Categorie: Rome 2017 Pagina 5 van 8

We zijn bofferds! Dat roepen we bijna de hele dag en elke dag dat we deze reis maken. Ook vandaag weer. We worden wakker en het zonnetje schijnt! Het wordt een prachtige dag!

De spullen zijn snel aan de kant en we zitten op de fiets. Eerst naar Augsburg om daar even rond te kijken. Ook vandaag hebben we geen lange route, dus hebben we wat tijd te spenderen.

Dirk en Els gaan mee en gevieren fietsen we al snel door het drukke Augsburg. Onze eerste reactie in een stad tijdens een fietstocht is steeds: “We willen hier weg, wat een stank en wat een drukte.” Deze keer valt de stank mee, maar de drukte vinden we niet prettig. Maar ja, we willen graag naar het oude centrum. Na wat gezoek komen we daar dan aan en gaan we eerst naar de Dom. Dat gaat via een weg met kasseien en tramrails. Niet echt lekker om op te fietsen, maar het moet even.

De Dom is open en we gaan naar binnen. Wat een mooie kerk! Veel kerken zijn een verzameling van stijlen en daardoor een ratjetoe, deze veel minder. Hij is groot, heel groot, maar toch uitnodigend. Meteen bij binnenkomst zien we het tafereel van de Olijfberg en even verderop staan de figuren van de kerststal nog prominent aanwezig. Er is een viering bezig, dus we wachten even achter het afzetlint totdat die voorbij is. We zijn weliswaar te laat voor de viering, maar doen toch stiekum een beetje mee met de laatste gebeden en accepteren de zegen en zending. Dan kunnen we naar Maria om een kaarsje te branden voor onze eigen gebeden.

Achter het hoofdaltaar is een prachtige boom van Jesse te zien. Achter in de kerk vinden we een kistje met de pelgrimsstempel, die zetten we natuurlijk in onze credentiale. Onder de kerk is nog een kleine, intieme, Mariakapel waar iemand zit te bidden. We doen in stilte even mee en gaan weer naar boven en de kerk uit.

Een stukje verderop bewonderen we de gevel van het raadhuis en het mooie raadhuisplein, nadat we weer hebben moeten glibberen over de kasseien en tramrails. We zijn het duidelijk niet gewend.

We besluiten Augsburg te verlaten om de route verder op te pakken. Echt een stad om eens naar terug te gaan.

Weer even zoeken, maar al snel hebben we de weg naar de route gevonden en zijn we weer echt op weg. Eerst bijna 20km half-verhard langs de Lech fietsen. Mensen zijn duidelijk nog niet gewend aan vakantiefietsers, want we trekken overal bekijks. En helemaal nu we met ons vieren fietsen. Meestal fietsen we graag alleen met zijn tween, maar het gezelschap van Dirk en Els vinden we heel prettig en we hebben onderweg vele gesprekken over allerlei, niet altijd eenvoudige, onderwerpen.

Het is prachtig weer en we fietsten al in korte broek, maar nu gaan de shirtjes ook uit en fietsen we in onze mouwloze shirtjes. Heerlijk, we boffen echt!.

Na het pad gaan we verder over stille landweggetjes en af en toe een drukkere weg. Om de Lech te verlaten moesten we even klimmen, maar verder is het een glooiend landsschap, waarbij we langzaam omhoog gaan.

Dan komen we uit een bos en in de verte zien we niet alleen de horizon, maar ook de besneeuwde toppen van de Alpen. Eerst nog heel ver weg, maar gaandeweg steeds duidelijker. Imponerend, en daar moeten wij vanaf overmorgen doorheen! Herinneringen uit de Pyrineen doemen op en delen we met elkaar. Dat dit allemaal bestaat….

Bij een bakker drinken we koffie, de fietsen netjes achter elkaar voor de gevel.

Het blijft mooi en genieten van de omgeving en de tocht. In Utting is onze camping. We doen eerst even in Utting am ammersee boodschappen om te voorkomen dat we vanaf de de camping weer een stuk naar Utting moeten klimmen. De camping, aan de Ammersee, is mooi, maar wel de duurste tot nu toe. Het tentenveld is voor ons fietsers, verder staan er geen. Naast Dirk en Els hebben we ook Jan en Gerda ontmoet. Al een paar dagen ontmoeten we elkaar op dezelfde camping. Zij fietsen met e-bikes en zijn dan ook sneller op de bestemming dan wij, die alles met spierkracht doen.

