Categorie: meerdaagse fietstochten Pagina 13 van 39

Vandaag gaan we dan de Alpen in. De eerste pas staat op het programma. We moeten twee passen nemen voordat we in Italie zijn. De eerste is de Bucher Hohe, 1256 mtr hoog. De weg er naar toe bestaat uit 3 flinke klimmen met grote stukken bijna recht er tussen in. We vinden het best wel spannend, de eerste echte test voor onze benen.

We zijn weer op tijd op en al snel is de boel aan de kant. Het zonnetje schijnt en we hebben kans gezien om de tent en grondplastic een beetje te drogen. Dat scheelt weer gewicht.

Vanaf de camping moeten we weer een eind terugfietsen om de route op te pikken. Het is even na de spits en best wel druk op de weg. Alweer merken we dat we de drukte steeds vervelender vinden. In Partenkirchen, een van de twee dorpen die zijn samengevoegd, rijden we door het oude centrum. Daar wordt net de markt opgebouwd en moet er stevig worden gelaveerd tussen vrachtauto’s en stalletjes. We werpen nog even een blik op de bekende schischans. Brr..

Net na de markt begint de eerste klim, 3km, 5-6%. Te doen dus en we doen het dan ook. Het is wel werken, vooral omdat het zonnetje heerlijk schijnt, maar het is goed te doen. Daarna een heel stuk glooiend. De omgeving is fantastisch. Bij elke bocht is er weer een nieuw panorama.

In Mittenwald drinken we koffie en gaan we even de Petrus- en Pauluskerk in. Een barokke kerk. Erg veel “goud” vinden we, maar wel erg in een stijl en keurig onderhouden. Helaas konden we hier geen kaarsje opsteken, ondanks dat het een katholieke kerk is. Dan nog even door het gezellige centrum van Mittenwald en dan begint de tweede klim. 2 km , 7-8%. Die is heftiger en we komen langzaam vooruit en wordt de top bereikt. we rijden zo halverwege Oostenrijk in!

We rijden vervolgens over een soort hoogvlakte tussen de bergen en moeten 15km licht klimmen, 1-2%, terwijl we langs de Isar fietsen. Het lijkt wel vals plat. Halverwege eten we onze boterham op een bankje. Intussen is het gaan bewolken, maar het blijft zeer aangenaam fietsweer.

Els van Dirk heeft het moeilijk. Ze heeft astma en reuma en het klimmen kon ze de afgelopen jaren prima, maar het valt haar nu zwaar en ze kijkt erg tegen de derde klim op.

En die komt er toch aan en valt ons allemaal tegen. 600 mtr 9% en 800mtr 3-4%. Met name de 9% hakt erin en we merken dat we toch al de nodige kilometers achter ons hebben. Els en Annemieke, die bij haar is gebleven, komen lang na Frans en Dirk boven. Dirk was eerste en Frans was nog even bij Annemieke en Els gebleven, maar uiteindelijk moet met zo’n helling iedereen in zijn eigen tempo omhoog.

Boven even rusten, wat drinken en wat eten en dan zetten we de helmen op en gaan de jasjes aan. We gaan afdalen en wat voor afdaling: 7 km met 9-10%. Het gaat hard, heel hard. De weg in niet altijd overzichtelijk, dus we kunnen niet echt voluit. Tussen de 40 en 50 km/u knijpen we in de remmen. Het uitzicht is magnifiek. We dalen zo’n 500 mtr in een paar minuten en hebben af en toe, als we durven en er geen struiken en bomen langs de kant staan uitzicht op het dal, het Leutaschtal waar we naartoe rijden. Alsof je in een dalend vliegtuig zit. Beneden gekomen moeten de oren even worden losgemaakt vanwege het verschil in luchtdruk. Wat een afdaling. We zijn blij dat we heel beneden zijn en dat we dit niet hoeven te klimmen. Onderaan deze post staat een filmpje met een impressie…

Het laatste stuk rijden we door het dal van de Inn (jawel van Innsbruck). Halverwege is de camping, maar dat blijkt een terrassencamping te zijn, leunend tegen de bergwand en hoog boven het dorp. Weer klimmen dus, en niet zo’n beetje ook. De dames geven het op en gaan lopen en Frans en Dirk gebruiken hun laatste energie om boven te komen.

Daar blijkt dat we nergens anders boodschappen kunnen doen dan in een dorp verderop, zo’n 4 km fietsen. Dus, fietsen afladen, tas leegmaken en Frans en Dirk fietsen naar de supermarkt. Intussen zetten Annemieke en Els de tenten op, buurman Jan helpt met het inslaan van de haringen in de rotsige grond. Dirk en Frans komen terug en hebben het nu wel gehad, de klim naar de camping hebben ze nu twee keer voor de kiezen gekregen.

