Categorie: meerdaagse fietstochten Pagina 11 van 39

We werden vannacht even wakker en dachten dat het regende. We konden ons dat niet voorstellen, het was kraakhelder in de lucht. Waarschijnlijk was het het ritselen van de bladeren van de boom waar we onder staan. Tja, natuurmensen he?

Vanochtend is het weer aangenaam van temperatuur en we kunnen met de hempjes aan starten. De boel is snel aan de kant en we gaan op de fiets. Direct komen we weer langs het meer waar de flamingo’s rondlopen. Het is weer een prachtig gezicht om die vogels in het wild deftig te zien rondstappen.

Een klein stukje fietsen en dan moeten we over een veerpontje. Hij is aan de overkant, maar als de veerbaas ons ziet komt hij ons meteen ophalen. In een mum van tijd zijn we aan de overkant en fietsen we verder. De weg is in het begin een beetje druk, het is de provinciale weg hier. We hebben geluk dat het zondagochtend is, de meeste mensen zijn nog niet wakker. De enkeling die we onderweg passeren kijkt verbaasd en groet dan enthousiast terug. Het blijft leuk om zo gezien te worden…

Na even komen we in een wielerwedstrijd terecht. De man die het verkeer moet tegenhouden laat ons met een grote zwaai door. We denken dat de wedstrijd nog niet begonnen is. Wel rijden er al vaders met hun kinderen in wedstrijdtenue het parcour rond. Mensen kijken verbaasd naar ons en juichen niet als we de finish passeren. Die verbazing kunnen we wel indenken. Direct na finish kunnen we van het parcour af en fietsen we weer verder.

We rijden Ravenna binnen en moeten even zoeken naar het centrale plein. Meestal leidt de route ons naar het hart van de stad, maar nu niet. Op het Piazza del Popolo drinken we heerlijke koffie. Op de hoek is een kleine kerk, toegewijd aan Maria. Daar gaan we even naar binnen en kunnen we een (electronisch) kaarsje opsteken. Wat een mooi kerkje!

We kijken nog even rond. Ravenna staat bekend om de mooie mozaieken in haar kerken maar daar moet entree voor worden betaald en eigenlijk willen wij geen entree betalen voor een kerk.

We fietsen weer door en komen bij Classe, daar staat ook een kerk met een mooi mozaiek. We rijden eerst voorbij de kerk, op zoek naar een andere, maar we vergissen ons en moeten een stukje terug. De kerk is net uit, de laatste kinderen rennen de kerk uit en de geur van wierook komt naar buiten. In de kerk zijn we even stil. Een grote, mooie ruimte, met slechts een paar banken voor het altaar zodat de mensen wel bij elkaar moeten zitten. Aan de wand staan stoelen klaar voor het geval er extra zitplaatsen nodig zijn. Misschien wel een idee voor onze kerk?

Het mozaiek boven het priesterkoor is prachtig en we kijken onze ogen uit. Wat een werk is dat geweest!

Na Classe verlaten we de weg en gaan we eerst een halfverhard pad op wat even later een pad door het bos wordt. Hier rijden we een lange tijd op. Soms is het pad breed en soms zo smal dat wij er net doorheen kunnen. Dat is soms lastig omdat we niet de enige gebruikers van de pad zijn. We hebben tegenliggers, maar moeten ook hele families, die met de fiets op pad zijn en aanmerkelijk langzamer fietsen dan wij, inhalen.

Dan, met een grote bocht en een nauw klimmetje over een brug, zijn we het bos uit en rijden we langs een kanaal. Daar staan huisjes langs met grote netten die in en uit het water getakeld kunnen worden. Die zullen gebruikt worden om te vissen. Een bijzonder gezicht, vinden we.

Bij een bezoekerscentrum aan het kanaal staan picknicktafels in de tuin en we lunchen daar. Een heerlijke plek in de schaduw en in de zeewind die we inmiddels voelen. Na de lunch nog een stuk kiezelweg en dan met een bocht naar links en weer naar rechts rijden we langs de zee. Alhoewel, van die zee is weinig te zien. Het is helemaal volgebouwd met hotels en bars. Tussen dat alles door zien we wat blauw, maar we rijden langs de zee!