Op het terras van de camping aan de Ammersee drinken we een biertje en gaan even de steiger om om de bergen nog eens te zien, ze zijn vanaf de camping zelf niet zichtbaar. Indrukwekkend!

Fenna wilde graag even contact en we facetimen even. Dat is prachtig en emotioneel om de doen. Wat zijn we toch een bofferds.

Morgen hebben we weer een langere etappe naar Garmisch-Partenkirchen. Het wordt mooi weer en daarna…

Wat was het weer een prachtige dag. We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-16153325.gif

Download file: spoor_2017-05-16153325.gif

Vannacht heeft het geregend en het grasveld waarop we staan heeft lang gras. Kletsnat dus. Maar de tent is waterdicht! De enige druppels waar we last van hebben is ons eigen condens.

We doen rustig aan, vandaag is maar een korte etappe, iets meer dan 50km. Hans Reitsma, de routeplanner, plant de dagelijkse routes van camping naar camping en in dit geval heeft hij weinig keuze, want er zijn maar weinig campings op dit traject. Morgen hebben we 58 km en we hebben nog even gedacht om ze te combineren, maar doen het toch lekker niet. Lekker nog even semi-rustdagen voordat het echte werk gaat beginnen.

We gaan op weg en fietsen door het vlakke dal van de Donau. Akkers en weilanden overheersen hier. Het zonnetje is al een beetje doorgebroken en de jasjes zijn uit. Natuurlijk fietsen we in korte broek.

Na zo’n 12 km moeten we een heuvelrug over om uit het dal van de Donau te komen. Als we beginnen aan de klim, 700 mtr 6-9%, begint het te regenen. We willen tijdens het klimmen niet stoppen om de jasjes aan te doen en komen nat van de regen en het zweet boven. Daar breekt de zon alweer door alhoewel de afdaling wel koud is. De kleren drogen dan wel lekker snel.

Dirk en Els hebben ons inmiddels ingehaald en gevieren fietsen we verder. Soms een eenvoudige klim en regelmatig vlak of zelfs iets dalend.

Na weer wat klimmetje fietsen we even op een hoog plateau en komen langs een werkschuur waar net iemand met zijn auto naar binnen is gereden. Hij roept ons aan en vraagt waar we naartoe gaan. De hele maand komen hier ’s morgens al zwaar bepakte fietsers langs en hij vraagt zich af wat die allemaal doen. We vertellen dat we naar Rome fietsen en hij vindt het fantastisch. Wunderbar. Das ist ein schone Reise. Hij is ook een fietser en maakt een foto van ons routeboekje zodat hij de route enz. op internet kan opzoeken. We fietsen de nieuwste route die Hans Reitsma heeft uitgezet en die is pas vorig jaar uitgekomen. Vandaar dat mensen nog verrast zijn als ze ons langs zien komen. We hoeven maar even te stoppen en te doen alsof we de weg zoeken en meteen is iedereen hulpvaardig.

We komen door een dorp en drinken koffie en doen boodschappen bij de Edeka. En we scoren weer lekker brood.
Even na het dorp komen we terecht op het traject van een oude treinbaan. Een mooi wegdek en gelijdelijk klimmen en dalen. Frans en Dirk rijden veel naast elkaar en zijn dan zo in gesprek dat ze de snelheid vergeten. Op een gegeven moment reden ze 28 op een vlak stuk, en dat met die bepakking!!

Na het treinbaantje hoeven we nog paar een paar km naar de camping bij Augsburg. We krijgen natuurlijk binnendoor-weggetjes voorgeschoteld en als wij staan voorgesorteerd om linksaf te gaan, stopt een mevrouw in een auto naast ons en zegt dat we de beter de treinbaan kunnen nemen. Zoals we stonden voorgesorteerd leek het alsof we terug gaan naar Dillingen, maar dat stukje was even nodig om op het tussendoorweggetje uit te komen. We zeggen dat we naar Augsburg gaan en ook daar antwoordt ze op dat we dan de treinbaan naar de andere kant moeten nemen. Hoe leggen we nu uit dat we een route volgen en haar hulp lief vinden maar niet nodig hebben? Op dat moment toetert een automobilist achter haar, want we blokkeren met zijn allen de weg. Gered door de toeter slaan we linksaf en even later het landweggetje is. Dat gaf trouwens nog even een fel klimmetje, maar was wel mooi.

