Categorie: santiago 2012 Pagina 5 van 16

We hebben een nieuw kabeltje, maar dat is niet goed. De foto’s zijn nu direct met het geheugenkaartje overgezet, maar nu kunnen we geen route importeren…

Vanochtend zijn we vroeg op en lekker uitgerust. Het ochtendritueel speelt zich weer af en al snel hebben we ontbeten, de spullen ingepakt, de tent afgebroken en opgeborgen en de fietsen geladen. We kunnen weer!. Omdat we op een camping staan die een behoorlijk stuk van de route af ligt moeten we een behoorlijke aanloop naar de route fietsen. Onderweg fietsen we achterop een klas scholieren die op de fiets op weg is (naar het strand waarschijnlijk…). Die fietsen een lekker tempo en we sluiten daar graag achteraan. Na een kleine 10km zitten we dan weer op de route. De bebouwde kom ligt net achter ons als een ree vlak voor ons de weg oversteekt. Ze kijkt nog even rond en verdwijnt dan weer in het bos. Dat was een mooi gezicht.

De weg is weer mooi, de laatste dagen fietsen we op prachtige fietspaden en dit is er zo eentje.
Om ons heen naaldbomen met bijna geen begroeing op de grond, enkele varens daargelaten en een strak asfaltpad voor de fietsers. Het is een feest om hier te fietsen, dat feest wordt nog eens opgeluisterd door de muziek van de ontelbare cycaden. Het is af en toe oorverdovend.
Als we een stukje fietsen zonder naaldbomen valt de stilte gewoon op.
Een stuk verder is van het mooie asfaltpad niet veel meer over. Het is overgegaan naar een betonnen strook van 75cm breed. Deze is door de duitsers in de tweede wereldoorlog aangelegd om motorordonansen snel langs de kust te kunnen sturen. Een gedeelte van deze strook wordt nu gerestaureerd. Het is zo smal dat we het idee hebben dat we over een evenwichtsbalk moeten fietsen. Als er een tegenligger is moeten we afstappen om elkaar te kunnen passeren.

 

 

Eergisteren en ook vandaag fietsen we langs de kust, langs de zee, maar die zee hebben we nog niet gezien. De schaarse strandovergangen zijn we voorbijgereden, wetende dat je dan nog een heel stuk moet voordat je bij het strand bent. We komen nu door badplaatsjes die direct aan de zee liggen en stoppen even voor een appeltje en wat drinken.

Een paar kilometer begint zowaar een echte boulevard langs de zee en daar gaan we een langere pauze houden. We eten ons pas gekochte brood en kaas als lunch. Heerlijk zo! Daar ontmoeten we ook een belgische jongen die op de fiets op weg is naar Santiago. We wisselen natuurlijk de ervaringen uit. Mooi is dat, zo komt het bij ons ook weer terug.
Vanaf dat punt fietsen we een paar kilometer direct langs de zee en hebben een forse tegenwind te overwinnen. Pas als we weer van de zee af draaien wordt het minder en kunnen we weer lekker doorfietsen. De route is lang vandaag, bij het plannen gisteren hebben we ons blijkbaar wat km’s vergist en die 10km vanuit de camping komen er ook nog bij!
Toch zijn we vastbesloten om vandaag de overtocht naar Royan te doen. Het is de oversteek van de monding van de Gironde en dat markeert toch weer een psychologische grens.

Op weg naar Pointe de Grave, het punt waar de veerboot vertrekt, fietsen we in een keer langs een klein spoorlijntje, wat voor toeristen in stand wordt gehouden. Het treintje rijdt ongeveer even hard als wij en wij slingeren rond de spoorweg zodat we regelmatig een spoorwegovergang hebben. De trein moet toeteren voor elke overgang.
Op het laatst is het traject recht en lopen we langzaam in op de trein.

