Categorie: Rome 2017 Pagina 3 van 8

We hebben uitstekend geslapen op deze prachtige camping. Voor het ontbijt hebben we gisteren lekkere ciabatta-broodjes gekocht bij de Lidl, broodjes met olijven. Samen met een lekker plakje emmentaler smaakt dat overheerlijk. De koffie is helaas op en die konden we gisteren niet aanvullen. Dan maar zonder koffie op pad.

Nog even afrekenen en dan weer op weg. Eerst naar Montagnana, waar we gisteren al even waren. Een stad met een compleet intacte stadsmuur met 24 torens, maar dat niet alleen. De schilderachtige woningen zijn mooi en we zien kans om even de kerk binnen te gaan. Van buiten een robuust gebouw en van binnen prachtig! Eindelijk kunnen we weer onze kaarsjes branden en vergezeld laten gaan van onze gedachten, gebeden en dank. Dat voelt weer goed.

We verlaten Montagnana door de zuiderlijke poort en zijn weer vrij snel op het platteland. In tegenstelling tot gisteren is het nu veel meer afwisselend. Akkers, weiland en bosjes wisselen elkaar af en het ziet er veel vezorgder uit. Misschien waren we gisteren wel te moe om het mooie te zien. De wind is iets minder dan gisteren en we vormen weer een treintje en schieten goed op.

In Masi drinken we koffie en verwonderen ons weer over de lage prijzen die men op het platteland rekent. Voor 4 latte machiato en een broodje zijn we 7 euro kwijt. Daar worden ze niet rijk van.

De lunch is bij een aantal bankjes langs de route en daar komen opeens twee andere Nederlanders op de fiets voorbij. Ook op weg naar Rome. Heel Nederland is blijkbaar op weg. In het plaatsje wat we na de lunch aandoen oogsten we bewondering. Sowieso maakt het indruk als we met ons treintje van 5 binnen komen fietsen. Nu staan mensen op en vragen waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Bravi, Bravi is de aanmoediging die we krijgen. Dat geeft ons vleugels.

Al vroeg in de middag bereiken we de Po, die volgen we even en dan gaan we erover. Nog een klein stukje en dan zijn we bij de camping bij Ferrara, ons eindpuint vandaag. We zijn lekker vroeg en kunnen eindelijki wassen. De hitte van de zon en het windje zorgen ervoor dat de was snel droogt en dat we weer heerlijk fris de komende dagen in kunnen.

’s Avonds gaan we met Theo een biertje drinken en een pizza eten. Morgen neemt hij de Toscane-route en blijven wij op de hoofdroute. We hebben een genoeglijke avond.

We nemen ons ook voor om een keer met de caravan terug te komen naar deze streek. Op de fiets hebben we te weinig tijd om alle mooie dingen te gaan zien.

Het was een prachtige dag en we zijn erg dankbaar dat we dit kunnen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-26152424.gif

Download file: spoor_2017-05-26152424.gif

We stonden vannacht op een kleine camping aan een drukke weg. Eigenlijk wilden we een dag extra blijven om Verona te bekijken, maar we moesten er niet aan denken om nog een nacht op deze camping te blijven. In de nacht was de herrie wel wat minder, maar erg rustig slapen deden we niet.

Mooi op tijd zijn we wakker en pakken de spullen weer in. We gaan eerst maar eens een paar uur in Verona doorbrengen, geen hele dag zoals we eigenlijk wilden, maar een paar uur en dan de route van vandaag fietsen.
Naar Verona toe hebben we vanaf de camping een drukke weg, maar de Italianen rijden over het algemeen keurig en met een boog om ons heen. En als dat niet kan vanwege tegenliggers wordt er achter ons gewacht. We houden helemaal niet van het fietsen in de stad, maar als we iets willen zien moet dat toch gebeuren.