Even uitrusten, douchen, bloggen en slapen.

Dankbaar zijn we, dat we dit kunnen doen en dat we heel zijn gebleven.

 

 

 ​

​

Download file: spoor_2017-05-18202111.gif

Wat een titel he? Die komt van een boek van een pelgrimage naar Rome (te voet) van Jan Blokkler. Zo voelde het ook wel vandaag. Gisteravond waren de bergen nog ver weg, zichtbaar, maar niet meer dan een sprookje aan de einder. En vandaag… Met elke pedaalslag die we deden kwamen ze dichterbij, wij reisden over het land, over de weg, maar de bergen reisden door lucht naar ons toe.

Wat een prachtige ervaring om van zover naar de indrukwekkende Alpen toe te rijden. Alpen met nog besneeuwde toppen.

We zijn op tijd op en volgen het vaste ritueel. Onze tent lijkt steeds natter te zijn ’s morgens, maar misschien is dat maar suggestie.

Al snel zittten we op de fiets en volgen de kant van de Ammersee waar we aan stonden. Het is geen klein meer en het duurt wel even voordat we de horeca, dure villa’s en kleine bossages en dorpjes achter ons laten. We fietsen op een half-verhard pad, zoals zo vaak deze tocht, en we rijden een hele poos langs een spoorlijn. Als er een trein langskomt zwaaien we naar de machinist, die terugzwaait, de trein rijdt hier niet zo snel dat hij daar geen tijd voor heeft.

We gaan gestadig omhoog en zien langzaam, heel langzaam de bergen dichterbij komen. Af en toe een fel klimmetje of afdaling, maar daarmee hebben we de problemen in dit glooiende landschap wel gehad vanochtend. We kletsen met elkaar of rijden in stilte achter elkaar. Heb je dan diepe gedachten? Ik zou het niet weten, ze blijven in ieder geval niet hangen.

In Polling drinken we koffie en kopen we overheerlijk brood. Op het marktplein zien we Maria Hemelvaartkerk en die is open! Wij naar binnen en zijn even stil. Wat een prachtige barokke kerk! Er ligt een stempel en onze kaarten worden gestempeld. Natuurlijk steken we een kaarsje aan en staan we stil bij datgene dat en diegene die ons bezighoudt.

Het gaat weer verder en het landschap begint meer te glooien en de bergen blijven maar dichterbij komen. In een lange klim van 4-5% gaan Frans en Dirk er even vandoor. Als een treintje gaan ze omhoog met een behoorlijke snelheid. Mooi om te constateren dat de kracht en conditie de afgelopen weken erg zijn toegenomen.

Onderweg hebben we veel bekijks. Het is echt een nieuwe route en mensen zijn nog niet gewend aan Rome-reisfietsers. Dat wordt de komende dagen wel anders, dan rijden we de bestande route.

Als we over een heuvelkam fietsen zien we de Riegsee, met de Alpen op de achtergrond, wat indrukwekkend.

We lunchen als we eindelijk een bankje hebben gevonden langs de weg en smullen van het overheerlijke brood wat we net gekocht hebben.

Het gaat weer verder en langzaam rijden we langs de uitlopers van de Alpen, de eerste lage bergen beginnen ons te omringen. We fietsen langs het riviertje wat ons naar Garmisch-Partenkirchen gaat brengen. Het water is wat melkwit-achtig. Misschien veel zuurstof. Er komen steeds meer fietsers ons tegemoet en ook achterop. We naderen de grote stad, want niemand groet meer en met name de racefietsers worden steeds brutaler en asocialer.

In Garmisch-Partenkirchen doen we eerst even boodschappen bij de Lidl en fietsen dan door naar de camping. Daar staan we dan aan de voet van de Zugspitze. Wat een ervaring.

Aan het eind van dag, net voordat we gaan eten, facetimen we even met Thijs. Heerlijk om hem weer te zien en te spreken. Net als gisteren met Fenna is het voor ons erg emotioneel om ons kleinkind weer te zien.

We zijn erg dankbaar dat wij mogen en kunnen fietsen in dit indrukwekkende landschap.

​​ 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-17164505-1.gif

Download file: spoor_2017-05-17164505.gif

We zijn bofferds! Dat roepen we bijna de hele dag en elke dag dat we deze reis maken. Ook vandaag weer. We worden wakker en het zonnetje schijnt! Het wordt een prachtige dag!

De spullen zijn snel aan de kant en we zitten op de fiets. Eerst naar Augsburg om daar even rond te kijken. Ook vandaag hebben we geen lange route, dus hebben we wat tijd te spenderen.