In Pointe de Grave verwachten we een klein veerbootje, maar tot onze verbazing is het een flinke veerboot, vergelijkbaar met die naar Texel. We kopen kaartjes en wachten totdat we erop mogen. De boot is net aangekomen en we hoeven niet lang te wachten. We fietsen de boot op en zetten de fietsen aan de kant. Daar staan ze wel goed. Zelf nemen we de trap naar het passagiersverblijf, kopen een blikje icetea en een “pain aux raisins” en gaan daarmee op het buitendek lekker in de zon zitten.
Al snel is iedereen binnen en vertrekken we. Dit is gewoon een echte bootreis!
Na een half uurtje zijn we bij Royan en ontschepen we. Het is even zoeken om de stad uit te komen. Dit is geen stad waar je lang wil zijn…
Bij het verlaten van de stad kopen we ons avondeten bij Leclerc en fietsen weer verder. Het landschap doet in niets meer denken aan de kust en aan de zee. Die ligt in een keer achter ons.
We genieten intens van dit weer nieuwe landschap, de bloeiende zonnebloemen, het gele koren. Het is een prachtige lappendeken.
Nu op zoek naar een camping. We komen vrij snel bij een mooie camping, maar die is wel erg prijzig! We hoeven geen zwembad e.d. en willen daar ook niet voor betalen. Dan komen we volgens ons routeboek op een plek waar ook een camping is, maar als we de details lezen blijkt dat deze nog 5 km van de route afligt. Er is geen alternatief dus gaan we daar maar op af. Als we op de kaart terugkijken naar de route die we sinds Royan hebben afgelegd blijkt dat we met een heel grote boog naar deze camping zijn gefietst, tja, dan moeten we maar beter plannen.

We hebben 119 km gefietst, maar niet echt moe. De tent staat, we hebben gegeten en gedouched en werken de blog bij. Dadelijk gaan we slapen, morgen weer verder fietsen in de richting van Poitiers.

Het was een mooie, zonnige warme dag. De ontmoeting met fietsende( ong. 5!) pelgrims en ook het weer verschijnen van de camino-aanduidingen langs de weg maken dit weer een tocht en niet zomaar een fietsdagje. Het was mooi, dank voor deze dag, we zijn bevoorrecht om dit te mogen doen!

We hebben vandaag gerust, gewassen en gepoetst. Verder hebben we niets te melden.
Het was een lekker rustig dagje, dank hiervoor, het is een voorecht.

WP GPX Maps Error: GPX file not found! /var/www/vhosts/johannesdedoper.net/fietsen.fbosman.nl{/wp-content/uploads/spoor_16-jul-12-1.gpx}

Bij het maken van deze blog blijkt dat de aansluting van de camera op de computer niet werkt. Of dit aan het kabeltje ligt of dat er iets anders aan de hand is,is niet duidelijk. Geen foto’s dus vandaag.