We naderen het oude centrum en zien als eerste Castelvecchio, een enorm, oud, kasteel wat de toegang tot Verona bewaakt. Een prachtig en imponerend gezicht. Even later komen we bij de kerk San Zeno, van buiten een eenvoudig gebouw, maar het schijnt van binnen erg mooi te zijn. Helaas moet er in Verona toegang betaald worden om de kerk te mogen bekijken. We begrijpen dat het onderhoud van die gebouwen duur is, maar Gods huis dient voor iedereen toegankelijk te zijn. Daar zijn best andere mogelijkheden voor. We hebben wel de oude dom bezocht en daar kregen we een audio-guide bij de entree-prijs inbegrepen. Breng die dan in rekening en laat de entree vrij…

Even verder komen we bij de Arena, het beroemde opera-theater, een oud romeins amfitheater. De opbouw voor een nieuwe reeks opera’s in al in volle gang. We lopen verder het centrum in, over prachtige marmeren plaveisel. De Kalverstraat van Verona, zo te zien aan de winkels.
De straatjes zijn soms klein en soms breed. Op het voormalige romeinse forum is nu een markt ingericht en we genieten van het rumour. Even verderop is de Duome en we gaan kijken bij de doopkerk en de oorspronkelijke dom. Wat een pracht en praal.

Het centrum van Verona is prachtig en het is beslist de moeite waarde om nog eens terug te komen en meer de tijd te nemen.
Bij de Ponte Pietra verlaten we het centrum en gaan met en grote boog terug naar de route, met het drukke verkeer mee. Nog een paar straten en dan zijn we de Verona uit en zitten we weer in de rust van de bossen en de rivier de Adige, wat een verademing. Heerlijk om weer in de stilte te zijn.

We volgen de Adige en fietsen veel op de dijk die haar in bedwang moet houden. Helaas hebben we wind tegen, een stevige wind, en steekt de dijk boven het landschap uit. We moeten aan bak. Al een paar dagen fietsen we met Dirk en Els en Theo de route. De mannen gaan voorop en houden de dames uit de wind. Wel ligt het tempo erg hoog, later blijkt dat de snelheidsmeter van Dirk te weinig aangeeft en hij daarom steeds weer gas gaf. Zelfs met wind tegen draaiden we 21-22km/u. Dat is wel erg veel van het goede.
In Zevio drinken we koffie (lekkere koffie voor een paar centen!) en spreken we af dat de snelheid niet boven de 20 mag komen om het lekker fietsbaar te houden.
Dat lukt, met een soepel gangetje komen we de rest van de dag door.
Als iemand zich afvraagt of er diepere gedachten ontstaan bij het fietsen tegen de wind in: nee, die zijn er niet, en als ze er zijn, zijn ze zo weer weg. Alle energie is nodig voor het fietsen en het verstand staat bijna op nul.

Na Verona zijn we de Po-vlakte ingegaan en is het landschap erg veranderd. We rijden door akkers en weilanden. Een bijna Nederlands landschap, wel met Italiaanse boerderijen en accenten. Hier en daar passeren we verlaten, half vervallen boerderijen en soms zijn ze weer opgefleurd met mooi schilderwerk.

Bij de lunch passeren we opeens een Mariabeeld met een groot aantal stoelen ervoor. De keuze om daar onze boterham te gaan eten is snel gemaakt. Maria vindt het ook goed, geloven we.

Na de lunch is de wind iets gaan liggen en rijden we meer beschut. Met een constante snelheid van 20 rijden we verder. Van het landschap genieten is er nauwelijks bij, we zijn moe en het landschap is erg eentonig.

Bij Montagnana doen we boodschappen bij de Lidl en willen we naar de camping bij het hostel. Helaas, Het hostel maakt een desolate indruk en we moeten dus naar de alternatieve camping, 4km terug. Dat blijkt geen straf te zijn. Het is een prachtige camping met mooie faciliteiten en een zeer vriendelijke gastvrouw en -heer. We krijgen fris aangeboden en zelfs een bank en tafel bij de tent. Wat een luxe!

Morgen fietsen we eerst weer naar Montagnana, een stad met de stadsmuren nog intact en daarna naar Ferrera.

Verona was prachtig en de Po-vlakte saai. De camping is heerlijk rustig en wij kunnen hier uitstekend slapen.

We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-25172229.gif

Download file: spoor_2017-05-25172229.gif

Vandaag wijken we van de hoofdroute af en nemen een afwijkende route naar en langs het Gardameer. De camping waarop we nu zitten ligt al aan deze route en het lijkt ons wel gaaf om langs het Gardameer te fietsen.