Dirk en Els gaan mee en gevieren fietsen we al snel door het drukke Augsburg. Onze eerste reactie in een stad tijdens een fietstocht is steeds: “We willen hier weg, wat een stank en wat een drukte.” Deze keer valt de stank mee, maar de drukte vinden we niet prettig. Maar ja, we willen graag naar het oude centrum. Na wat gezoek komen we daar dan aan en gaan we eerst naar de Dom. Dat gaat via een weg met kasseien en tramrails. Niet echt lekker om op te fietsen, maar het moet even.

De Dom is open en we gaan naar binnen. Wat een mooie kerk! Veel kerken zijn een verzameling van stijlen en daardoor een ratjetoe, deze veel minder. Hij is groot, heel groot, maar toch uitnodigend. Meteen bij binnenkomst zien we het tafereel van de Olijfberg en even verderop staan de figuren van de kerststal nog prominent aanwezig. Er is een viering bezig, dus we wachten even achter het afzetlint totdat die voorbij is. We zijn weliswaar te laat voor de viering, maar doen toch stiekum een beetje mee met de laatste gebeden en accepteren de zegen en zending. Dan kunnen we naar Maria om een kaarsje te branden voor onze eigen gebeden.

Achter het hoofdaltaar is een prachtige boom van Jesse te zien. Achter in de kerk vinden we een kistje met de pelgrimsstempel, die zetten we natuurlijk in onze credentiale. Onder de kerk is nog een kleine, intieme, Mariakapel waar iemand zit te bidden. We doen in stilte even mee en gaan weer naar boven en de kerk uit.

Een stukje verderop bewonderen we de gevel van het raadhuis en het mooie raadhuisplein, nadat we weer hebben moeten glibberen over de kasseien en tramrails. We zijn het duidelijk niet gewend.

We besluiten Augsburg te verlaten om de route verder op te pakken. Echt een stad om eens naar terug te gaan.

Weer even zoeken, maar al snel hebben we de weg naar de route gevonden en zijn we weer echt op weg. Eerst bijna 20km half-verhard langs de Lech fietsen. Mensen zijn duidelijk nog niet gewend aan vakantiefietsers, want we trekken overal bekijks. En helemaal nu we met ons vieren fietsen. Meestal fietsen we graag alleen met zijn tween, maar het gezelschap van Dirk en Els vinden we heel prettig en we hebben onderweg vele gesprekken over allerlei, niet altijd eenvoudige, onderwerpen.

Het is prachtig weer en we fietsten al in korte broek, maar nu gaan de shirtjes ook uit en fietsen we in onze mouwloze shirtjes. Heerlijk, we boffen echt!.

Na het pad gaan we verder over stille landweggetjes en af en toe een drukkere weg. Om de Lech te verlaten moesten we even klimmen, maar verder is het een glooiend landsschap, waarbij we langzaam omhoog gaan.

Dan komen we uit een bos en in de verte zien we niet alleen de horizon, maar ook de besneeuwde toppen van de Alpen. Eerst nog heel ver weg, maar gaandeweg steeds duidelijker. Imponerend, en daar moeten wij vanaf overmorgen doorheen! Herinneringen uit de Pyrineen doemen op en delen we met elkaar. Dat dit allemaal bestaat….

Bij een bakker drinken we koffie, de fietsen netjes achter elkaar voor de gevel.

Het blijft mooi en genieten van de omgeving en de tocht. In Utting is onze camping. We doen eerst even in Utting am ammersee boodschappen om te voorkomen dat we vanaf de de camping weer een stuk naar Utting moeten klimmen. De camping, aan de Ammersee, is mooi, maar wel de duurste tot nu toe. Het tentenveld is voor ons fietsers, verder staan er geen. Naast Dirk en Els hebben we ook Jan en Gerda ontmoet. Al een paar dagen ontmoeten we elkaar op dezelfde camping. Zij fietsen met e-bikes en zijn dan ook sneller op de bestemming dan wij, die alles met spierkracht doen.

Op het terras van de camping aan de Ammersee drinken we een biertje en gaan even de steiger om om de bergen nog eens te zien, ze zijn vanaf de camping zelf niet zichtbaar. Indrukwekkend!

Fenna wilde graag even contact en we facetimen even. Dat is prachtig en emotioneel om de doen. Wat zijn we toch een bofferds.

Morgen hebben we weer een langere etappe naar Garmisch-Partenkirchen. Het wordt mooi weer en daarna…

Wat was het weer een prachtige dag. We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-16153325.gif

Download file: spoor_2017-05-16153325.gif

Vannacht heeft het geregend en het grasveld waarop we staan heeft lang gras. Kletsnat dus. Maar de tent is waterdicht! De enige druppels waar we last van hebben is ons eigen condens.

