelheid omlaag, tenminste zo hard als wij vinden dat veilig is. De haarspeldbochten zijn scherp en het wegdek matig.
We rijden een dorpje binnen over de stenen brug en drinken daar een kop koffie. Het echte dalen is nu afgelopen.

 

 

 

 

Even later komt Ponferadda in zicht, een grote plaats met o.a. een oud kasteel van de Tempeliers. We gaan door het oude centrum en treffen het. Er is juist een middeleeuwse markt bezig. Kraampjes, muziek en spelende kinderen maken er een gezellig en feestelijk geheel van.
We eten een pizza om de honger te stillen. Daarna ontmoeten we nog een van de twee nederlandse echtparen van eergisteren die ook hun tocht hebben voortgezet. Het begint een beetje te miezeren en zij gaan op zoek naar een droge plaats. Wij doen onze regenjasjes aan en fietsen verder. Bikkels hè?

 

Het landschap is niet erg interessant, erg rommelig en weinig inspirerend. De weg is in eerste instantie vlak, maar begint steeds meer te golven. Iets waar we een behoorlijke hekel aan hebben. We moeten eerst klimmen en dan weer een korte, felle afdaling. Door de sterke wind levert zo’n afdaling weinig op en verspillen we veel energie.
Eindelijk zijn we bij Villafranca en besluiten een refugio/alberge te zoeken en niet te gaan kamperen. We komen terecht bij een kleine alberge, gevestigd in het voormalige pelgrimshospitaal. Het wordt gerund door vrijwilligers. Het is schoon en gezellig, maar wel primitief. Hier gaan we deelnemen aan het gezamenlijke diner. We zijn benieuwd!

Villafranca wordt beheerst door een groot donker kasteel en draait voor een groot deel op de camino. Zelfs het verkeersplein is aangepast!

 

 

 

Vanavond gaan we vroeg slapen. Morgen wacht ons de volgende stevige pas op onze route naar Santiago.
Vandaag hebben we weer onze nietigheid ervaren in deze grote wereld. Als je zo fietst op de hellingen en de hoogvlakte aan je voeten ziet liggen voel je je klein en voel je de kracht van deze wereld om je heen.
Het was een prachtige dag, dank hiervoor! We zijn bevoorrechte mensen om dit mee te mogen maken.

Download file: spoor_07-jul-12.gpx

Vanochtend doen we het rustig aan. het is gisteren wat later geworden dan de bedoeling was en we zijn van plan vandaag maar een kort stukje te fietsen richting Cruz de Ferro. Deze schijnt vergelijkbaar te zijn met de Roelandspas en we hanteren dezelfde strategie als bij de Col de Somport: we klimmen alvast een stuk in de richting en een paar kilometer voordat het echt zwaar wordt nemen we rust. Dan kunnen we morgenochtend fris de klim voortzetten.
Een van onze buurmannen heeft al brood gehaald in het dorp en heeft er ook een voor ons meegenomen. Lief he? Alleen jammer dat we vanochtend spullen voor muesli in huis hebben. We hebben het brood ook maar opgegeten…
De kampeerspullen worden opgeruimd, we hebben zelfs weer een droge tent in kunnen pakken.
Dan op de fiets en verder, de hoogvlakte verlaten en de eerste bergen weer in.
Het landschap is rauw, afwisselend begroeid en dor waar geen irrigatie is. Af en toe fietsen we langs een akker die onder een dun laagje water staat. Het zijn bieten, aardappels en zonnebloemen anderszouden we ons tussen de rijstvelden wanen.

De weg klimt al een beetje en het landschap begint te glooien. We zien wat grote leegstaande gebouwen die aan het vervallen zijn en naderen Astorga, de lokale grote stad. Daar worden we eerst verrast door een klimmetje van een paar honderd meter dat niet te doen is. We moeten van de fiets af en duwen. Achteraf lezen we in het routeboek dat we hier moeten lopen, dat klopt dus.
De kerk om de hoek is open en we gaan naar binnen. Dan begrijpen we waarom hij open is. Het rozenkransbidden is bezig. We gaan in de achterste banken zitten en proberen ons hier aan over te geven. Helaas, ons Spaans is nog steeds beroerd en de voorgangster weet zo’n inhoudsloze dreun in de gebeden aan te brengen dat elke inspiratie verdwijnt. We verlaten de kerk en gaan verder.
Astorga kent een oude kern en die is best aardig. We komen op een marktplein voor het stadhuis en daar heerst een gemoedelijke en vrolijke sfeer. Om de hoek, bij een tweede plein, zien we een winkel in pelgrimbenodigdheden we kunnen daar een hempje voor Frans en een haarband voor Annemieke kopen. Daarnaast is een terrasje waar we koffie drinken.
Na deze verkwikking gaan we verder en doen wat inkopen in de supermarkt zodat wein ieder geval weer wat voorraad hebben.

