Categorie: santiago 2012 Pagina 8 van 16

We zijn laat wakker vanochtend, gisteren toch te laat gaan slapen. De tent is nat, of dat komt omdat het fris is of omdat de camping langs de rivier ligt of omdat de hele nacht sproeiers op het gras hebben aangestaan, we zullen het niet weten. Het gewone ritueel wordt weer afgewerkt. We laten de tent nog zolang mogelijk staan om te drogen en verplaatsen hem nog even zodat hij in de zon staat.
Dan is het ontbijt verorberd en we ruimen de laatste zaken op. Dan willen we vertrekken en blijkt dat de voorband van de fiets van Annemieke leeg staat. Onze eerste lekke band deze gehele tocht! We hebben wel een reserveband maar Frans besluit toch de band te gaan plakken, anders hebben we geen reserve meer onderweg. Het lek is snel gevonden en gerepareerd en dan kunnen we op weg, een stuk later dan normaal. Snel is de routegevonden en zitten we in het ritme.

< P>

 

< P>

 

Het grootste deel van de dag volgen we dezelfde route als de lopers, soms hetzelfde pad, soms de weg ernaast. Eerst nog een stukje gewone weg en dan gaan we samen met de lopers het grindpad op. Omdat we laat weg zijn komen we in eerste instantie geen lopers tegen. Pas na zo’n 10 km passeren we de eerste, die zijn dan al ruim 2 uur aan het lopen.
De omgeving? Die is bijna hetzelfde als die van gisteren, met als grootste verschil dat het nog vlakker en nog eentoniger is. De weg/pad is recht, kent in het begin nog wat schaduw van bomen en struiken, maar dat wordt al ras minder totdat er helemaal geen schaduw meer is. Naast de weg weer velden met graan, soms wat zonnebloemen of omgeploegde rode aarde. Om de vijf tot 6 km is er een rustplek georganiseerd. Omdat er in dit gedeelte geen dorpjes zijn, zijn er kleine tentjes waar men wat fruit en drinken kan krijgen. Naast het eigen meegenomen water is dit de enige manier om water te krijgen. De bronnen naast het pad zijn blijkbaar onbruikbaar volgens de bordjes.

Eindeloos, eindeloos is de weg, zijn de akkers, is de horizon. Wij fietsen hier met behoorlijke snelheid, ruim voorzien van eten en water, maar voor de lopers is dit gedeelte een heel zware opgave. Vandaag heeft iedereen hier geluk omdat het niet schroeiend heet wordt, maar anders…
Lopen, lopen als maar lopen, fietsen, fietsen, alsmaar fietsen. Ga er maar aan staan.
Na bijna 20 km komen we het eerste dorpje tegen. Men heeft hier ervaring met de blijdschap van diegenen die hier aankomen, de vlaggetjes hangen boven de straten! Het is alleen wel jammer dat er niets open is, geen bar, niets.Dus nog even geen koffie voor ons.

We fietsen maar door. Het grindpad is ten einde, we draaien een mooie lege asfaltweg op. De weg begint wat minder vlak te worden en we krijgen wat lichte klimmetjes.

<

 

In Ledigos willen we even naar een kerkje, maar zien dat de bar op is. Daar is de koffie!. Die smaakt goed, samen met een chocolade cakeje. We eten wat weg deze tocht!
De kerk is helaas gesloten. Een spaanse mevrouw probeert ons uit te leggen dat dat zo is en waarom dat zo is. We begrijpen er niets van. Ze gaat steeds harder hetzelfde zeggen, maar dit maakt niet dat wij het gaan begrijpen. We houden het maar op een collectie zilverwerk (argenta..)die beschermd moet worden.

Dan weer verder, de eindeloze route op. Al snel passeren we het dorpje St.Nicolas met de bijbehorende kerk. Die is wel open! Natuurlijk, iedereen is welkom bij Sint Nicolaas!. Binnen valt direct het prachtige altaar op met de sint prominent in het midden.
Als we verder kijken zien we de deur van het tabernakel mooi vormgegeven.

We steken een kaarsje aan en gedenken in onze gebeden diegenen die dat nodig hebben.

De kerk kent ook een beeld van Jacobus, die reist voortdurend met ons mee.

 

 

 

 

 

 

En verder gaat de tocht. De omgeving verandert niet of nauwelijks, het blijft een eindeloze vlakte. Zo af en toe staat er een bord langs de weg om ons eraan te herinneren dat we echt dichterbij het doel komen.
Niet alleen dit bord herinnert ons eraan, er zijn volop herkenningstekens, gele pijlen, borden, betonnen, stenen, ijzeren kruisen. Soms zijn er naast witte strepen middenop de weg ook om de 4 strepen een gele!Het is welduidelijk waar deze weg naar toe gaat.