We doen rustig aan, vandaag is maar een korte etappe, iets meer dan 50km. Hans Reitsma, de routeplanner, plant de dagelijkse routes van camping naar camping en in dit geval heeft hij weinig keuze, want er zijn maar weinig campings op dit traject. Morgen hebben we 58 km en we hebben nog even gedacht om ze te combineren, maar doen het toch lekker niet. Lekker nog even semi-rustdagen voordat het echte werk gaat beginnen.

We gaan op weg en fietsen door het vlakke dal van de Donau. Akkers en weilanden overheersen hier. Het zonnetje is al een beetje doorgebroken en de jasjes zijn uit. Natuurlijk fietsen we in korte broek.

Na zo’n 12 km moeten we een heuvelrug over om uit het dal van de Donau te komen. Als we beginnen aan de klim, 700 mtr 6-9%, begint het te regenen. We willen tijdens het klimmen niet stoppen om de jasjes aan te doen en komen nat van de regen en het zweet boven. Daar breekt de zon alweer door alhoewel de afdaling wel koud is. De kleren drogen dan wel lekker snel.

Dirk en Els hebben ons inmiddels ingehaald en gevieren fietsen we verder. Soms een eenvoudige klim en regelmatig vlak of zelfs iets dalend.

Na weer wat klimmetje fietsen we even op een hoog plateau en komen langs een werkschuur waar net iemand met zijn auto naar binnen is gereden. Hij roept ons aan en vraagt waar we naartoe gaan. De hele maand komen hier ’s morgens al zwaar bepakte fietsers langs en hij vraagt zich af wat die allemaal doen. We vertellen dat we naar Rome fietsen en hij vindt het fantastisch. Wunderbar. Das ist ein schone Reise. Hij is ook een fietser en maakt een foto van ons routeboekje zodat hij de route enz. op internet kan opzoeken. We fietsen de nieuwste route die Hans Reitsma heeft uitgezet en die is pas vorig jaar uitgekomen. Vandaar dat mensen nog verrast zijn als ze ons langs zien komen. We hoeven maar even te stoppen en te doen alsof we de weg zoeken en meteen is iedereen hulpvaardig.

We komen door een dorp en drinken koffie en doen boodschappen bij de Edeka. En we scoren weer lekker brood.
Even na het dorp komen we terecht op het traject van een oude treinbaan. Een mooi wegdek en gelijdelijk klimmen en dalen. Frans en Dirk rijden veel naast elkaar en zijn dan zo in gesprek dat ze de snelheid vergeten. Op een gegeven moment reden ze 28 op een vlak stuk, en dat met die bepakking!!

Na het treinbaantje hoeven we nog paar een paar km naar de camping bij Augsburg. We krijgen natuurlijk binnendoor-weggetjes voorgeschoteld en als wij staan voorgesorteerd om linksaf te gaan, stopt een mevrouw in een auto naast ons en zegt dat we de beter de treinbaan kunnen nemen. Zoals we stonden voorgesorteerd leek het alsof we terug gaan naar Dillingen, maar dat stukje was even nodig om op het tussendoorweggetje uit te komen. We zeggen dat we naar Augsburg gaan en ook daar antwoordt ze op dat we dan de treinbaan naar de andere kant moeten nemen. Hoe leggen we nu uit dat we een route volgen en haar hulp lief vinden maar niet nodig hebben? Op dat moment toetert een automobilist achter haar, want we blokkeren met zijn allen de weg. Gered door de toeter slaan we linksaf en even later het landweggetje is. Dat gaf trouwens nog even een fel klimmetje, maar was wel mooi.

In het dorpje waar we doorheen scheuren roept een man waar we naartoe gaan. “Rome” roepen we. “Hu” is het antwoord.

Op weg naar de camping zien we ineens een bouwmarkt en wij gaan daar even naartoe. Dirk en Els fietsen alvast door. Wij moeten wasbenzine kopen voor onze brander, anders hebben we geen warm eten vanavond.
Dat lukt en met een nieuwe voorraad kunnen we weer even vooruit.
Bij die bouwmarkt worden we weer aangesproken door een oudere mevrouw die heel benieuwd was waar we naartoe gaan. Ze hoort dat we naar Rome gaan raakt ze helemaal opgewonden. Prachtig om te zien. Dat had ze ook wel willen doen, alleen kan ze niet fietsen, nooit geleerd, geborne in de voormalige DDR, daarna in Amerika gewoond en daar hebben alleen de armsten een fiets. Haar man, die van een afstandje staat te kijken, vindt het ook mooi, maar is blij dat hij niet hoeft.