Een stukje verderop staat het museum van de Camino in een gebouw wat door Gaudi is ontworpen. Het valt onmiskenbaar op tussen de andere “normale” gebouwen. Bij de ingang is een receptie bezig met veel hoge pieten dus we zien maar af van een bezoek.
De kathedraal staat er naast, we kunnen er echter niet gemakkelijk bijkomen omdat de gehele straat is afgezet met terrasjes. Als we er omheen willen lopen raken we verstrikt in de verschillende straatjes en zien we maar af van het bezoek. < BR>

< P>

 

Een stukje verder staat een kerk, speciaal voor pelgrims. Een mooi licht gebouw, een vrouw die erbij staat begint een gesprek met ons en is zeer vereerd dat we helemaal uit Nederland zijn komen fietsen. In de trap naar de kelder van de Petruskerk is een mozaiek aangebracht met een plattegrond van de camino uit Frankrijk (die wij volgen) en dieuit Sevilla. Beide komen hier bij elkaar.

We danken de vrouw en gaan verder, fietsen Astorga weer uit. Een stukje lopen de weg en het pad gelijk op. Dan buigt deweg af en verlaten we de lopers.

De weg gaat steeds meer stijgen en we merken dat het klimmen begonnenis. Onze klimspieren doen het gelukkig nog!

De bebouwing wordt schaarser en en dorpjes spaarzamer, het land wordt weer leeg.
Zo af en toe kunnen we genieten van mooie uitzichten op de komende bergenen de hoogvlakte die achter ons ligt.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

We rijden Santa Catalina binnen, een klein dorpje waar pas onlangs weer een alberge is geopend. Hier besluiten we te rusten en te overnachten. Het is mogelijk een kamer te krijgen voor ons 2-en en die kans laten we niet liggen.
We rusten, Annemieke doet wat was, alle accusworden weer opgeladen en we eten lekker.

We zijnklaar voor de klimmen die eraan komen!

Het was een rustige dag, weinig gefietst en lekker uitgerust. Het land begint weer mooi te worden en deze tocht gaat de laatste fase in. Komende dagen nog klimwerk voordat we in Santiago zijn. Dat moet ook, het moet inspanning kosten om je doel te bereiken, anders hebben we het niet hoog genoeg gesteld.
Het is mooi weer, het is een mooie omgeving, het is een mooie alberge, hier zijn mooie mensen.
Dank voor deze dag, het iseen voorrecht om dit te mogen doen.

< P>

 

Download file: spoor_06-jul-12.gpx

Gisteren is het er niet van gekomen om de blog bij te werken, verderop in dit bericht zullen jullie wel merken waarom, daarom nu een verlate bijdrage.

Vandaag (5 juli) gaan we eerst een stukje fietsen en Leon bekijken, daarna fietsen we nog een kleine 40 km verder naar een camping in Hospital de Orbiga. Het stuk fietsen naar Leon is onaantrekkelijk. Het landschap is een mengelmoes van graanakkers, zonnebloemen en braakliggend terrein en de dorpen waar we doorheen fietsen zijn “slaapdorpen”, grijs en grauw. Als we Leon naderen wordt het drukker en, zoals bijna altijd bij de nadering van een grote stad, vervelender. Mensen hebben meer haast, groeten niet meer en er wordt altijd wel ergens aan de weg gewerkt. We rijden Leon zelf binnen en komen langs het voetbalstadion, dat zullen we aan de andere kant weer een keer zien als we Leon weer gaan verlaten, we maken namenlijk een lus naar het centrum van Leon. Dan moeten we de weg af en via een voetgangersbrug naar een park langs de rivier. De ware schoonheid van Leon begint zich af te tekenen. Een prachtig park waarin menigeen zijn ontspanning kan vinden! Het is druk met autoverkeer, maar dat is het volgens het routeboek altijd hier. We gaan via de winkelstraten naar het oude centrum, wat gelukkig, mooi geplaveid is en autoluw is. Vlak bij de kathedraal is een mooi terrasje in de zon en daar drinken we koffie en nuttigen een broodje. We hebben al weer honger. Het was koud en is nog steeds fris en we moesten al snel tegen de aanwakkerende wind in fietsen.
Dan naar de kathedraal. Hier moet weer entree worden betaald, maar daarvoor krijg je niet alleen toegang tot de kathedraal, maar ook een audioguide mee die de nodige uitleg verschaft. We besluiten om dit maar te doen en gaan naar binnen.
Allereerst krijgen we een inleiding in de romaanse en vroeg- en laatgotische bouwkunst en hoe die zijn weg heeft gevonden in Noord-Spanje. Dat is leuk om te horen en hiermee kijken we met andere ogen naar de kathedraal.
We vinden het aangenaam vertoeven in dit bouwwerk. Het is in balans en niet protserig en potsierlijk zoals sommige andere kerkelijke gebouwen. Zorgvuldige vormgeving en inrichting doet veel goed!
We volgen keurig de audioguide en krijgen, terwijl we rondlopen de nodige uitleg over de kappellen, ramen en inrichting.