 

 

In Sahagun gaan we lunchen bij een Italiaan in de hoop dat de pasta onze honger stilt. We komen langs een kapel met een overdadig altaar, Er zit zoveel versiering op, dat je het eigenlijk niet meer ziet. Jammer.< BR>

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

En verder maar weer, na wat boodschappen gedaan te hebben. Dan komen we in een keer langs een gedenksteen voor een overleden pelgrim. Dat doet ons denken aan de uitzending van Kruispunt vorige jaar over een man die tijdens zijn Camino is overleden. We zijn er even stil van…

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Een stuk verder komen we langs Laguna de Bercianos,een heus meer en een echte schuilhut/uitkijkpost. We geloven onze ogen niet, zo’n dor en droog land en dan een meer, compleet met observatiehut. De wind is intussen gedraaid en hebben we pal tegen gekregen. Het lijkt Zeeland wel.

De wind wordt ook krachtiger en daarmee de belangrijkste factor waarmee we te kampen hebben. Het glooien van de weg valt wel mee, maar samen met de aanwakkerende wind is het hard werken voor ons fietsers. Wel is het zo, dat als er geen wind was het snikheet zou zijn. Er is dus ook een goede/- keerzijde aan deze wind en die erkennen we ook wel, maar een beetje minder zou ook wel mogen.

In een dorpje vullen we onze bidons bij en kopen een ijsje. Op het plein staat een mooie pilaar,waar Jacobus onderaan een bescheiden plaats inneemt.

En verder gaat het weer, steeds minder graan en steeds meer rode aarde.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Even voor onze eindbestemming rusten we bij een rustplek voor pelgrims. Dankzij Europa zijn er heel wat van deze plekken ingericht en ze worden met graagte gebruikt door de vele pelgrims. Wij gebruiken de plek dus ook even.

En verder gaat het weer.

In het dorp van bestemming besluiten we een refugio te nemen ipv de camping. Het is hier kleinschalig en eens kijken hoe dit gaat. De tuin is ruim, mooi en we gaan zo eten.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Nog een foto van de fiets van Frans na twee dagen op de hoogvlakte,dat belooft nog wat de komende dagen…

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

We hebben hard gewerkt vandaag, een lange droge eindeloze weg. Morgen zal hier een eind aan komen. We gaan eerst naar Leon en fietsen dan door naar een camping waar we een rustdag gaan inlassen ter voorbereiding op de hoge bergpassen die we gaan krijgen.
Dankzij de wind moesten we hard werken, maar bleef het aangenaam warm, niet verzengend heet. Zo heeft alles zijn keerzijde en zoeken we voortdurend naar een positieve invulling van datgene wat we tegenkomen.
We zijn moe en voldaan en gaan eten en daarna slapen.
Dank voor deze dag, het is een voorrecht om hier zo te mogen reizen.

Download file: spoor_04-jul-12.gpx

Vannacht hebben we geslapen in de gemeentelijke refugio van Burgos. Dat is een grote refugio met, officeel, 140 slaapplaatsen, verdeeld over 6 etages. Gisteren hebben we foto van onze slaapzaal op de 6e al meegestuurd. Annemieke heeft goed geslapen, maar Frans heeft veel last van de snurkers op de zaal (zelf snurkt hij ook regelmatig, maar dat hoort hij zelf niet…). De volgende keer worden er toch oordopjes gebruikt.
We zijn al vroeg uit de veren. Er hangen geen gordijnen voor de ramen en met het opkomen van de zon, wordt het ook binnen licht. Veel mensen slapen nog, dus we doen in eerste instantie zo zachtjes mogelijk. Slaapzakken en lakens opruimen, fietskleren aan, tassen in orde brengen en dan naar beneden, naar de gemeenschappelijke ruimte, om te ontbijten. We hebben nog muesli en konden gisteren soya-melk kopen. Lekker. Dan tanden poetsen, fietsen beladen en de deur uit.
In het centrum van Burgos is het een groot voetgangersgebied en enigszins glooiend, er zijn veel straatjes die eindigen in trappen en daar kunnen we met onze zware fietsen niet naar beneden. Het is even zoeken, maar dan vinden we weg uit het centrum. Omdat het nog zo vroeg is zijn de wegen nog nagenoeg leeg en kunnen we snel dwars door Burgos weg. Als we Burgos uit willen fietsen krijgen we meteen een lange stevige klim voor de kiezen,goed om de spieren op te warmen.

