Categorie: Rome 2017 Pagina 4 van 8

Gisteravond zijn we maar uit eten gegaan. We hadden niets meer te eten en hadden geen andere keuze. Samen met andere Rome-gangers hebben we lekker pasta gegeten en gezellig gekletst en zowaar ook nog serieuze gespreken gevoerd. Op de weg terug was de wind nog niet gaan liggen en woei veel koude door de lucht. Ons tentje en slaapzakken hielden ons lekker warm en we konden goed uitrusten, alhoewel we niet zo moe waren als na de eerste pas.

Vanochtend worden we verrast door de zon! De wind is wat gaan liggen, maar het is nog wel erg fris. Frans heeft in de gemeenschapsruimte een automaat gezien en daar zitten zoete broodjes in en koffie! Een simpel ontbijt is daarmee snel klaar. Afbreken, inpakken en beladen en we gaan weer op weg. Deze keer met zijn vijven. Theo hebben we al een paar keer ontmoet en haakt vandaag ook even aan.

We fietsen op smalle wegen of fietspaden en komen zo vroeg in de ochtend op zondag nog geen kip tegen. Langzaam krijgt de zon meer kracht en krijgen we het warm. De uitzichten zijn fantastisch en afgezien van een enkele glooiling gaan we gestadig omlaag. Dit zal de rest van de dag zo blijven zodat we lekker de vermoeienis van gisteren uit de benen kunnen fietsen.

We fietsen door een stukje Italie wat vroeger rijk was door een handelsroute die er doorheen liep en toen mooie kerken, kastelen en stadsmuren kon bouwen. Naderhand, toen de handelsroute verlegd werd verviel het tot armoede en was er geen geld om de oude gebouwen op te ruimen, met als gevolg dat het nu een feest is om door de oude wereld te fietsen. Het meeste is prachtig gerestaureerd. Een beetje een parallelle geschiedenis van ons eigen Wijk bij Duurstede, er was geen geld om oude gebouwen te vervangen en nu zijn ze prachtig gerestaureerd.

Na een uurtje komen we langs een terras en is het koffietijd. Koffie met gebak hebben we wel verdiend vinden we. Theo komt erachter dat hij zijn kettingslot vergeten is, dat ligt nog op de camping. Na enig gedub besluit hij terug te fietsen om het te zoeken en op te halen. Het is tenslotte geen goedkoop ding. WIj doen de jasjes uit, hempjes aan en ritsen de broekspijpen af. Het is zonnig en warm!

Wij fietsen verder en gaan langs de Adige fietsen, een onstuimig riviertje. In het begin gaat het vrij steil naar beneden over een gravelpad. Handen aan de remmen dus. De omgeving is fantastisch met die rivier en de bossen waar we in fietsen maken het af.

Na even komen we van het gravelpad af en wordt het asfalt, prachtig glad nieuw asfalt, wat we tot het eindpunt zullen houden. De omgeving verandert in een fruitbomenlandschap en af en toe moeten we een bruggetje over omdat het pad langs de andere kant verder gaat. We blijven gestaag dalen en halen een hoog gemiddelde.
Deze weg is echt een cadeautje. Terwijl we over het pad zoeven kijken we onze ogen uit in de omgeving. Dat dit bestaat!

We lunchten even met een pizza in een pizzeria. Die gaat er wel in. Daarna hoeven we niet zover meer. Het is vandaag maar een korte route (iets meer dan 60knm) en we gaan hartstikke snel.
Dan krijgen we nog een heftige en prachtige afdaling en na een kort stukkie rijden we Meran binnen. De camping ligt aan de route, dus die is gemakkelijk gevonden.

We zijn vroeg in de middag op de bestemming en hebben nog gelegenheid om te lummelen. Tegen de avond lopen we naar het centrum van Meran. Daar bezoeken we de Dom en steken weer een kaarsje aan.
Het centrum van Meran is leuk en gezellig en we eten daar een hapje.

Dan terug naar de camping, koffie drinken, bloggen en slapen.

Het was een prachtige dag met prachtig weer en een prachtige tocht. We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen doen.