Soms is het moeilijk laveren tussen de voetgangers en fietsers die overal mee bezig zijn, maar niet met het verkeer. Een stukje verder komen we weer op een drukke weg terecht. Het is zondag en mooi weer, dus heel Italie is hier naartoe gekomen.

Een stukje door een park en door een prachtige laan met bomen en dan nog een stukje langs de drukke weg en dan zijn we bij de camping. Het was niet zo’n lange route vandaag en we zijn lekker vroeg. De tent staat zo, dan even douchen en naar het strand! Daar hebben we snel een terrasje gevonden en onder het genot van een koud pilsje genieten we van het strandleven en keuvelen met elkaar.

Het was een prachtige dag, eigenlijk een halve rustdag en daar hebben we erg van genoten. Dankbaar en gelukkig gaan we zo slapen.

Download file: spoor_2017-05-28143858.gif

Heerlijk geslapen en mooi op tijd wakker. Het zonnetje schijnt al en het de tent is droog!

Het inmiddels vertrouwde ochtendritueel is snel klaar en we kunnen afrekenen en vertrekken.

Eerst gaan we nog even naar de supermarkt (of meer hypermarkt) om inkopen te doen voor vandaag en morgen. De winkels sluiten hier om 12:00 en we willen wel zeker weten dat we de komende dagen te eten hebben.

De inkopen zijn snel gedaan en met een extra vracht van twee dagen eten gaan we op weg. Gelukkig is het een vlakke etappe, anders moesten we die kilo’s nog meesleuren in de klimmetjes.

Eerst door Ferrara, een nog volledig ommuurde stad. Ferrara staat volgens het boekje bekend als de fietsstad van Italie. Nou, wij hebben geen idee waarom. Er zijn niet meer fietsvoorzieningen dan anders in een stad (over het algemeen karig) en het verkeer is net zo druk.

In het centrum rijden we langs het Castello en maken een paar foto’s. De dom staat in de steigers en we fietsen maar door. Nog even een ritje langs de stadsmuur en dan verlaten we Ferrara. Iedereen slaakt een zucht van verlichting als we weer frisse lucht inademen.

De eerste km’s gaan over een provinciale weg, weliswaar niet zo druk op zaterdagochtend, maar toch niet prettig op op te rijden. We fietsen nog tussen de fruitbomen, maar dat zal staks wel veranderen.

Na even een afslag en daar zitten we weer heerlijk in de rust van het platteland. In het volgende plaatsje is het tijd voor de koffie. Theo rijdt nog een paar km’s met ons mee en gaat ons dan verlaten. Hij gaat de zwaardere Toscane-route fietsen. Als je op reis bent ontdek je voortdurend nieuwe dingen, maar moet je ook voortdurend afscheid nemen, je vestigt je nergens. Dat is vaak onbewust, maar nu merken we dat weer op. Theo heeft een paar dagen meegefietst en was zeer aangenaam gezelschap. We wisselen telefoonnrs uit en zijn vastbesloten om elkaar in Rome weer te zien.

De koffie is heerlijk en gaat er goed in.

Dan weer op de fiets en in het volgende plaatsje scheiden onze wegen echt. Wij draaien naar het oosten en Theo gaat rechtdoor, naar Toscane.

De tocht verloopt voorspoedig, het is prachtig weer. De zon staat hoog aan de hemel en het is aangenaam warm. Wel begint de wind aan te wakkeren en die komt uit het zuid-oosten, net de richting die wij op moeten. Dat wordt weer treintje rijden.

Aan het eind van de ochtend komen we op een eindeloze kaarsrechte weg terecht, tussen de graanvelden. Bijna nog saaier dan de polderwegen in Flevoland, en dan nu nog met wind tegen.

We moeten behoorlijk werken en Dirk en Frans doen om de beurt het kopwerk, de dames als wagonnetjes er achteraan.

In een volgend dorpje vinden we twee bankjes voor de lunch, weliswaar in de zon, maar wij vinden die helemaal niet zo heet. Terwijl we lunchen komen twee Nederlands voorbij fietsen die even kletsen en daarna doorfietsen, op zoek naar een bankje in de schaduw. Als we na de lunch weer verder fietsen zien we ze inderdaad een stuk verder in een parkje zitten. We zwaaien en rijden weer door.

Het landschap is saai en eindeloos. Er zijn maar weinig bomen om de stevige wind een beetje te temmen en wij hebben hem vol op kop.