We komen boven en zien achter ons de wereld waar we vandaan zijn gekomen nog in nevelen gehuld.

Vandaag gaan we hoogvlakte betreden en het routeboek belooft ons niet zoveel klimwerk, we zullen zien. We komen door het eerste plaatsje en willen wat inkopen doen, maar de lokale Spar is nog gesloten. We zijn gewoon te vroeg, 08.15 u.. We fietsen door en gaan eerst over wat bergruggen heen. Aan alle kanten zien we al tekenen wat ons te wachten staat. Graan, graan, zonnebloemen, niks en nog meer graan. Dan rijden we een dorpje in en zien dat de bar open is. Dat betekent koffie! We stoppen en drinken koffie( we zien er blijkbaar hongerig uit (of heeft ze gehoord dat we het over broodjes/ bocadillos hadden)want we krijgen spontaan 2 cakejes van haar) en als we weer opstappen sluit de aardige mevrouw uit de bar de deur en gaat weg. Ze is dus speciaal voor ons wat langer open gebleven.
Dan krijgen we een paar kilometer een grindweg, de wandelaars krijgen die voortdurend en dit is bedoeld om ons ook eens te laten meemaken wat dat is. Hier en daar wordt gesproeid en samen met het stof van de weg zorgt dat ervoor dat onze fietsen en fietstassen behoorlijk smerig worden, ze hebben al een poetsbeurt verdiend, maar nu helemáál. Dat zien we later wel. En weer graan, graan en nog eens graan.

We klimmen geleidelijk naar de hoogvlakte, alhoewel, geleidelijk? Het is eerder met horten en stoten. Na een stevige klim krijgen we een afdaling die uiteindelijk alleen maar meer slijtage aan de remblokjes oplevert. Aan het einde van de afdaling is steevast een scherpe bocht of rotonde die een nieuwe klim inluidt.

Dan is het voorbij, we zijn op de hoogvlakte.
Eerst nog een lange gestadig dalende weg en dan blijft het redelijk vlak. Een bijzonder moment is wanneer we dwars door een ruïne van een abdij San Anton heen fietsen, de weg is gewoon onder een van de bogen aangelegd.( ondertussen passeren we steeds meer caminogangers. leuk!)

 

 

In de ruïne is nu een refugio gevestigd en we ontdekken een San Antonbeeldje in een oude nis.

 

 

 

 

En verder gaan we weer, tussen graan en af en toe bomen. De wandelaars lopen soms parallel met ons en soms zien we hun paden helemaal niet meer. Wij volgen keurig de fietsroute, maar het lijkt erop alsof veel mountainbikers die de route ook volgen het wandelpad volgen. Dat is lastig, wandelen en fietsen gaat niet zo heel erg goed samen.

De dorpjes die we passeren bestaan alleen nog dankzij de camino. Als die er niet was zouden ze allang leegstaan, volgens ons. Buiten graan is hier niets.

We krijgen trouwens steeds meer honger, vanochtend muesli gegeten en naast een enkele banaan en reep (en pain au chocola) hebben we niets meer gehad. We moeten er nog aan wennen dat we vanuit een refugio vroeger vertrekken èn dat men in Spanje later luncht. Voortaan moeten we ervoor zorgen dan we rond 11:00 u iets stevigs eten.
In een van de dorpjes Bocadillo el camino, is een alberghe voor de pelgrims met restaurant en daar gaan we lunchen. Heerlijke uiensoep en daarna weer varkenslapje met sla en ijs toe. Sla is blijkbaar de enige groente die men hier kent. De tuin van het restaurant is prachtig, met een beeld van een pelgrim, stenen sculpturen en boomwortels die als mensen zijn neergezet. Het is een mooi tafereel en een gemoedelijke sfeer. De bediening is net zo gemoedelijk en heeft een “rust eerst maar uit” sfeer. Je zal hier overnachten! Het serviesgoed is eigen gebakken aardewerk, met eigen logo; erg leuk om ook dat hier mee te maken.
De inwendige mens is weer verzorgd en we gaan verder.
Het pad van de wandelaars loopt nu direct langs de weg. Hierdoor zien we nu eindelijk ook meer fietsers op onze route.

 

 

 

 

We komen langs een van de sluizencomplexen van het kanaal van Castille. Dit kanaal is oorspronkelijk bedoeld voor irrigatiedoeleinden, maar men wilde er ook scheepvaart op uitoefenen. Dit laatste is er nooit van gekomen, maar de sluizen staan wel op de lijst van europese cultuurgoederen.