Voor het eerst sinds een paar dagen is de tent weer vochtig en het gras nat. Jammer, want het is een prachtige camping waar we op staan. Een mooi veld en goed sanitair en een vriendelijke gastvrouw en broodjes in de ochtend. Zelfs een koffie-automaat ontbreekt niet.

We hebben chocolade croissants en meergranen broodjes besteld en die zijn overheerlijk. Wel is te proeven dat dat Italianen weinig zout in het brood doen, jammer, maar daar komen we wel overheen.

De spullen zijn snel aan de kant en na een kop koffie uit de automaat, die prima smaakt, gaan we op weg. De route gaat licht omhoog en de benen protesteren wel een beetje. Dan krijgen we een serieuze klim en verstilt het protest. Het pad is afgesloten en we moeten nog een beetje meer klimmen, maar dat gaat prima. Al snel zitten we weer op de route en we rijden richting het Gardameer. Na wat klimmen en dalen komen we in een authenthiek Italiaans plaatsje terecht en even verder hebben we van boven af uitzicht op het Gardameer. Wat een prachtig plaatje.
We genieten nog even en beginnen dan aan de lange en steile afdaling. Voorzichtig, want er rijden ook auto’s en aan het einde maakt het asfalt plaats voor keitjes. Die zijn glad en maken het dalen lastig. Dan zijn we beneden en nemen we de weg langs het meer. Die moeten we delen met de auto’s, er is geen apart fietspad.

Even verderop staan Jan en Gerda te wachten op de boot die hen een stukje verder moet brengen. Er is hun verteld dat het komende traject voor fietsers gevaarlijk is omdat er door tunnels gereden moet worden. Een alternatief is de boot die je, met fiets en al, voorbij de tunnels afzet.
We overleggen even en besluiten toch te gaan fietsen. Als het echt gevaarlijk was zou het wel verboden zijn, toch? We doen onze lampen voor en achter aan en gaan op weg.
De verschillende tunnels vormen geen enkel probleem. De laatste, die volgens het boekje lang is, is een verzameling korte tunnels en lange galereien en levert ook geen probleem op.
Als we eruit komen worden we aangehouden door twee politiemannen. Een met een mooie pet op, de baas blijkbaar, en een die met een pannenkoek het verkeer tegenhoudt zodat wij kunnen stoppen op de parkeerplaats.
We krijgen een uitbrander omdat we niet fietsen met veiligheidshesjes die hier blijkbaar verplicht zijn in tunnels en galereien. Dat kost ons pp 16,80 en we moeten onze paspoorten tonen. Daar zijn we druk mee bezig en ook trekken we ons (fel) gele regenjasjes aan, we hebben wel de goede spullen bij ons, maar er niet aan gedacht.
Dan bedenkt de hoofd-agent zich en laat het bij een waarschuwing. Of dat nu komt omdat hij anders veel administratief werk heeft of echt zijn hand over zijn hart streek, wij weten het niet. Maar we bedanken hem hartelijk en stapen weer op de fiets. Zijn collega houdt het verkeer weer tegen en we kunnen verder. Eigenlijk een beetje jammer, nu hebben we hier geen bewijs van…

We fietsen verder en even verder begint een fietspad langs het Gardameer. Dat volgen we en na eventjes trekken we de gele jasjes weer uit. Veel te warm en er komt toch geen tunnel meer.

Het fietspad is geen succes. Soms fietsen we vlak langs het meer en soms moeten we een stukje lopen omdat het te steil is om te fietsen. Continue lopen er voetgangers in de weg en het wegdek is afwisselend heel goed en heel slecht. We besluiten op de weg te gaan fietsen. Dat gaat een stuk gemakkelijker, alhoewel er best veel auto’s op de weg zijn. De meeste houden goed rekening met ons, maar soms rijden ze vlak langs ons. Doorgetrokken strepen betekenen hier trouwens niets, je mag gewoon overal inhalen. We rijden achter elkaar en er wordt dus weinig gekletst.

Op een terrasje drinken we heerlijke, maar wel dure, koffie. Ze kennen de prijzen hier wel.

Bij Bardolino verlaten we het Gardameer, op weg naar de hoofdroute. Eerst nog lunchen. We eten ons brood op een bankje in een klein parkje langs de weg. Een middelbare school is blijkbaar net uit, want vele scholieren lopen langs ons naar de bushalte, even verderop. We zitten blijkbaar op hun bankje, want een aantal kijkt verstoort naar ons als ze ons daar lekker in de schaduw zien zitten. Dan gaan ze maar op de grond zitten, heel dicht bij ons. Wij brengen hun ritme blijkbaar in de war.