Gelukkig hebben we vanochtend veel km’s gemaakt en hoeven we niet zover meer.

Als we even bij een tankstation stoppen voor een ijsje, wat er niet is want het is gesloten, rusten we even en vullen we onze bidons uit onze reservevoorraad water. Er komt een Italiaan naar ons toe die blijkbaar vindt dat we er dorstig uitzien. Hij is de eigenaar van het tankstation en vraagt of we water willen. Dat willen we wel, onze laatste voorraad is aangesproken. Hij heeft ook een zak met vier abrikozen bij zich. Die geeft hij aan ons om op te eten en hij verdwijnt even naar binnen om weer snel naar buiten te komen met een grote fles ijskoud water. Dankbaar vullen we de bidons en drinken we wat. “Piano, Piano,” zegt, vooral niet haastig drinken. Hij wil niet hebben voor zijn mooie gaven en wenst ons een goede reis en verdwijnt weer. Even later komt er een Italiaan langs die goed engels spreekt en over van Basten begint. Hij vertelt dat hij in Amsterdam is geweest en op de boot wachtte toen hij de wereldgoal van van Basten zag in het wk voetbal. Volgens hem moeten we nog een kleine 10 km en dan zijn we op de camping.

We rijden weer aan en hebben nog steeds die stevige wind op kop. Eerst nog door het dorpje Anita en dan komt de camping in zicht.

Een natuurcamping, wat zich in dit geval vertaald in zeer eenvoudige voorzieningen. Wel kunnen we vanavond eten. Dat slaan we, na rijp beraad en met een beetje spijt af, we hebben eten bij ons en daar moet het nodige van op.

Er zijn en komen nog meer fietsers, Nederlanders, op de camping. Dat zal de komende dagen wel zo blijven.

Voor het eten lopen Annemieke en Frans nog even de dijk op, naar de plas die een stuk verder ligt. Vanaf de dijk zien we de contouren van de Apennijnen waar we over 2 dagen overheen moeten. Meer naar het oosten zien we de zee al. In de plas zitten flamingo’s en we zien ze fourageren. Een mooie gezicht.

We koken en eten ons avondeten en Annemieke gaat nog even met Dirk en Els fietsen naar de flamingo’s en Frans gaat aan de blog werken.

Het was weer een mooie dag, vermoeiend vanwege de wind en, met name aan het einde van de dag, eindeloze wegen en eindeloos landschap. Dat wordt morgen anders, dan gaan we langs de zee fietsen.

We zijn dankbaar en bevoorrecht dat we dit kunnen en mogen doen.

Download file: spoor_2017-05-27154922.gif

We hebben uitstekend geslapen op deze prachtige camping. Voor het ontbijt hebben we gisteren lekkere ciabatta-broodjes gekocht bij de Lidl, broodjes met olijven. Samen met een lekker plakje emmentaler smaakt dat overheerlijk. De koffie is helaas op en die konden we gisteren niet aanvullen. Dan maar zonder koffie op pad.

Nog even afrekenen en dan weer op weg. Eerst naar Montagnana, waar we gisteren al even waren. Een stad met een compleet intacte stadsmuur met 24 torens, maar dat niet alleen. De schilderachtige woningen zijn mooi en we zien kans om even de kerk binnen te gaan. Van buiten een robuust gebouw en van binnen prachtig! Eindelijk kunnen we weer onze kaarsjes branden en vergezeld laten gaan van onze gedachten, gebeden en dank. Dat voelt weer goed.

We verlaten Montagnana door de zuiderlijke poort en zijn weer vrij snel op het platteland. In tegenstelling tot gisteren is het nu veel meer afwisselend. Akkers, weiland en bosjes wisselen elkaar af en het ziet er veel vezorgder uit. Misschien waren we gisteren wel te moe om het mooie te zien. De wind is iets minder dan gisteren en we vormen weer een treintje en schieten goed op.

In Masi drinken we koffie en verwonderen ons weer over de lage prijzen die men op het platteland rekent. Voor 4 latte machiato en een broodje zijn we 7 euro kwijt. Daar worden ze niet rijk van.