In het dorpje waar we doorheen scheuren roept een man waar we naartoe gaan. “Rome” roepen we. “Hu” is het antwoord.

Op weg naar de camping zien we ineens een bouwmarkt en wij gaan daar even naartoe. Dirk en Els fietsen alvast door. Wij moeten wasbenzine kopen voor onze brander, anders hebben we geen warm eten vanavond.
Dat lukt en met een nieuwe voorraad kunnen we weer even vooruit.
Bij die bouwmarkt worden we weer aangesproken door een oudere mevrouw die heel benieuwd was waar we naartoe gaan. Ze hoort dat we naar Rome gaan raakt ze helemaal opgewonden. Prachtig om te zien. Dat had ze ook wel willen doen, alleen kan ze niet fietsen, nooit geleerd, geborne in de voormalige DDR, daarna in Amerika gewoond en daar hebben alleen de armsten een fiets. Haar man, die van een afstandje staat te kijken, vindt het ook mooi, maar is blij dat hij niet hoeft.

De camping is mooi en we zijn zo op tijd en het is zo’n mooi weer dat we besluiten te wassen. De was is lekker op tijd droog en zo zitten we nu fris en gestreken voor ons tentje te bloggen. We hebben een kort gesprek met de caravanbewoner tegenover ons, hij vindt het ook mooi, maar vindt ook dat ze juist om naar Rome te gaan auto’s hebben uitgevonden.

Wederom was er geen kerk open voor een kaarsje, om moedeloos te worden. Morgen gaan we het in Augsburg weer proberen.

Onder de koffie komt Dirk even langs met een bericht wat hij net heeft ontvangen: in India zijn 20 kerken in brand gezet en daarbij zijn 200 missionarissen omgekomen. Om heel stil van te worden…
We nemen dit mee in onze gebeden, meer kunnen we niet doen. Wat een waanzin eigenlijk, terwijl wij hier intens genieten van de natuur en van andere mensen, wordt het elders vernietigd.

Niettemin zijn we erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

 

 

 

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-15133256.gif

Download file: spoor_2017-05-15133256.gif

We hebben niet in de gaten dat het moederdag is, maar de routeplanner, Hans Reitsma, heeft daar wel rekening mee gehouden. Het regende vannacht, maar vanochtend schijnt de zon. En de route is vandaag niet zo zwaar.

Natuurlijk eerst aankleden, eten, spullen opruimen en fietsen bepakken. Het is wel even spannend of we uit gaan komen met onze benzine, waarop we koken. Onze reservefles is al leeg en gisteren konden we geen wasbenzine kopen. Water koken voor de thee en koffie is goed gegaan en vanavond zien we wel.
We gaan op weg, verder door de prachtige vallei van de Jagst. Wat een voorrecht om dit kunnen en mogen doen.
Het is genieten van de natuur. Na een paar km moeten we de vallei verlaten om verder te gaan over de hoogvlakte. Maar dit krijgen we niet cadeau. Er is een klim in de route van 2km van officieel 6-7%, maar hier en daar was het toch wel 9%.
2km is wel lang genoeg om in de cadans te komen. Annemieke vond de klim van gisteren lastig, maar bij deze kan ze het ritme vinden en komt relatief gemakkelijk boven. Ondertussen hebben we gezelschap gekregen van Dick en Els. We besluiten, min of meer stilzwijgend, om samen verder te fietsen vandaag. Voordat we aan de klim begonnen zagen we een kasteel ver boven ons, het kasteel waar we dus naartoe moesten klimmen.

Met deze klim hebben we, op een enkele korte venijnige klimmetje, de moeilijkste stukken van vandaag gehad. De rest is nagenoeg vlak en op veel plaatsen bergaf. Het was dus een snelle etappe. 72km, vertrokken rond 09:00 en aangekomen rond 14:30. Wij zijn tevreden.