 

 

 

En weer gaat het verder tussen de graanvelden. De weg begint meer te glooien en er komen wat lastige klimmetjes. De wind is langzaam krachtiger geworden en wij hebben hem pal tegen.
Dan blijkt onze Nederlandse fietsachtergrond. We wisselen de koppositie regelmatig af en maken best aardige vaart. Een fietser die er wat doorheen zit wordt gepasseerd en Frans probeert hem duidelijk te maken dat hij aan moeten haken. Dat lukt hem blijkbaar niet meer.
Het laatste dorp, waar de camping is, is in zicht en natuurlijk krijgen we dan nog eerst een kuitenbijter voor de kiezen. Dit al vaak het geval geweest deze tocht: net voordat we bij de bestemming zijn kunnen we nog een keer aan de bak.
Dat leed is snel geleden en we vinden zonder problemen de camping. Even inchecken, de tent opzetten, douchen, boodschappen doen, koken en eten en dan: koffie en bloggen.

Het was een lange rit vandaag, we waren vroeg weg en hebben veel kilometers gemaakt. Het was weer een ander stuk Spanje, waarbij o.a. opvalt dat de mensen hier veel aardiger kijken en doen dan we tot nu toe hebben gemerkt. We moeten iets anders omgaan met de eetmomenten op de dag, maar dat regelen we wel. We zijn moe, en ondanks die vermoeidheid weten we goed met elkaar om te gaan. We kamperen weer en zijn, gelukkig, weer even op onszelf.
Onze gedachten zijn, en helemaal op dit soort wegen, vaak bij mensen die het moeilijk hebben, misschien steunt ze dit een beetje.
We zijn trots, voldaan, maar vooral dankbaar voor deze dag. We gaan dadelijk het plan voor morgen maken en voelen ons bevoorrecht.

Download file: spoor_03-jul-12.gpx

We hebben vannacht in een refugio geslapen en dat hebben we geweten. Het heeft wel iets om met verschillende personen met hetzelfde doel op een zaal te slapen. Jong en oud, man en vrouw, verschillende nationaliteiten, alles lag door elkaar. Onvermijdelijk zijn dan ook de nachtelijke geluiden, het snurken, zuchten, praten in de slaap en toiletbezoek.
We hebben best wel goed geslapen en zijn lekker op tijd op. Een aantal wandelaars slaapt nog, dus doen we zo zachtjes mogelijk. Wel vreemd eigenlijk dat ze nog slapen. Het is de bedoeling dat iedereen vóór kwart voor acht weg is.
We kleden ons aan, pakken de spullen op de fiets, ontbijten in de gemeenschappelijke ruimte en vertrekken, verder de camino op.
Het is koud, erg koud, 9 graden volgens het weerbericht. We hebben zelfs de handschoenen aangetrokken. Korte broek gaat nog net, maar het houdt niet over.
De eerste kilometers zijn lekker gemakkelijk, we rijden op een rechte weg, met een geleidelijke daling. Zonder hard te werken fietsen we 25 km/u. Dan draaien we richting het westen en begint een kilometers lang vals plat. Zeker 10 km klimmen we langzaam maarzeker, met veel cementwagens die ons inhalen.

< P>

 

We rijden in een dal met aan weerszijden niet al te hoge, afgeplatte heuvels. Als we even stoppen om een banaan te eten zien we een dorpje liggen wat bestaat uit ruïnes. Om dat dorpje heen wordt cement gewonnen, vandaar de vele vrachtwagens. Het zal geen pretje zijn hier te wonen. Uit de borden langs de weg blijkt dat deze weg oorspronkelijk een oude romeinse heerbaan was, we rijden dus op historische grond.

In het dorpje Belorado drinken we koffie met een broodje, we hebben honger gekregen! Het is daar markt en we kopen wat fruit voor onderweg. De kerk is helaas dicht, die zouden we graag even willen bekijken. Het is opvallend hoeveel kerken in Spanje op slot zijn. Dat is in Frankrijk wel anders. Tegen de rotswand is een kapel gebouwd, die is wel open en we zijn aardig onder de indruk van het interieur. Af en toe loopt er een wandelaar langs, de wandelroute gaat door dit dorpje heen.
Verder gaat het weer, eerst langs de drukke en vervelende N-120 en daarna verder over een landweggetje wat zich al snel ontpopt als een kuitenbijtertje; een lange, niet zo steile, klim brengt ons over de heuvelrand naar een ander gebied. Het gebied is aardig stil, we passeren nauwelijks boerderijen, laat staan dorpjes. De weg blijft maar stijgen, met maar een paar afdalinkjes tussendoor. We zitten alweer boven de 1000 mtr. Als we een van de spaarzame dorpjes passeren zien we de dorpspomp en vullen we de bidons bij. Het water uit de dorpspompen is tegenwoordig drinkwater, als dit niet zo is staat het erbij. Vaak vragen we het nog voor alle zekerheid.
< BR>

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Het landschap verandert langzaam en na een afdalinkje draaien we in een keer een mooie laan in met platanen, dat is een mooi gezicht. Vaak ziet het landschap er onverzorgd uit, maar hier is aandacht aan besteed.