Na de lunch nog een klein stukje door Bardolino en dan verlaten we met een stevige klim het Gardameer. Het is een stevige klim en het zweet stroomt over ons heen. Dan een beetje dalen en weer klimmen en we fietsen weer op het platteland. Heerlijk die rust en zuivere lucht.

Na eventjes kijken we uit over een dal met in de verte de laatste bergen van de Alpen. Die zien we voorlopig niet meer, sterker nog, na vandaag krijgen we een aantal vlakke etappes.
We doen nog even boodschappen en gaan op zoek naar de camping. De camping in Verona is geen optie. Hiervoor moeten we 900mtr 5-7% klimmen. Daar hebben we geen zin meer in. We zitten nu op een eenvoudige camping, 3km voor Verona en morgen gaan we eerst eens naar Verona kijken.

We krijgen ook heerlijk nieuws uit het thuisfront. Jolien heeft haar appartement verkocht en kan nu echt op zoek naar een nieuw huis in Wijk bij Duurstede. Bij Marijn en Jose is de nieuwe keuken geinstalleerd en is men begonnen aan het vervangen van de kozijnen achter. Mooi werk! Daar is alles anders als we weer thuis zijn.

We realiseren ons nu dat we nog maar 10 etappes tot Rome hebben. Dat is zo voorbij. Het is heerlijk om straks weer thuis te komen en iedereen in de armen te sluiten, maar deze tocht is ook geweldig. Wat Theo ons vandaag vertelde: “Toen ik in Santiago aankwam, was het bijna een teleurstelling, het zat erop, en nu?” Toen wij in 2012 naar Santiago fietsten was dit een van de redenen om ook terug te fietsen. Nu doen we dat niet en is het straks voorbij. Maar nu genieten we volop van deze tocht en dat gaan we de komende dagen nog volop doen.

We zijn en blijven erg dankbaar dat we dit kunnen doen

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-24163827.gif

Download file: spoor_2017-05-24163827.gif

Vandaag staat er een relatief eenvoudige etappe op het programma, maar dat bleek aan het einde niet zo te zijn…

We worden wakker en het zonnetje is al op, maar wel achter de berg. Weer is de tent droog, we slapen nu met open deur (wel een hor!) en half open binnentent. Dat slaapt heerlijk en zorgt er ook voor dat de ventilatie op orde is.

Als snel hebben we de spullen aan de kant en de fietsen bepakt. We gaan op weg. Eerst nog even terug naar de route, maar dat is lekker een beetje bergaf en dat kunnen we wel zo in de ochtend.
Al snel zijn we weer op de route en deze loopt bijna de hele dag dag langs de inmiddels zeer vertrouwde rivier. Wind mee (er is bijna geen wind deze ochtend) en een beetje naar beneden maken dat het tempo hoog ligt. We fietsen tussen de 21 en 22 km/u en dat gaat lekker. Keuvelend en genietend van het uitzicht schieten we aardig op. Het valt op dat het dal steeds smaller wordt en dat de bergen aan weerszijden steeds dichterbij komen. Ook worden de bergen langzaam lager, we zijn echt aan de laatste uitlopers van de Alpen bezig (morgen nog en dan zijn we er echt uit). Dit is anders dan onze tocht naar Santiago toen we door de Pyreneen moesten. Dat was in twee dagen bekeken. De Alpen zijn minder steil maar veel breder.

Na 20 km is het tijd voor koffie en al snel is er een terrasje gevonden. Lekkere koffie en alleen nog maar Italiaanse taal. We hebben het Duitse taalgebied achter ons gelaten. Kunnen we lekker oefenen en niet meer terugvallen in het Duits. Frans oefent de telwoorden bij het meisje van de kassa en ze antwoordt geduldig.

Verder gaat het weer, weer langs de rivier en weer met de wind in de rug. De zon doet haar best, maar blijft de gehele dag een beetje verscholen achter de sluierbewolking. Ze doet niet genoeg haar best. Wel is het warm genoeg om in ons hempje te kunnen fietsen en dat doen we dan ook.