De route is prachtig. Alle mooie gebieden zijn uitgezocht. Sommige trajecten zijn wel glad vanwege de regen die geweest is. Met name stukken leemweg zijn glibberig en af en toe schiet de fiets een beetje onder je vandaan. We rijden ook een pad wat regelmatig een spoorlijntje kruist en op een gegeven moment is de kruising zo schuin dat het achterwiel meeschuift met de rails. Even opletten dus.

Onderweg hebben we diepgaande gesprekken met onze medefietsers. Wat mooi om elkaar zo te ontmoeten.
We komen langs een “Lourdesgrot” en daar steken we een kaarsje aan en gedenken.

We lunchen samen en net na de lunch begint het te regenen. Jasjes aan en helmen op en, terwijl het hard regent, rijden we voorbij een terrasje waar twee andere fietsers zitten die we al zijn tegengekomen. Er wordt even gegroet en gezwaaid. Wij zitten zo in een “treintje” dat we voorbij flitsen.

Al vroeg zijn we in Dillingen en Frans moet even naar de geldautomaat en daarna even zijn stuur vastzetten. Op de een of andere manier trilt er een bout los, die regelmatig moet worden aangedraaid. Dat doen we dan maar.

We komen op de camping en hebben al snel ons bivak opgeslagen. Het veldje grenst aan het terras waar we gezellig ons wijntje en biertje kunnen drinken. We kletsen heel wat af met onze medefietsers. Beregezellig.

Dank voor deze mooie dag, het was prachtig, we zijn er erg dankbaar voor.

 

 

 

 

 

 

 

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-14141351.gif

Download file: spoor_2017-05-14141351.gif

Toen we in 2012 naar Santiago de Compostella fietsten was de eerste dag in de Ardennen de eerste pfoe-dag. Klimmen kun je in Nederland niet trainen en dus valt zo’n eerste dag tegen.
Vandaag was ook zo’n dag.

We beginnen met de zon net boven de bergrand op een kletsnat veld waar we staan. De tent is gisteravond geimpregneerd en liet geen water door. We worden alleen nat van onze eigen condens, maar dat zijn we wel gewend. Met meteen natte voeten door het natte, lange gras is ook niet fijn, maar dat kan de pret niet drukken. Aankleden, eten, koffie maken, spullen opruimen, de fietsen bepakken, betalen en op weg.

We zwaaien nog naar het Nederlandse stel Dick en Els met wie we gisteravond een gezellige avond hebben gehad. Zij zijn ook onderweg naar Rome, maar fietsen dan nog een stukje door naar Sicilie.
We draaien de weg op en komen meteen in contact met nog een uit Eindhoven afkomstige Rome-fietser die alleen op weg is. We praten onderweg wat. Omdat iedereen dezelfde route fietst komen we elkaar weer tegen. De eerste klim is een felle van 10-12%, dat ging eigenlijk best wel goed omdat hij niet zo lang was, maar een van de medefietsers trekt het niet langer en dan moet Frans ook van zijn fiets af. We fietsen op een smal gravelpad en kunnen dus niet uitwijken. En om dan weer in je ritme te komen halverwege een steil pad….Na eventjes verlaten we het dal van de Kocher en krijgen we de eerste echte lange klim. 900m van 9% en daarna nog stukken van 4-5%. Eindelijk eens niet van de kleine felle klimmetjes maar een lange waarbij je in een cadans kunt komen. Het gaat ons beiden goed af. Het kost wel inspanning en veel zweet, maar we komen goed boven en herstellen ook weer snel.

Even verder een vervelendere klim, zeker zo lang en op bepaalde punten iets steiler. Het is lastiger, maar ook dat varkentje wordt gewassen. Wel is onze kleding doorweekt…

We zijn het dal van de Kocher uitgeklommen en fietsen door een landelijk gebied. Sterk glooiend, met soms vervelende stukjes, maar steeds weer een prachtig uitzicht. Inmiddels zijn we de medefietsers uit het oog verloren, de stilzwijgende afspraak is dat iedereen zijn eigen ding doet en zijn eigen tempo rijdt.

In een dorp lunchen we op een grote bank voor de kerk en even later komen er verschillende in het zwart geklede veelal jonge mensen voorbij. Ze zijn op weg naar een uitvaart, niet vanuit de kerk waar wij voor zitten.
Verder gaat het weer. Bij een benzinepompstation informeren we of we koffie kunnen drinken, maar dat kan daar niet. De beheerder vraagt zich af of er nog wel iemand in Holland woont, alle Hollanders zijn onderweg op de fiets naar Rome.