Al snel wordt deze laan gevolg door weer een lange gestage klim, het uitzicht veranderd en we zien nu naast ons een landschap met koren, noggroene (zonder bloem dus) zonnebloemenvelden en diverse cirkelvormige rotspartijen.

< P>

 

< P>

 

Het wordt langzaam lunchtijd, maar het aantal restaurants is dun gezaaid. Frankrijk kent verlaten streken, maar Spanje is daar ook best goed in. Een enkel dorpje heeft een restaurantje maar daar liggen ze waarschijnlijk de roes van het voetbalfeest van gisteren uit te slapen, want er geeft niemand thuis.
Rond half twee komen we, na ruim 60km, aan bij het klooster San Juan de Ortega en zien daar een terrasje, gered! We drinken een icetea ( heet hier Nestea) en bestellen een schotel met varkenslapjes en een lokale worst. Dat laatste lijkt een soort bloedworst( met rijst) en is heerlijk. Natuurlijk een beetje wijn erbij, water en brood. Dat gaat er wel in! Na een kop koffie zijn we weer tevreden.
We gaan even de kerk van het klooster bekijken en zijn behoorlijk onder de indruk van de eenvoud en kracht van het interieur.
Naast de kerk is de ingang van de kapel en inhet altaar valt St Nicolaas te ontdekken!

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

We gaan verder richting Burgos, ons geplande doel voor vandaag. Net voor Burgos is een camping, maar we besluiten om door te fietsen naar Burgos zelf en daar weer in de refugio te gaan slapen. Dan zijn we direct in het centrum en kunnen we vanavond Burgos nog bekijken.
Eerst moeten we echter nog een “klimmetje” doen. In het routeboek staat hij al aangekondigd: 900 mtr tussen 8 en 12%. Als we aankomen fietsen zien we de klim al op ons wachten tussen bomen. Dat wordt weer eens werken!

Dat is het inderdaad, maar het steilste stuk zit direct in het begin en daar komen we zonder problemen naar boven. De rest van de klim lijkt dan heel ontspannend te zijn, ook al is het minimaal 8%.
Als we verder fietsen naar Burgos gaan we met een viaduct de A12 over, de autoweg daar. Daar zien we een vrachtauto op zijn kant in de greppel naast de weg liggen. Dat is/wordt eenklus om dat weer overeind te krijgen.

< P>

 

< P>

 

De entree van Burgos is prachtig, we hebben al vaak meegemaakt dat fietsers via de afbraakbuurten een stad worden ingeleid, maar hier fietsen we via een bos/parkmet platanen naar het centrum van Burgos.

In het centrum spreekt een vrouw ons aan in het duits. Ze is spaans, maar heeft ook een duitse achtergrond en is zichtbaar blij die taal een keer te kunnen gebruiken. We vragen haar de weg naar refugio, maar die weet ze niet echt. Ze schiet zomaar omstanders aan om ons te helpen. Maar..omstanders kunnen ons ook niet verder helpen. Dan internet maar even aangezet en google om raad gevraagd. Het is snel gevonden en we zijn zo bij de refugio. Dat lijkt een oud kantoorpand/ziekenhuis. We krijgen op de 6e etage onze bedden toegewezen. Nemen onze tassen meenaar boven, douchen en gaan Burgos bekijken.

We zitten vlak bij de kathedraal maar zien eerst de St.Nicolas kerk, die moeten we natuurlijk even zien. Een prachtig altaar en en zo mogelijk nog mooier schilderijover het laatste oordeel zijn ons deel.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

De kathedraal is van buiten imponerend, van binnen ook. De deelkapellen zijn al net zo groot als onze eigen kerk. We mogen daar niet fotograferen, dus zul je het meteen plaatje van de buitenkant moeten doen.

We gaan iets drinken en ons avondeten gebruiken. Straks vroeg naar bed en morgen weer vroeg op. We zullen dan de hoogvlakte gaan betredenen krijgen lange, droge wegen te verwerken.

< P>

 

< P>

 

Het viel vandaag mee, we hadden veel klimwerk, maar het was goed te doen. Het begon koud, maar nu zitten we lekker op een terrasje de blog bij te werken.
Het was weer een mooie dag, dank hiervoor,we voelen ons bevoorrecht en zijn nu moe.