 

< P>

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-21140156.gif

Download file: spoor_2017-05-21140156.gif

 

even meereizen: https://www.mapchannels.com/tm3/map.htm?id=30563-aaaa

Vannacht heeft het geregend en de temperatuur is een flink stuk naar beneden gegaan. Als we opstaan is het nog geen 9 graden en dit wordt deze dag nauwelijks meer dan 12.

Het is best wel een beetje een spannende dag. Vandaag gaan we de Reschenpas “doen”. Een aanloop met wat klimwerk en dan 6km klimmen met minimaal 7%. Aan de bak dus.

De boel is snel aan de kant en we zitten weer op de fiets. Het eerste gedeelte is een voortzetting van gisteren. Naast snelweg, trein en Inn is er ook nog een plekje voor ons. We doen het rustig aan, er komt nog voldoende werk aan.

Al snel merken we dat de bergen naar elkaar toekomen, de kloof wordt een echte kloof.

Het blijft fascinerend om zo tussen die machtige rotsen te kunnen fietsen.

Voordat we aan het echte werk beginnen hebben we een eerste pas te slechten, 3km met 5-6%. Mooi om even warm te draaien. De wind neemt toe en zit lekker in onze rug. Wel is het koud, erg koud. Bij de afdaling halen we weer hoge snelheden en gaan we soms door een lawinegalerei, steenkoud is het dan.

Dan een stukje Zwitserland, de brug over en dan weer Oostenrijk en begint de grote klim. Er zijn 11 bochten, maar de kleintjes tellen niet mee. Het gaat eigenlijk best wel goed. In het begin hebben we moeite om in het ritme te komen, maar dan is na de eerste stop wel voorbij. We hebben 3 stops nodig om de 6km te kunnen klimmen en dan zijn we boven op NorbertsHohe op 1405 mtr. Dit is nog niet de pas, die is een paar km verder, maar we zitten nu op een soort hoogvlakte die naar de pas leidt.

Er volgt een snelle afdaling naar Nauders, waar we koffie drinken en op temperatuur komen. Dan weg voor het laatste gedeelte naar de pas. In totaal nu nog 1km klimmen van ca 7%. Ondertussen passeren we de Italiaanse grens. Het gaat goed en al snel zijn we op de pas. Tenminste, dat denken we. Onze hoogtemeter op de gps geeft de 1515mtr aan, maar er is geen bordje te bekennen. De pas voor de auto’s is wat lager, maar heeft wel een bordje.

Er wordt volop gesproeid en we doen onze regenkleding maar aan om een beetje droog te blijven. Hier sproeien ze het fietspad net zo hard mee.

We fietsen naar het begin van de Reschensee en eten onze boterhammen bij een begraafplaats met kapelletje. Daar kunnen we eindelijk weer een kaarsje aansteken.

Dirk en Els besluiten nu een lichtere route langs het meer te nemen en wij blijven de hoofdroute volgen. Deze is, met name in het begin, weer redelijk zwaar, maar dat wordt minder als we een snelle afdaling krijgen. Er worden volop foto’s gemaakt. Wat een prachtig uitzicht.

De wind wakkert steeds meer aan en wordt steeds kouder.

Aan het eind van het meer ontmoeten we elkaar weer en dan gaat de afdaling beginnen langs een prachtig nieuw weggetje. De km’s flitsen voorbij. In een keer zijn we in een heel oude dorpje met heel smalle weggetjes, waar wij met de fiets amper doorheen kunnen. Hier heeft de tijd echt stilgestaan.

Verder gaat het weer, alsmaar naar beneden door het boerenland. Ook hier wordt gesproeid en worden we getracteerd op een douche onderweg.

Door onze snelheid droogt het al weer snel. Wel is het koud, heel koud.

Al snel zijn we bij de camping. Op het eerste gezicht een prima camping, maar het aantal voorzieningen is minimaal in tegenstelling tot wat in ons routeboek staat. Nu hebben we een probleem. We kunnen geen boodschappen meer doen, alles is al dicht en morgen is het zondag, dan is ook alles dicht. Dat wordt een pizza vanavond en morgen zien we wel. Je wordt toch wel wat gemakkelijk op dit soort reizen.