In de middag dalen we af naar het Jagst-tal en gaan het kleine riviertje de Jagst volgen. Na een paar km staat er een bordje wegomlegging, maar meestal negeren we die, een fiets kan er meestal wel door. Een mevrouw op de fiets haalt ons in en waarschuwt dat we er echt niet door kunnen. Dan maar de omleiding. Die begint weer met een paar honderd meter stevig klimmen. Bovenaangekomen krijgen we een flinke regenbui over ons heen. Gelukkig zagen we die aankomen en hebben we de regenjasjes en helmen opgezet. Eerst fietsen we langs open terrein en als we de bossen weer induiken horen we onheilspellend gedonder van het onweer, gelukkig hebben we dat niet in het open veld. We weten niet hoe de oorspronkelijke route is, maar de omleiding is prachtig. We fietsen door stil bos, naast een kronkelend beekje. Het is droog geworden en de zon schijnt, waardoor er geheimzinnige nevel ontstaat op de weg en in het bos. Prachtig. Het heeft wel iets weg van de Ardennen.
Als Frans weer eens op de gps kijkt en Annemieke op het routeboek blijkt dat we weer op de route zitten. Ongemerkt heeft de omleiding ons daar weer naartoe gebracht.

Nog een paar km en dan zijn we in Ellwangen, het eindpunt van deze etappe. Het is rond 14:00 als we de camping oprijden. In Duitsland is er middagrust van 13:00-15:00. We gaan toch de camping op en zoeken een plaatsje op een veld bij andere fietsers. Tent opzetten, even lummelen, registreren en dan nog boodschappen doen. Dan nog lekker lang in de zon zitten. Het lijkt zo wel een halve rustdag.

Het was een prachtige tocht vandaag door afwisselend landschap. Het klimmen was heftig, op en neer, omhoog en omlaag en dan verzuren de benen echt heftig, pfoe….maar we hebben het er goed vanaf gebracht.
Er was helaas geen enkel kerkje voor ons open, we gedenken en bidden in stilte.

Weer zijn we dankbaar voor zo’n prachtige dag.

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-13142222-1.gif

Download file: spoor_2017-05-13142222.gif

Het heeft vannacht stevig geregend en meestal zitten we dan lekker droog in ons tentje. Nu helaas niet, het lijkt erop dat de waterafstotende laag het heeft begeven. We worden niet erg nat, maar er komen toch druppels naar binnen. Balen.
Ons trouwe tentje dreigt ons toch in de steek te laten. Hij is al 6 jaar oud en heeft al onze tochten meegemaakt en dienstgedaan.
We zitten op een grote camping met een winkel met spullen en daar hebben ze impregneermiddel. Die kopen we en brengen we eind van de dag aan. Het regent nog af en toe en we ontbijten onder een afdakje.

Dan is het droog en gaan we de spullen inpakken en op weg.
De Kocher is een klein zij-riviertje van de Neckar, maar is zo mogelijk nog mooier. De omgeving is prachtig. We hebben vandaag een korte route, maar 64 km, omdat we morgen wat stevige klimmetjes gaan krijgen en we die niet aan het einde van de dag willen hebben.

Het weer klaart op en al snel fietsen we in ons shirt en korte broek. Heerlijk om dat weer te kunnen doen.

Een groot deel van de route gaat over het traject van een voormalig spoorlijntje en dat maakt het ons gemakkelijk. We drinken koffie bij een voormalig station, de perronbanken staan er nog. Leuk gedaan zo!
De stukken die niet over die spoorlijn gaan zijn dan wel meteen een stuk moeilijker, het is vaak een beetje klimmen en een beetje dalen met soms een fel klimmetje.
Helaas hebben we weer geen open kerk gevonden, het kaarsje steken we in gedachten aan.
Het was een prachtige route en we genieten nu op de camping met een mooi plaatsje aan de rivier met uitzicht op het dorp.
En de tent? Die hebben we laten drogen in de zon en de wind en daarna geimpregneerd. En nu maar hopen dat het werkt…

We zij dankbaar dat we dit mogen meemaken.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-12190502.gif

Download file: spoor_2017-05-12190502.gif