Het was koud vannacht en dus is vanochtend alles nat. De tent is van binnen en van buiten drijfnat. We hebben het plaatsje niet helemaal goed uitgekiend, want de ochtendzon zit nog net achter de bomen.
Na het gebruikelijke ritueel halen we de tent leeg en verplaatsen hem zodat hij nog even in de zon kan staan. Een opmerkelijke medekampeerder wijst ons nog op de lader met accu’s die nog aan de stroompaal hangt. Die mogen we vooral niet vergeten!
Gisteren heeft Frans een groot gedeelte van de kustroute uitgetekend op de kaart en vervolgens op de gps gezet. Zo kunnen we weer lekker gemakkelijk navigeren.
We zitten zonder koffie en hebben ons laatste zakje thee aangesproken, niet helemaal goed gepland dus…
Als we de laatste thee ophebben gaan we toch maar de tent opvouwen. Hij is een stuk droger, maar nog behoorlijk nat. Die moeten we straks weer even laten drogen voordat we hem kunnen gebruiken.
We laden de fietsen en rijden de camping af. Direct doen we boodschappen voor vandaag (inclusief thee en koffie!) muv vlees en aardappelen oid, dat kopen we straks wel.
De camping ligt maar een klein stukje van de route af en en al snel fietsen we weer over het voormalige spoorlijntje. De route van vandaag belooft dat we alleen maar fietspaden zullen hebben. Wat een luxe, en dat in Frankrijk!
Het landschap verandert langzaam, dat was gisteren al te zien. Het is lieflijker en afwisselender geworden. De route glooit wat op en neer, niet teveel, want dat kon zo’n treintje niet trekken!
Een paar scherpe bochten brengen ons bij een brug van de snelweg over een riviertje waar ook wij onder de snelweg doorgaan. Dat moet nieuw zijn aangelegd, zo’n trein kon nooit zulke bochten maken.
Als we de golf van Arcagon,de baai vóór de oceaan, naderen wordt het landschap opener en meer bewoond. We fietsen met een behoorlijke vaart en hebben eigenlijk niet in de gaten dat we op deze manier niets van de dorpjes zien. De route voert via een groene strook door de plaatsjes heen, of er net achter langs, en wij merken niets van die plaatsjes.
In een keer zien we het plaatsje Audange, daar willen we even naar toe, niet alleen om koffie te drinken, maar ook naar het haventje waar kleurrijke houten keetjes staan van de oestervissers. Het is een mooi gezicht daar. We fietsen naar de uiterste punt van de haven en Frans wordt staande gehouden door een mevrouw in een auto en Annemieke door een meneer die lopend is. Beiden leggen ze ons uit dat het uitzicht wat we hier hebben uniek is. Je kunt zo het hoogste duin van Europa zien liggen, het duin van Pillan. Voor ons zien we de boten in de haven in de modder liggen, het is eb. Het zijn oude boten van oestervissers die nu voor de recreatie worden gebruikt. De mensen zijn duidelijk trots op hun streek en vinden het leuk erover te vertellen. Wij vinden het leuk om zo spontaan de informatie te krijgen.
Daarna willen we koffiedrinken op een terrasje, maar worden door de ober, roepend vanuit de deur, verwezen naar een ander terras, waar we zijn gaan zitten is bedoeld voor eters. We aarzelen even, maar besluiten bij de buurman koffie te gaan drinken, ten eerste heeft die een terras waarbij we iets kunnen zien en ten tweede houden we er niet van om zo behandeld te worden. Beleefdheid is hier meestal wel aanwezig, maar ook soms ver te zoeken.
Na de koffie fietsen we verder over het voormalige treinbaantje. Het is mooi om te zien dat de oude stationnetjes nog intact zijn en nu worden gebruikt als woning of als kantoor. Het geeft een bijzonder sfeertje aan deze route.
Na een tijdje buigen we naar het westen om de noordkant van de golf te ronden. Hier fietsen we over een gewoon fietspad, het treintje liep blijkbaar niet verder.
Langzaam verandert de omgeving weer, het wordt minder bewoond en het wordt een oud duinlandschap. Oude zandduinen en hoge dennebomen, hele concerten, gezaag, van sprinkhanen kenmerken ons uitzicht en de omgeving. De zee nadert!
Naast een scherpe bocht naar rechts staat een bankje waar we even een appel eten, daarna gaat het verder in noordelijke richting. We fietsen nu in de duinen langs de zee. De zee zelf zien we niet, de duinen zijn te hoog om eroverheen te kijken en de doorgangen maar sporadisch. Het is zeer rustig, alleen ter hoogte van de toeristische plaatsjes is het druk met mensen die naar en van de zee lopen.
Een keer komen we terrasjes tegen en daar drinken we wat. In Ocean Lacanau doen we de laatste boodschappen en zoeken een camping. Dat is jammer. We hadden het kunnen weten, maar 45 euro voor een nacht vinden we veel te veel. Dan maar wat verder het binnenland in. De eerste camping die we aandoen zegt dat hij vol is. We geloven er niets van, maar ja… We krijgen wel de naam van een camping 5km verderop. Dat wordt nog even doorfietsen. Die camping blijkt een enorm vakantiedorp te zijn, niet echt wat we deze reis gewend zijn. Het tarief is redelijk en het ziet er verder goed uit. We besluiten hier te blijven, niet alleen vannacht, maar ook morgen. We zijn toe aan een rustdag en met name onze kleren en fietsen zijn toe aan een onderhoudsbeurt.
Vanavond eten we voor het eerst sinds lange tijd eenvoudig aardappelen, groenten en vlees. Wat een feest. Annemieke tovert een lekkere maaltijd tevoorschijn op ons eenvoudige gaspitje. We gaan douchen en daarna lekker slapen.