< P> Shelley is vandaag jarig, hartelijk gefeliciteerd!

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Download file: spoor_02-jul-12.gpx

We waren gisteren enigszins bevreesd voor veel herrie op de camping. Dit is erg meegevallen, althans, als die er was hebben we er niets van gemerkt; we hebben geslapen als een os. Om 7 uur werden we wakker, eigenlijk iets later dan de bedoeling was, en begon het inmiddels gewone ritueel. Inpakken, ontbijten, tent afbreken en wassen/tandenpoetsen. Onze “buurvrouwen” hadden gisteravond nog het transport van hun bagage geregeld zodat ze de klimmen van vandaag met wat minder ballast hoefden te doen. Ze gingen iets eerder weg dan wij.
Blijkbaar hebben we in Logrono een kortere weg genomen, want in het centrum kwamen we ze weer tegen. Weer viel ons op dat er een groot verschil is bij de Spanjaarden in de dorpen en de steden. In de steden is men veel agressiever. Er is gewoon sprake van pestgedrag tov fietsers. Buiten de stad is dit totaal anders, vriendelijkheid en dienstbaarheid alom. Maar ja, dat is blijkbaar de gewoonte hier.
We fietsen verder, de stad uit. De eerste kilometers delen we de route met de wandelaars. Anja vroeg in een reactie of de route wel goed is aangegeven. Dit is voor wandelaars wel het geval. Overal staan borden en gele pijlen. Als je verkeerd loopt ben je echt stekeblind. Op de fiets zitten we meestal op landelijke wegen die een beetje parallel lopen met de wandelroute. We delen tot nu toe zelden hetzelfde pad. Fietsers en lopers gaat niet goed samen. Onze snelheid ligt een stuk hoger dan die van hen en zij lopen graag in groepen naast elkaar…
Het eerste stuk hebben we gezamenlijk, inclusiefde steile klimmetjes over steenslag (van 10-12%!).

Opeens hebben we een pad langs de snelweg en daar staat een camino-gangster (geen gangster maar een meisje wat de camino loopt) iets in het hek te vlechten. In het hek hangen diverse zaken, merendeels kruisjes van takjes, die door caminogangers zijn aangebracht. Indrukwekkend! Toen we vroegen waarom ze dat deed vertelde ze omdat dat goed voelde.Een meer belangrijke reden is niet nodig.

We rijden verder en na een tijdje scheiden de wegen van de wandelaars en de fietsers zich. Na een paar km rijden we een dorpje binnen, Navarrete, we kopen lekker brood bij de bakker en drinken ons eerste kopje koffie. Als we het dorpje uitrijden is bij de begraafplaats een middeleeuwse poort met beeltenissen van de Roelantsage.
Dat staat in ons routeboek. Wat er niet in staat is dat er ook een plaquette aan de muur is bevestigd ter nagedachtenis aan een Nederlands vrouwelijkepelgrim die hier (’86) is overleden.Nog indrukwekkender…

< P>

 

< P>

 

De weg stijgt langzaam maar zeker, we zijn kilometers lang aan het klimmen, niet veel maar toch, we fietsen rond de 14 km/uur terwijl we op een vlakke weg tussen de 20 en 22 km/u zitten.
De weg strekt zich voor ons uit en biedt af en toe uitzicht op datgene waar we naartoe moeten.
Het is fris, nog geen 18 graden en we fietsen met de jacks aan. Dat is weer eens wat anders danmet 37 graden in de zon fietsen.

< P>

 

< P>

 

We klimmen gestadig en mogen ook een stukje dalen, dan komen we aan in de stad Najera, we lopen even rond, worden door een meisje lief verwezen naar de vvv, waar we een stempel krijgen en een foto maken van het kunstwerk wat daar buiten aan de muur hangt. We hebben geen idee wat het voorstelt, maar vinden het gewoon mooi.

Najera kent een oud klooster wat in de zomermaanden de bezichtigen is, vandaag niet.Het portaal alleen al is al mooi.

We lunchen op een terrasje en eten onze eerste paella deze reis. Het gaat er goed in.

Na de lunch zoeken we eerst onze weg door een parkje. Een behulpzame spaanse wijst ons de weg naar de Camino, echter volgden de fietsers nu even een eigen route…
Dat merken we ook. We fietsen over landelijke weggetjes zonder een wandelaar te zien. Wel mogen we onze klimspieren weer eens trainen met lange gestage klimmen, afgewisseld met felle korte klimmetjes van 7-10%. We vergeten helemaal foto’s te maken van dat gedeelte…
Dan is het klimmen voorbij en mogen we gaan beginnen aan de afdaling naar onze bestemming vandaag. Onderweg komen we nog een rotonde tegen, met daarop een ijzeren schaduwbeeld van een pelgrim en de jacobsschelp. Zo zie je dat in deze streek steeds meer in hetteken van de camino komt te staan.