Halverwege gaan we Trento even in. Het ligt aan de rivier, maar om de plaats zelf te zien moeten we de route even verlaten. Dat doen we en na even navragen, de gps geeft nu te weinig overzicht, vinden we al snel het domplein, het mooiste plein van de stad. Daar ontmoeten we tot onze en zijn verrassing Theo, die gezellig een biertje zit te drinken. We kletsen wat en gaan dan snel naar de Dom. Daar hebben we geluk dat we nog naar binnen mogen. Men gaat sluiten voor de middagpauze. Vreemd dat God ook middagpauze heeft… Maar de meneer strijkt over zijn hart en geeft ons nog een minuut. Dat worden er vijf, de lichten in de kerk gaan al uit en net als wij denken dat hij ons vergeten heeft komt hij om de deur nog even voor ons open te doen. We hebben nog wel een kaarsje kunnen opsteken en onze gebeden, ieder voor zich, kunnen doen. Een paar haastige foto’s hebben we er aan over gehouden. Het is een mooie kerk, maar de helft is verborgen achter een gordijn ivm restauratie.

Inmiddels is het lunchtijd en wij (Annemieke en Frans) besluiten een pizza te gaan eten. Els en Dirk hebben andere plannen en fietsen door. Mooi dat je ook bij het samen fietsen je eigen weg blijft gaan. Tijdens het eten komen er verschillende schoolklassen langs die blijkbaar op excursie zijn.
Voortdurend lopen en fietsen er mensen langs ons terras die blijkbaar heel druk zijn. Wij voelen ons bevoorrecht dat we het niet druk hebben…

Na de pizza vinden we snel de route weer en gaan we met zijn tweeen verder. Verder langs de rivier.

Na eventjes komen we bij Rovereto. Een plaats waar in de 1e wereldoorlog hard is gevochten tussen Italie en Oostenrijk en waarvoor daarom een gedenkklok is gemaakt. Die staat echter boven op een heuvel en we hebben geen zin in die klim. Wel gaan we naar het centrum, een wirwar van steegjes en pleintjes waarbij je het idee hebt dat er elke moment een raam open kan gaan en een Italiaanse mama begint te roepen… Er staat een mooie kerk, die we natuurlijk bezoeken.
We kopen benzine voor de brander en een overheerlijk ijsje en gaan weer terug naar de route.

Weer verder langs de rivier.

Op het moment dat we de route moeten verlaten voor de camping komen we Theo weer tegen. Hj fietst ons tegemoet en roept dat we terug moeten. We moeten de rivier eigenlijk oversteken over een stuw, maar die is afgesloten en we moeten dus een stukje terug over een brug. Als we daar de route vervolgen worden we onzeker en vragen aan aan tegemoet komende fietser of we nog wel goed zitten. Nee dus, Voor de camping na Mori moeten we een andere weg volgen. We boffen, de fietser moet ook naar Mori en wil met ons meefietsen om de weg te wijzen. Hij is bekend met de weg en weet de kortste route. Helaas is dat niet de gemakkelijkste en krijgen we een stevige klim voor de kiezen die onze krachten aardig sloopt. Uiteindelijk komen we in Mori en wijst hij ons verder de weg. We kunnen nog boodschappen doen en leggen de laatste km’s naar de camping af. De vermoeidheid slaat wel toe. Op de (kleine) camping worden we allerhartelijks ontvangen en daar is ook koud bier. Heerlijk.

Tent opzetten, douchen, eten, even lekker facetimen met Thijs, koffiedrinken, bloggen en slapen. Morgen fietsen we naar Verona, langs het Gardameer. Wat zijn we toch een bofkonten.

We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-23172858.gif

Download file: spoor_2017-05-23172858.gif

Het mooie weer is echt doorgebroken. Ook vannacht is het niet echt koud geweest en alles is droog! We slapen met de “deuren” van ons tentje open, wel zit er natuurlijk een hor voor tegen de insecten. Vandaag staat een korte route op het programma, maar 50km, maar wel op 2/3 ongeveer de stad Bolzano. De route mijdt de stad, maar wij gaan er toch naartoe.