Het was een prachtig fietstochtje, dit leek heel erg op vakantie. Het weer is prachtig en de weg is prachtig. Dank voor deze dag, we zijn bevoorrecht.
< BR>

Download file: spoor_16-jul-12-1.gpx

Gisteravond zijn we even gaan kijken bij het grote feest op het evenemententerrein. Dat hadden we eerder moeten doen!
Het hele dorp zat aan lange tafels te eten en voor een redelijke prijs hadden wij ook een maaltijd gehad. Maar wij hebben ons maal achter de kiezen en om nu nog een keer aan te schuiven…
Het was hartstikke gezellig en zo nu en dan kwam er ook nog muzikale ondersteuning van een dweilorkestje.

Ondertussen zagen we het podium al klaar staan, met een mooie dansvloer ervoor. Na deze maaltijd zou een band gaan optreden. We hadden gistermiddag al flarden van ze gehoord en dat klonk niet verkeerd. We besloten toch maar naar bed te gaan, we waren behoorlijk moe.

We hebben nog gehoord dat de band ging spelen, maar vielen al snel in slaap. Rond middernacht was er nog vuurwerk, maar ook dat kon ons niet uit de slaap houden.

Vanochtend was alles nat, er was een mals buitje gevallen. Gelukkig hebben we er tegenwoordig handigheid in gekregen om de tent zo neer te zetten dat hij, als het even kan, de ochtendzon vangt. Dit was nu ook weer gelukt. We zijn laat op en hebben waarschijnlijk door de vermoeidheid wat langer geslapen dan anders.
We ontbijten en ruimen de spullen op terwijl de tent verder droogt in de zon. Onze belgische medekampeerders hadden hun wasgoed buiten laten hangen en dat was alleen maar natter geworden. Tja, die les moeten we allemaal leren.
We beginnen net de tent af te breken als er een regenbui losbreekt. We hebben hem wel zien aankomen, maar hij was toch sneller dan wij.
Vlug slepen we de tent met het onderliggende plastic onder de bomen, maar kunnen niet voorkomen dat het toch weer behoorlijk nat wordt.
Het wordt droog en we vouwen de kletsnatte tent en het natte plastic op. We pakken vaker nat in dan droog…
Alle kampeerders zijn ongeveer tegelijk klaar, we wensen elkaar een behouden reis en vertrekken.
In het dorp is het markt en daar gaan we eerst even naartoe. Er wordt tomaten en fruit gekocht en een lekker stukje kaas. Bij de bakker halen we nog twee broden, een voor vanavond en een voor morgenvroeg. We zijn weer voorzien.
Rond 11:00 vertrekken we dan weer voor de verdere tocht. Les Landes, de streek waarin we fietsen, wordt wat vriendelijker. Het begint natuurlijk aan te doen. De bossen en velden zijn niet meer zo strak. Als je niet beter wist zou je je zo in Drente wanen.
Wel is het zo dat zo af en toe een riviertje ons pad kruist. Aangezien het hier zachte grond is en zo’n riviertje de grond meeneemt ligt dat altijd een stuk lager dan het overige land. In Les Landes betekent dit dat je razendsnel naar beneden rijdt, zo snel dat je in je remmen moet knijpen om veilig te kunnen fietsen op de matige wegen en dat je binnen een paar tellen stil staat op de klim die je weer naar het normale niveau moet brengen. Het zijn geen lange stukken, maar wel steil!
We eten in Moustey( vóór Biganon) een heerlijke couscous, die legt weer een goede bodem voor de middag. Ons eetpatroon is weer aangepast. In Spanje aten we 2 keer per dag warm, ‘smiddags en ’s avonds. Dat hebben we nu niet meer nodig en dus besluiten we voortaan ’s middags warm te eten en ’s avonds weer brood.
Na deze maaltijd bekijken we de vervolgroute en dan blijkt dat de variant die we willen fietsen niet op de GPS staat. We willen via de kustroute en deze is nieuw opgenomen in het routeboek en hier is nog geen gps-track van. We opperen om dan toch maar de andere route te nemen, maar besluiten om toch naar de kust te gaan en aan de hand van de routeboek te fietsen. Dat boek is gescant en staat ook op de GPS van Frans, we kunnen het dus eenvoudig raadplegen onderweg. Vanavond gaat Frans kijken of hij er een gps-track van kan tekenen. De route wordt vervolgd en het routeboek met de aanwijzingen wordt gevolgd. Dat gaat best wel goed en op deze manier komen we er ook wel.