We dalen behoorlijk, maar de tegenwind is ook behoorlijk, zodat we een beetje mee moeten trappen omde vaart (30 km/u) erin te houden.

Zo kunnen we een beetje uitrusten op de fiets. Dan voert de weg ons rechtstreeks St.Domingo in. Een mooi gezicht.
Als we de stad binnenfietsen krijgen we niet het mooiste gedeelte van de stad te zien, we hebben associaties met films van Clint Eastwood die een gehavend cowboy-dorp binnenrijdt.< BR>

We fietsen direct langs de zusters Cisterciënsen en melden ons aan. Een giechelende non heet ons welkom en schrijft ons in. Ze regelt twee bedden naast elkaar in een nis. We zetten de fietsen in de stalling en halen eraf wat we nodig hebben. De refugio is ondergebracht in een middeleeuws gebouw en dat is te merken. Luxe is hier vreemd…
We douchen en gaan de stad bekijken. De kathedraal bezoeken we niet. Je moet er entree betalen omdat er kunstwerken hangen, maar principieel zijn we tegenstanders van het heffen van entree in een kerk. We zoeken wel een kleineremariakapel aan hetzelfde plein en bidden daar.

Op aanraden van een camino-ganster beklimmen we de toren van de kathedraal. Het uitzichtover de omgeving is wijds en mooi.

Hierna gaan we een lekker potje bier drinken;we eten/ genieten van een menu pelligrini. Vanavond is de finale van het voetbal, maar wij zullen er weinigvan merken en de slaap der onschuldigen slapen.

< P>

 

Het was fris vandaag, zelfs koud af en toe. Zelfs bij het klimmen was het lastig om goed op temperatuur te komen en te blijven. De ontmoeting met het hek met ingevlochte kruisen was mooi en we ervoeren iets van een sacrale plaats daar. Veel mensen hebben iets van hun gevoelens daar achtergelaten. We hebben hard gewerkt vandaag, harder dan we hadden verwacht, maar het was weer mooi. We zijn weer een stukje dichterbij, dichterbij Santiago, dichterbij elkaar en dichterbij thuis.
Dankvoor deze dag, we zijn bijzonder bevoorrecht.

< P>Vandaag is Hans Derks jarig, gefeliciteerd Hans!

 

Download file: spoor_01-jul-12.gpx

We mogen vandaag weer. Een rustdag is lekker en nodig, maar onze lichamen zijn inmiddels erg gewend aan de dagelijkse inspanning. We worden onrustigals we die energie niet kwijt kunnen.

Gisteravond hebben we de wekker maar gezet, we willen echt vroeg weg. Half zeven worden we gewekt door het mooie zachte geluid van harpen, dat is eens wat anders dan een harde bel.
We ruimen de laatste bagage en kleding op en gaan ontbijten in de ontbijtzaal. Die is al leeg, iedereen is blijkbaar erg vroeg vandaag. We verorberen ons stokbrood en drinken de jus d’orange en koffie. Dan terug naar de tent, die moet nog worden opgeruimd. Hij is van binnen nog vochtig omdat het buiten fris is. De ventilatie is blijkbaar niet optimaal. De fietsen zijn bepakt en we vertrekken. We besluiten maar om weer via het grindpad omlaag te gaan, dan weten we tenminste zeker waar we uitkomen. De camping heeft ook een andere uitgang, maar de campingbaas kan ons niet duidelijk maken of we daarmee goed uitkomen.
Als gevolg van de nieuwe autoweg is er eea veranderd in de secundaire wegen en we fietsen eerst een paar 100 meter verkeerd. Jammer van de kliminspanning, maar ja.
Dan hebben we de goede weg gevonden en krijgen een klim van 7% van een paar km voor de kiezen. We merken dat we goed zijn uitgerust want dit gaat redelijk gemakkelijk. Boven aan de klim worden we weer beloond met een prachtig uitzicht.
De rest van de weg is golvend, dat betekent hier klimmen en dalen. Het is goed te doen en we maken goede voortgang.

;

;

Rond tien uur zijn we in Estella en zien daar een terrasje. Koffietijd! In de bar staan ook schalen met lekkere broodjes en we kopen een broodje met een omelet met vis. Dat is smullen. Misschien moeten we hier maar een goede gewoonte van gaan maken.