Het was weer fantastisch en wij zijn diep dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-20172132.gif

Download file: spoor_2017-05-20172132.gif

Vandaag hebben we een “tussendag”. Tussen de pas van gisteren en die van morgen moeten we wat km’s maken. We fietsen de hele dag langs de Inn en hebben het routeboek niet goed geinterpreteerd…

Een van onze (kleine) gebedjes is vanochtend verhoord: Alles is droog, het gras, de tent, alles. Heerlijk om eens een keer niet alles nat in te pakken. De dagelijkse routine is al volop aanwezig en al snel zitten we op de fiets. Naast Dirk en Els is gisteravond ook Theo uit Eindhoven aangehaakt. We hebben hem al een paar keer gezien onderweg, maar nu staat hij ook op dezelfde camping.
Eerst nog even langs het klooster, hier in het dorp. Een groot klooster waar we, dat zagen we te laat, ook de afgelopen nacht hadden kunnen doorbrengen.
Dan verder naar beneden, weer naar de route. We zitten snel op de route. Na even krijgen we de eerste klim, 1,5 km 4-5%. Dat is normaal een fluitje van een cent, maar we hebben de dag van gisteren nog in de benen. De vermoeidheid is verdwenen, maar de benen zijn nog niet optimaal hersteld. Het is dus even werken. Na deze klim krijgen we allerlei kleine dorpjes in een glooiend landschap.

De Inn houdt ons gezelschap vandaag, samen met de A12, de snelweg die door dit dal gaat, en de spoorlijn Soms verdwijnt de A12 in een tunneltje en het is dan heerlijk rustig.

Bij een sportveld is een klein restaurant, wat op verzoek van Theo de deuren wat eerder opent. We kunnen koffie drinken. Even later schuift Jan ook aan, Jan hebben we ook al eerder ontmoet, maar hij kampeert niet altijd. Verkwikt door het lekkere bakje gaan we weer op weg. Theo en Jan blijven achter, nog wat kletsen.

We moeten direct door een tunneltje onder de spoorweg door en even verder krijgen we een helling van 17%, Onfietsbaar, dus we lopen een klein stukje. Dirk is snel boven en helpt de dames met het duwen van de fiets.

Verder door mooie dorpjes, omhoog en omlaag.
We lunchen langs de route op een bankje en genieten van het uitzicht.

Dan wordt de ruimte voor rivier, spoorlijn, A12 en onze weg erg smal en fietsen we soms net boven het water. Ook hebben we een heerlijk lang stuk waar we op zijn “Nederlands” kunnen fietsen: vlak en goed asfalt.

We worstelen ons door Landeck heen, daar is het net markt en direct daarna krijgen we een traject op en af. “Soms steil” staat in het routeboek. Dat klopt!

Daarna is het eigenlijk gedaan met het klimmen en rijden we vrij direct naar de camping in Ried. Tent opzetten, douchen, boodschappen doen en dan… Toen we naar Ried reden wakkerde de wind al aan en we hebben de tent al voorzien van extra scheerlijnen en met de kont in de wind gezet. Als we uit de supermarkt komen zijn er erg sterke windvlagen en begint het te regenen.We spoeden ons terug naar de camping. De buren hebben de fietsen, de stoeltjes gered en de was, dank!!! Op de camping gaat de wind erg tekeer en onze tent heeft het stevig te verduren, maar alles gaat goed. We wachten de bui af in de tent.

Dan koken, afwassen, koffiedrinken en vroeg naar bed. Morgen wacht ons een zware dag.

Het was weer mooi, met name op de smalle stukken zijn de bergen en rotsen heel dicht bij. De uitzichten zijn op andere plekken weer formidabel.

We zijn weer dankbaar voor deze mooie dag. Dat we dit toch kunnen en mogen doen…

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-19150033.gif

Download file: spoor_2017-05-19150033.gif

Vandaag gaan we dan de Alpen in. De eerste pas staat op het programma. We moeten twee passen nemen voordat we in Italie zijn. De eerste is de Bucher Hohe, 1256 mtr hoog. De weg er naar toe bestaat uit 3 flinke klimmen met grote stukken bijna recht er tussen in. We vinden het best wel spannend, de eerste echte test voor onze benen.

We zijn weer op tijd op en al snel is de boel aan de kant. Het zonnetje schijnt en we hebben kans gezien om de tent en grondplastic een beetje te drogen. Dat scheelt weer gewicht.