Na een tijd komen we op een prachtig fietspad terecht. Dit is aangelegd op het tracé van een oud spoorlijntje. Wat een feest om hier te kunnen fietsen.

Er is zelfs aan een picnic plaats gedacht, een plek die we graag even gebruiken.

Dit fietspad eindigt in Salles waar we de camping gaan zoeken. Het is mooi geweest voor vandaag.

;

;

We voelen ons vandaag een stuk beter dan gisteren. Wat een goede nachtrust al niet kan doen. Annemieke merkt op dat we onze tocht nu voortzetten, de vorige dagen stonden mentaal in het teken van naar huis gaan, maar we hebben nog een behoorlijke fietsvakantie voor de boeg en willen daar nog volop van genieten. Wat een ware woorden en met die instelling gaan we de komende periode in.
Het was een mooie omgeving en mooi fietsen. We komen weinig Santiago-gangers tegen, dat verbaast ons wel een beetje. Het hoogseizoen voor de Camino is nu bezig en we hadden wel wat meer fietsers verwacht dan diegenen die we gisteren ontmoetten. Vandaag zijn we geen Santiago-ganger tegengekomen!
Ze weten niet wat ze missen…
Dank voor deze dag, het is een voorrecht om dit te mogen doen.

Download file: spoor_15-jul-12.gpx

vandaag zijn Joke en Floris Bosman jarig, gefeliciteerd!

Op de camping waar we hebben geslapen zijn we geen kinderen tegen gekomen alhoewel het hier behoorlijk vol staat. Het is dus een “oude mensen” camping. En wat doen die in een stad als Dax? Om die vraag te kunnen beantwoorden moet je weten dat Dax een badplaats is. Niet aan zee, maar met heilzame warmwaterbronnen. Deze ochtend is het een komen en gaan van busjes die mensen komen ophalen voor een bad in die bronnen. Er staat zelfs een bushokje voor de camping waarin de gasten braaf zitten te wachten, al dan niet in badjas.
Wij moeten gewoon aan het werk: spullen inpakken, ontbijten, de tent afbreken en de fietsen beladen. Het heeft gemiezerd vannacht en de tent is niet helemaal droog, maar tijdens het ontbijt staat hij lekker in de zon en is hij aardig opgedroogd.
Om ons heen horen we regelmatig harde knallen, mischien zijn dat wel saluutschoten vanwege 14 juli, de nationale feestdag in Frankrijk.

We fietsen weg en gaan eerst naar het centrum van Dax. Daar willen we nog wat bekijken, maar het is markt en omdat we even brood kopen vergeten we helemaal dat we nog iets wilden bekijken…
Het centrum is afgezet in afwachting van de officiele plechtigheden en een parade. We zien hoe een paar regimenten van de verschillende legeronderdelen op hun plaats worden gezet.