Eerst de spullen opruimen. Ontbijten zit er niet in, we hebben niets meer, alleen nog een reep. Dan maar zo weg. Bij de meeste camping kunnen we bij aankomst betalen zodat we daar geen gedoe meer mee hebben. Hier niet, en dan zul je altijd zien dat de receptionist even weg is. Ook al hebben we tijd genoeg, ook al hebben we vakantie, we willen weg…
Na eventjes komt hij en rekenen we af en gaan we op weg. De route loopt direct langs de camping, dus dat is gemakkelijk. Wel nog even de stad uitworstelen, maar uiteindelijk fietsen we weer heerlijk in de rust en de stilte van het platteland.

Tot aan Bolzano fietsen we tussen immense boomgaarden van appelbomen en soms een wijngaard. De boomgaarden worden van boven beschermd door grote netten tegen harde regen en hagel. Daar hebben wij gelukkig geen last van, het is prachtig weer.

In Lana kunnen we wat boodschappen doen en wordt er snel een broodje verorberd. We besluiten om wat verder te fietsen naar een mooi plekje om daar te kunnen ontbijten. De weg glooit en soms hebben we een stevig klimmetje te slechten. Dan, midden tussen de boomgaarden, een restaurantje met een prachtig terras. Het gaat net open. Is dat even boffen…
We stoppen en drinken koffie en de eigenaar is slim genoeg om ons apfelstrudel aan te bieden. Dat slaan we niet af. Terwijl we van de koffie en apfelstrudel genieten genieten we ook van de tuin. Die staat vol rozen, die liefdevol worden verzorgd, er zijn terrasjes in de kleur van de rozen die erom heen groeien, een mooie vijver met visjes, kortom genieten …. wat een mooie plek. De eigenaar begint uit zichzelf over de Rome-reis. Elke dag krijgt hij wel een paar Nederlanders die op weg zijn naar Rome. We zitten echt op de hoofdroute.

Verkwikt en vol energie rijden we verder en genieten van het bijzonder landschap. Een kleine weg, helemaal tussen de appelbomen. Nu is het al warm, wat zal dit hier zinderend heet zijn in de zomer.

Na zo’n 40km komt de afslag naar Bolzano. We moeten een stevig eind fietsen voordat we, na wat zoeken, in het centrum zijn. Fietsen in een stad vinden we niet echt fijn. Het lawaai, de haastige mensen, het drukke verkeer en de stank staan ons tegen. Maar om ergens te willen komen moet je het soms voor lief nemen. In Bolzano bezoeken we de Dom, een mooie, statige kerk. Daar kunnen we weer een kaarsje opsteken en zowaar een stempel scoren. We kijken nog wat rond in het centrum en besluiten weer verder te fietsen. Omdat we nu langs de rivier gaan fietsen hoeven we niet meer langs die vervelende toegangsweg. Al snel is de rivier en het bijbehorende fietspad gevonden. In een parkje vinden we een mooi bankje en gaan we lunchen met het in Lana gekochte brood en beleg. Even een rustpauze dus. Daarna doen we nog snel inkopen voor het avondeten.

Dan gaat het verder, Bolzano uit en alsmaar langs de rivier tot aan Aure, waar de camping wacht.
De wind is gedraaid, vanochtend woei hij uit het noord-westen en hadden we hem lekker in de rug. Nu waait hij uit het zuiden en hebben we hem pal tegen, daarnaast is hij ook in kracht toegenomen. Ondanks dat het een kortere etappe is, kunnen we dus wel aan bak. Natuurlijk worden de dames uit wind gehouden.

In Aure moeten we wat klimmen om bij de camping te komen. De camping hoort bij een hotel en we krijgen een mooie plek aan de rand. Het uitzicht over de wijngaard voor de deur en de bergwand in de verte is prachtig!

Tent opzetten, inruimen, douchen, luieren, eten koken, eten, en dan…
even factetimen met Fenna, die honderduit vertelt over haar hardloopwedstrijd en haar bezoek aan K3. We laten de omgeving zien en ons tentje en hoe we slapen. Tenslotte nemen we weer afscheid.

Dan koffie drinken, bloggen, lezen en naar bed.

Het was een aangename dag, bijzonder om tussen de appelbomen door te fietsen. Immense boomgaarden die ons omringden.

We zijn erg dankbaar dat we dit weer hebben kunnen doen.

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-22150657-1.gif

Download file: spoor_2017-05-22150657.gif