Vanaf de camping moeten we weer een eind terugfietsen om de route op te pikken. Het is even na de spits en best wel druk op de weg. Alweer merken we dat we de drukte steeds vervelender vinden. In Partenkirchen, een van de twee dorpen die zijn samengevoegd, rijden we door het oude centrum. Daar wordt net de markt opgebouwd en moet er stevig worden gelaveerd tussen vrachtauto’s en stalletjes. We werpen nog even een blik op de bekende schischans. Brr..

Net na de markt begint de eerste klim, 3km, 5-6%. Te doen dus en we doen het dan ook. Het is wel werken, vooral omdat het zonnetje heerlijk schijnt, maar het is goed te doen. Daarna een heel stuk glooiend. De omgeving is fantastisch. Bij elke bocht is er weer een nieuw panorama.

In Mittenwald drinken we koffie en gaan we even de Petrus- en Pauluskerk in. Een barokke kerk. Erg veel “goud” vinden we, maar wel erg in een stijl en keurig onderhouden. Helaas konden we hier geen kaarsje opsteken, ondanks dat het een katholieke kerk is. Dan nog even door het gezellige centrum van Mittenwald en dan begint de tweede klim. 2 km , 7-8%. Die is heftiger en we komen langzaam vooruit en wordt de top bereikt. we rijden zo halverwege Oostenrijk in!

We rijden vervolgens over een soort hoogvlakte tussen de bergen en moeten 15km licht klimmen, 1-2%, terwijl we langs de Isar fietsen. Het lijkt wel vals plat. Halverwege eten we onze boterham op een bankje. Intussen is het gaan bewolken, maar het blijft zeer aangenaam fietsweer.

Els van Dirk heeft het moeilijk. Ze heeft astma en reuma en het klimmen kon ze de afgelopen jaren prima, maar het valt haar nu zwaar en ze kijkt erg tegen de derde klim op.

En die komt er toch aan en valt ons allemaal tegen. 600 mtr 9% en 800mtr 3-4%. Met name de 9% hakt erin en we merken dat we toch al de nodige kilometers achter ons hebben. Els en Annemieke, die bij haar is gebleven, komen lang na Frans en Dirk boven. Dirk was eerste en Frans was nog even bij Annemieke en Els gebleven, maar uiteindelijk moet met zo’n helling iedereen in zijn eigen tempo omhoog.

Boven even rusten, wat drinken en wat eten en dan zetten we de helmen op en gaan de jasjes aan. We gaan afdalen en wat voor afdaling: 7 km met 9-10%. Het gaat hard, heel hard. De weg in niet altijd overzichtelijk, dus we kunnen niet echt voluit. Tussen de 40 en 50 km/u knijpen we in de remmen. Het uitzicht is magnifiek. We dalen zo’n 500 mtr in een paar minuten en hebben af en toe, als we durven en er geen struiken en bomen langs de kant staan uitzicht op het dal, het Leutaschtal waar we naartoe rijden. Alsof je in een dalend vliegtuig zit. Beneden gekomen moeten de oren even worden losgemaakt vanwege het verschil in luchtdruk. Wat een afdaling. We zijn blij dat we heel beneden zijn en dat we dit niet hoeven te klimmen. Onderaan deze post staat een filmpje met een impressie…

Het laatste stuk rijden we door het dal van de Inn (jawel van Innsbruck). Halverwege is de camping, maar dat blijkt een terrassencamping te zijn, leunend tegen de bergwand en hoog boven het dorp. Weer klimmen dus, en niet zo’n beetje ook. De dames geven het op en gaan lopen en Frans en Dirk gebruiken hun laatste energie om boven te komen.

Daar blijkt dat we nergens anders boodschappen kunnen doen dan in een dorp verderop, zo’n 4 km fietsen. Dus, fietsen afladen, tas leegmaken en Frans en Dirk fietsen naar de supermarkt. Intussen zetten Annemieke en Els de tenten op, buurman Jan helpt met het inslaan van de haringen in de rotsige grond. Dirk en Frans komen terug en hebben het nu wel gehad, de klim naar de camping hebben ze nu twee keer voor de kiezen gekregen.