Het duurt nog wel even voordat alles gaat beginnen en we willen daar niet op wachten. Omdat er nog niets aan de hand is fietsen we verder (over het afgezette gedeelte). Als we het centrum willen verlaten staat een politie-agente het verkeer te regelen. Ze is verbaasd ons te zien en gebaart dat we door mogen fietsen. Zoals het nette Nederlanders betaamd laten we eerst even wat voetgangers oversteken over het zebrapad. Dat krijgt een goedkeurend knikje van de politie-agente.
We fietsen Dax uit en nemen een landelijk weggetje. Les Landes ligt voor ons en de komende uren (en ook een deel van morgen) zullen we door dit vlakke land fietsen.
De weg is over het algemeen prima, af en toe een rivierdalletje waarbij we snel afdalen en vervolgens een steil klimmetje krijgen. We merken dat we gisteren hard hebben moeten werken. Er zijn weinig fut in de benen. Net alsof we ze niet losgefietst krijgen. Het fietsen kost moeite en dat hebben we nog niet meegemaakt op een vlakke weg.
Bomen, bomen, maisvelden en sporadisch asperges, dan weer hele stukken braakliggende grond en dan weer bomen, bomen en nog eens bomen.
Het is saai en eentonig als je de kleine variaties niet opmerkt, maar op den duur gaan ook die verloren. We houden van de bossen, maar deze eentonige bebossing heeft niet onze voorkeur. Regelmatig zien we de gevolgen van het noodweer van enkele jaren geleden. Enorme percelen bomen zijn toen weggevaagd en zijn nu veranderd in maisvelden of liggen braak. De varens tieren weelderig op die plaatsen.

Af en toe komen we door een dorpje en de tweede keer hebben we geluk! De kerk is open en we kunnen even binnen klijken. Zo’n kleine, eenvoudige kerk, onderhouden door een paar lokale vrijwilligers is toch altijd weer mooi. Buiten de kerk staat een informatiebord over de Camino met een aanduiding van de route waar we ons nu op bevinden. Zo af en toe komen we wat gele pijlen tegen die de wandelaars de weg wijzen. We komen bijna geen pelgrims tegen, noch te voet, noch op de fiets. In totaal zijn ons vandaag 4 fietsers tegemoet gereden. Het geeft een wat vreemd gevoel om je te realiseren dat zij nog gaan ervaren wat wij al hebben meegemaakt, ieder weer op zijn eigen wijze.
Het fietsen gaat nog steeds moeizaam, we komen wel vooruit maar hebben niet de energie en snelheid die we normaal hebben.
Even na de middag lunchen we in een restaurant en genieten van een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Misschien helpt dit om ons wat op te peppen.
We kijken even in het kerkje tegenover het restaurant. Het eerste wat opvalt is een mooie pieta in de hal.

 

 

 

We gaan de kerk in en steken een kaarsje op bij Maria. Donderdag is de partner van de collega van Annemieke begraven en we hebben net wat reacties via de mail binnengekregen. Het was een persoonlijke en indrukwekkende bijeenkomst. Onze gedachten gaan naar die collega, maar ook naar anderen die het nodig hebben.

Verder gaat het weer, langs de eentonige bossen en open vlakten. Het is wat harder gaan waaien en de weg draait langzaam zo dat we wat wind mee gaan krijgen. Dat is wel lekker, de lunch heeft wel wat geholpen, maar het is nog niet wat het zijn moet.
We besluiten om niet het oorspronkelijke doel te hanteren maar een camping eerder te stoppen. Dat is een gemeentelijke camping waar we in eerste instantie helemaal alleen staan. Terwijl we de tent opzetten komen er twee jongens met bepakking de camping op fietsen. Ze komen uit België en zijn onderweg naar Santiago. We wisselen wat ervaringen uit.
Even later komt er een man alleen bij. Hij komt uit Nederland en is ook op weg Santiago. Ook met hem jubelen we over de Camino en het gemoedelijke van de spaanse mensen/dorpjes aan de Camino. Raar dat zij nog gaan beleven wat wij al hebben meegemaakt. Hier blijft het bij, alleen pelgrims op deze camping dus.
Naast de camping is een recreatieterrein en daar is een groot podium gebouwd. Er wordt gesoundchecked en vanavond kunnen we meegenieten van het feest hier. We zijn benieuwd.

Het was een moeizame dag, ons lichaam wilde niet helemaal wat wij wilden. De inspanning van gisteren moet blijkbaar worden terugbetaald. Niettemin zitten we nu in een bijzonder stuk Frankrijk. Zo heeft elke etappe zijn eigen omgeving.
Dank voor deze dag en voor deze les. Het is en blijft een voorrecht om dit te kunnen doen.

Download file: spoor_14-jul-12.gpx