De camping is mooi en we zijn zo op tijd en het is zo’n mooi weer dat we besluiten te wassen. De was is lekker op tijd droog en zo zitten we nu fris en gestreken voor ons tentje te bloggen. We hebben een kort gesprek met de caravanbewoner tegenover ons, hij vindt het ook mooi, maar vindt ook dat ze juist om naar Rome te gaan auto’s hebben uitgevonden.

Wederom was er geen kerk open voor een kaarsje, om moedeloos te worden. Morgen gaan we het in Augsburg weer proberen.

Onder de koffie komt Dirk even langs met een bericht wat hij net heeft ontvangen: in India zijn 20 kerken in brand gezet en daarbij zijn 200 missionarissen omgekomen. Om heel stil van te worden…
We nemen dit mee in onze gebeden, meer kunnen we niet doen. Wat een waanzin eigenlijk, terwijl wij hier intens genieten van de natuur en van andere mensen, wordt het elders vernietigd.

Niettemin zijn we erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

 

 

 

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-15133256.gif

Download file: spoor_2017-05-15133256.gif

We hebben niet in de gaten dat het moederdag is, maar de routeplanner, Hans Reitsma, heeft daar wel rekening mee gehouden. Het regende vannacht, maar vanochtend schijnt de zon. En de route is vandaag niet zo zwaar.

Natuurlijk eerst aankleden, eten, spullen opruimen en fietsen bepakken. Het is wel even spannend of we uit gaan komen met onze benzine, waarop we koken. Onze reservefles is al leeg en gisteren konden we geen wasbenzine kopen. Water koken voor de thee en koffie is goed gegaan en vanavond zien we wel.
We gaan op weg, verder door de prachtige vallei van de Jagst. Wat een voorrecht om dit kunnen en mogen doen.
Het is genieten van de natuur. Na een paar km moeten we de vallei verlaten om verder te gaan over de hoogvlakte. Maar dit krijgen we niet cadeau. Er is een klim in de route van 2km van officieel 6-7%, maar hier en daar was het toch wel 9%.
2km is wel lang genoeg om in de cadans te komen. Annemieke vond de klim van gisteren lastig, maar bij deze kan ze het ritme vinden en komt relatief gemakkelijk boven. Ondertussen hebben we gezelschap gekregen van Dick en Els. We besluiten, min of meer stilzwijgend, om samen verder te fietsen vandaag. Voordat we aan de klim begonnen zagen we een kasteel ver boven ons, het kasteel waar we dus naartoe moesten klimmen.

Met deze klim hebben we, op een enkele korte venijnige klimmetje, de moeilijkste stukken van vandaag gehad. De rest is nagenoeg vlak en op veel plaatsen bergaf. Het was dus een snelle etappe. 72km, vertrokken rond 09:00 en aangekomen rond 14:30. Wij zijn tevreden.

De route is prachtig. Alle mooie gebieden zijn uitgezocht. Sommige trajecten zijn wel glad vanwege de regen die geweest is. Met name stukken leemweg zijn glibberig en af en toe schiet de fiets een beetje onder je vandaan. We rijden ook een pad wat regelmatig een spoorlijntje kruist en op een gegeven moment is de kruising zo schuin dat het achterwiel meeschuift met de rails. Even opletten dus.

Onderweg hebben we diepgaande gesprekken met onze medefietsers. Wat mooi om elkaar zo te ontmoeten.
We komen langs een “Lourdesgrot” en daar steken we een kaarsje aan en gedenken.

We lunchen samen en net na de lunch begint het te regenen. Jasjes aan en helmen op en, terwijl het hard regent, rijden we voorbij een terrasje waar twee andere fietsers zitten die we al zijn tegengekomen. Er wordt even gegroet en gezwaaid. Wij zitten zo in een “treintje” dat we voorbij flitsen.

Al vroeg zijn we in Dillingen en Frans moet even naar de geldautomaat en daarna even zijn stuur vastzetten. Op de een of andere manier trilt er een bout los, die regelmatig moet worden aangedraaid. Dat doen we dan maar.

We komen op de camping en hebben al snel ons bivak opgeslagen. Het veldje grenst aan het terras waar we gezellig ons wijntje en biertje kunnen drinken. We kletsen heel wat af met onze medefietsers. Beregezellig.

Dank voor deze mooie dag, het was prachtig, we zijn er erg dankbaar voor.

 

 

 

 

 

 

 

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-14141351.gif

Download file: spoor_2017-05-14141351.gif