Even uitrusten, douchen, bloggen en slapen.

Dankbaar zijn we, dat we dit kunnen doen en dat we heel zijn gebleven.

 

 

 ​

​

Download file: spoor_2017-05-18202111.gif

Wat een titel he? Die komt van een boek van een pelgrimage naar Rome (te voet) van Jan Blokkler. Zo voelde het ook wel vandaag. Gisteravond waren de bergen nog ver weg, zichtbaar, maar niet meer dan een sprookje aan de einder. En vandaag… Met elke pedaalslag die we deden kwamen ze dichterbij, wij reisden over het land, over de weg, maar de bergen reisden door lucht naar ons toe.

Wat een prachtige ervaring om van zover naar de indrukwekkende Alpen toe te rijden. Alpen met nog besneeuwde toppen.

We zijn op tijd op en volgen het vaste ritueel. Onze tent lijkt steeds natter te zijn ’s morgens, maar misschien is dat maar suggestie.

Al snel zittten we op de fiets en volgen de kant van de Ammersee waar we aan stonden. Het is geen klein meer en het duurt wel even voordat we de horeca, dure villa’s en kleine bossages en dorpjes achter ons laten. We fietsen op een half-verhard pad, zoals zo vaak deze tocht, en we rijden een hele poos langs een spoorlijn. Als er een trein langskomt zwaaien we naar de machinist, die terugzwaait, de trein rijdt hier niet zo snel dat hij daar geen tijd voor heeft.

We gaan gestadig omhoog en zien langzaam, heel langzaam de bergen dichterbij komen. Af en toe een fel klimmetje of afdaling, maar daarmee hebben we de problemen in dit glooiende landschap wel gehad vanochtend. We kletsen met elkaar of rijden in stilte achter elkaar. Heb je dan diepe gedachten? Ik zou het niet weten, ze blijven in ieder geval niet hangen.

In Polling drinken we koffie en kopen we overheerlijk brood. Op het marktplein zien we Maria Hemelvaartkerk en die is open! Wij naar binnen en zijn even stil. Wat een prachtige barokke kerk! Er ligt een stempel en onze kaarten worden gestempeld. Natuurlijk steken we een kaarsje aan en staan we stil bij datgene dat en diegene die ons bezighoudt.

Het gaat weer verder en het landschap begint meer te glooien en de bergen blijven maar dichterbij komen. In een lange klim van 4-5% gaan Frans en Dirk er even vandoor. Als een treintje gaan ze omhoog met een behoorlijke snelheid. Mooi om te constateren dat de kracht en conditie de afgelopen weken erg zijn toegenomen.

Onderweg hebben we veel bekijks. Het is echt een nieuwe route en mensen zijn nog niet gewend aan Rome-reisfietsers. Dat wordt de komende dagen wel anders, dan rijden we de bestande route.

Als we over een heuvelkam fietsen zien we de Riegsee, met de Alpen op de achtergrond, wat indrukwekkend.

We lunchen als we eindelijk een bankje hebben gevonden langs de weg en smullen van het overheerlijke brood wat we net gekocht hebben.

Het gaat weer verder en langzaam rijden we langs de uitlopers van de Alpen, de eerste lage bergen beginnen ons te omringen. We fietsen langs het riviertje wat ons naar Garmisch-Partenkirchen gaat brengen. Het water is wat melkwit-achtig. Misschien veel zuurstof. Er komen steeds meer fietsers ons tegemoet en ook achterop. We naderen de grote stad, want niemand groet meer en met name de racefietsers worden steeds brutaler en asocialer.

In Garmisch-Partenkirchen doen we eerst even boodschappen bij de Lidl en fietsen dan door naar de camping. Daar staan we dan aan de voet van de Zugspitze. Wat een ervaring.

Aan het eind van dag, net voordat we gaan eten, facetimen we even met Thijs. Heerlijk om hem weer te zien en te spreken. Net als gisteren met Fenna is het voor ons erg emotioneel om ons kleinkind weer te zien.

We zijn erg dankbaar dat wij mogen en kunnen fietsen in dit indrukwekkende landschap.

​​ 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-17164505-1.gif

Download file: spoor_2017-05-17164505.gif