 

 

Een bijzonder aandacht is er voor een beeld van Maria terwijl ze in verwachting is. Het gebeurt maar zelden dat er zo’n sprekende aandacht is voor de blijde boodschap.

 

 

 

 

Na de kathedraal lopen we even langs het klooster en halen daar een stempel op voor ons pelgrimspaspoort. Dat begint al aardig vol te raken en we zullen niet genoeg vakjes hebben voor de stempels die we nog moeten halen.
Leon is een aangename stad, vriendelijke mensen en een rustig sfeertje. Dit is een stad waarin het prettig vertoeven is, is onze impressie na een paar uur rondkijken.
We gaan de lus afmaken en gaan via een park naar de brug en steken de rivier over. Halverwege is er een fonteintje waar we onze bidons bijvullen.
Dan weer de drukke weg op en richting stadion. Daar buigen we van de hoofdweg af en gaan de drukte verlaten. De route die we volgen brengt ons naar rustige landweggetjes. Alhoewel rustig… De wind is nog verder aangewakkerd en speelt ons parten. Op de vlakke stukken rijden we 14-15 km/u. We zijn anders gewend! De spaarzame klimmetjes worden met deze wind stevige klimmen.
Het landschap wordt ruiger, minder nette akkers en meer noeste arbeid van de boeren. Opvallend is dat elke huis/boerderij zijn erf en tuin heeft omringd door een muur. Zou dit een onveilige streek zijn of is dit een erfenis van de wolven die hier vroeger rondzwierven?

Als we een dorpje binnenrijden vallen vreemde bouwwerken ons op. We zijn er nog niet achter wat deze betekenen. Het lijken wel nissen die gebruikt/bewoond worden, sommige zijn half in heuvels ingegraven.
Wie het weet mag het zeggen.

Rond 14:00 gaan we lunchen in een kleine alberge. Dat lijkt ons een bijzonder gezellige gelegenheid. Voor die alberge staat de Jacobskerk (natuurlijk helaas gesloten) en een standbeeld van een zittende pelgrim. Eindelijk zien we een rustend pelgrimsbeeld.

 

 

 

 

 

 

 

Na de heerlijke lunch gaan we het asfalt weer verlaten en mogen we samen met de lopers gebruik maken van de kiezel- en halfverharde paden. Dat lijkt leuk, maar is dit geval geen feest. Het pad is erbarmelijk slecht en onze fietsen krijgen het voor hun kiezen. Een volgende laag stof wordt ons deel.
Wel is het fijn weer merktekens te zien. Deze zijn volop aanwezig voor de lopers, maar wij, de asfaltfietsers, moeten het met kaarten en routes doen…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na wat zoeken en zo komen we aan bij Hopital, daarvoor moeten we eerst een middeleeuwse brug over. Deze brug is ettelijke malen verbreed omdat de rivier steeds een andere weg zocht.
De camping ligt nagenoeg aan de route. We krijgen een plaatsje toegewezen op het tentjesveld en naast ons staat al een tentje van fietsers. Even later krijgen we aan de andere kant ook buren met fietsen. Natuurlijk allemaal Nederlanders.
Het duurt niet lang of we zitten gezellig in een nederlands kringetje op het veld, delen eten en drinken en praten eerst over de fietservaringen, maar langzamerhand ook over andere, meer diepzinniger zaken. Het wordt laat en langzaam donker en we gaan slapen. De camping bruist nog van leven, maar wij krijgen daar niet veel meer van mee.

Leon is mooi. We hebben hard moeten werken. Het wordt langzamerhand kouder. We zijn nu echt aangeland in het laatste hoofdstuk van de hoogvlakte. Morgen fietsen we een klein stuk als aanloop naar de Cruz de Ferro en rusten de rest van de dag.
Het was gezellig vanavond, we hebben ervaringen uitgewisseld, geleerd van de anderen en ook geconstateerd dat we het zo gek nog niet doen.
Het was een mooie dag, dank hiervoor. We voelen ons bevoorrecht.

 

 

Download file: spoor_05-jul-12.gpx

Vanavond geen blog, het is wat laat geworden met andere caminogangers.
Morgen halen we het in. Alles is goed.