Dan weer verder, we lopen het oude centrum van Estella in en zien de vvv. Even een stempel scoren.

;

;

Tegenover de vvv staat de St Peters kerk met een mooie trap ernaar toe. Terwijl we de trap oplopen komt er een priester met lichte tred naar beneden en wijst ons erop dat de schouders bedekt moeten zijn. Frans heeft een bijna mouwloos shirtje aan en Annemieke een hempje. Hij heeft gelijk en we lopen terug om onze fietsjassen aan te doen.

De kerk is prachtig, schoon, licht en stijlvol.

;

;

;

;

;

Direct bij binnenkomst worden we begroet door Jacobus, de apostel die aan de basis van onze pelgrimstocht staat. Alleen bij hem kan een kaarsje worden aangestoken en dat doen we dan ook.

In de kerk zit ook een mevrouw die eea in de gaten houdt en ze heeft de stempel voor ons paspoort al in de hand. Mooi he?

Dan zien we bij het Maria-altaar een wel heel bijzonder manier om Maria te schrijven. Niet een keer, maar drie keer zelfs staat het zo vormgegeven. Mooi!

Buiten gekomen zien we twee belgische dames die ook op de fiets zijn. Een van hen meldt wat problemen met haar versnelling, er schijnt geen fietsenmaker open te zijn vandaag. We kunnen het waarschijnlijk ook niet oplossen en vragen niet door. De dames fietsen verder. Wij stappen ook weer op en beginnenn aan een klim van 5km met 7%. Goed voor de benen. Halverwege zien we ineens een Lidl en we moeten nog wat boodschappen doen, dus doen we die daar. Naast de normale benodigdheden scoren we ook nog drop! Wie had dat gedacht in Spanje!

We klimmen weer verder en worden aan de top weer beloond met een uitzicht op de weg die we nog moeten krijgen.

De weg golft verder, we dalen meer dan dat we klimmen en schieten aardig op en steeds weer krijgen we uitzicht over de laagvlakte waar we langs fietsen. Dorpen zien we duidelijk liggen en een enkele eenzame berg heeft een kasteel op de top. We fietsen steeds meer tussen wijngaarden en olijfbomen. Het is niet zo warm als de afgelopen dagen en het fietsen gaat prima.

;

;

We overleggen even voor de lunch. Als we zo doorgaan zijn we rond 14:00 in Logrono, ons beoogde einddoel voor vandaag. We besluiten de lunch maar even uit te stellen en door te fietsen. We hebben ons echter niet gerealiseerd dat we nog een bergrug overmoeten. Er volgt nog een lange klim over deze rug, waarna we weer in sneltreinvaart naar beneden gaan.

Overal doemen ineens op hun caminopad-wandelende Caminogangers op, langs de weg, tussen de bomen, tussen de struiken, in groepjes of alleen. Heel leuk om te zien dat er nu meer van “ons” caminogangers zijn!

Dicht bij Logrono verlaten we de hoofdweg en gaan op hetzelfde pad fietsen als de wandelaars lopen. Dat gaat wel goed, op een klein gezelschap wandelaars na wat ons wel zag aankomen, maar niet aan de kant ging. Na wat bellen en kuchen kunnen we er toch langs.
In Logrono zijn we eerst maar eens gaan lunchen, we waren allebei helemaal leeg. Dan besluiten we niet door te fietsen, het lunchen duurt lang en de volgende camping is pas na 30km en een paar stevige klimmen.
We lopen nog even door Logrono, maar aangezien het zaterdag is is alles al vroeg dicht, zelfs de kathedraal heeft de hekken gesloten.

Dan door naar de camping.
We hebben snel een (klein) plaatsje en ontmoeten daar twee nederlandse vrouwen die ook fietsend op weg zijn naar Compostella. We hebben ze al twee dagen geleden bij Puente la Reina gezien, maar zij fietsten toen door.
We zetten de tent op, douchen en eten.

Ondertussen wordt het drukker en rumoeriger op de camping en we vrezen met grote vreze dat dit weer een herrie wordt komende nacht.

Morgen gaan we verder en hebben dan wat lange klimmen voor de boeg. Er is geen camping op de afstand die wij willen fietsen, dus zullen we een refugio of gite gaan zoeken.

Het was een lekker fietsdagje, niet te warm, niet te koud, de klimmen waren niet te zwaar en de afdalingen waren goed. De omgeving is mooi en de komende nacht hopenlijk rustig.
We zijn weer onderweg na een dag rusten. Dat voelt goed.
Dank voor deze dag, we zijn bevoorrecht.

Download file: spoor_30-jun-12.gpx