De lunch is bij een aantal bankjes langs de route en daar komen opeens twee andere Nederlanders op de fiets voorbij. Ook op weg naar Rome. Heel Nederland is blijkbaar op weg. In het plaatsje wat we na de lunch aandoen oogsten we bewondering. Sowieso maakt het indruk als we met ons treintje van 5 binnen komen fietsen. Nu staan mensen op en vragen waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Bravi, Bravi is de aanmoediging die we krijgen. Dat geeft ons vleugels.

Al vroeg in de middag bereiken we de Po, die volgen we even en dan gaan we erover. Nog een klein stukje en dan zijn we bij de camping bij Ferrara, ons eindpuint vandaag. We zijn lekker vroeg en kunnen eindelijki wassen. De hitte van de zon en het windje zorgen ervoor dat de was snel droogt en dat we weer heerlijk fris de komende dagen in kunnen.

’s Avonds gaan we met Theo een biertje drinken en een pizza eten. Morgen neemt hij de Toscane-route en blijven wij op de hoofdroute. We hebben een genoeglijke avond.

We nemen ons ook voor om een keer met de caravan terug te komen naar deze streek. Op de fiets hebben we te weinig tijd om alle mooie dingen te gaan zien.

Het was een prachtige dag en we zijn erg dankbaar dat we dit kunnen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-26152424.gif

Download file: spoor_2017-05-26152424.gif

We stonden vannacht op een kleine camping aan een drukke weg. Eigenlijk wilden we een dag extra blijven om Verona te bekijken, maar we moesten er niet aan denken om nog een nacht op deze camping te blijven. In de nacht was de herrie wel wat minder, maar erg rustig slapen deden we niet.

Mooi op tijd zijn we wakker en pakken de spullen weer in. We gaan eerst maar eens een paar uur in Verona doorbrengen, geen hele dag zoals we eigenlijk wilden, maar een paar uur en dan de route van vandaag fietsen.
Naar Verona toe hebben we vanaf de camping een drukke weg, maar de Italianen rijden over het algemeen keurig en met een boog om ons heen. En als dat niet kan vanwege tegenliggers wordt er achter ons gewacht. We houden helemaal niet van het fietsen in de stad, maar als we iets willen zien moet dat toch gebeuren.

We naderen het oude centrum en zien als eerste Castelvecchio, een enorm, oud, kasteel wat de toegang tot Verona bewaakt. Een prachtig en imponerend gezicht. Even later komen we bij de kerk San Zeno, van buiten een eenvoudig gebouw, maar het schijnt van binnen erg mooi te zijn. Helaas moet er in Verona toegang betaald worden om de kerk te mogen bekijken. We begrijpen dat het onderhoud van die gebouwen duur is, maar Gods huis dient voor iedereen toegankelijk te zijn. Daar zijn best andere mogelijkheden voor. We hebben wel de oude dom bezocht en daar kregen we een audio-guide bij de entree-prijs inbegrepen. Breng die dan in rekening en laat de entree vrij…

Even verder komen we bij de Arena, het beroemde opera-theater, een oud romeins amfitheater. De opbouw voor een nieuwe reeks opera’s in al in volle gang. We lopen verder het centrum in, over prachtige marmeren plaveisel. De Kalverstraat van Verona, zo te zien aan de winkels.
De straatjes zijn soms klein en soms breed. Op het voormalige romeinse forum is nu een markt ingericht en we genieten van het rumour. Even verderop is de Duome en we gaan kijken bij de doopkerk en de oorspronkelijke dom. Wat een pracht en praal.

Het centrum van Verona is prachtig en het is beslist de moeite waarde om nog eens terug te komen en meer de tijd te nemen.
Bij de Ponte Pietra verlaten we het centrum en gaan met en grote boog terug naar de route, met het drukke verkeer mee. Nog een paar straten en dan zijn we de Verona uit en zitten we weer in de rust van de bossen en de rivier de Adige, wat een verademing. Heerlijk om weer in de stilte te zijn.

We volgen de Adige en fietsen veel op de dijk die haar in bedwang moet houden. Helaas hebben we wind tegen, een stevige wind, en steekt de dijk boven het landschap uit. We moeten aan bak. Al een paar dagen fietsen we met Dirk en Els en Theo de route. De mannen gaan voorop en houden de dames uit de wind. Wel ligt het tempo erg hoog, later blijkt dat de snelheidsmeter van Dirk te weinig aangeeft en hij daarom steeds weer gas gaf. Zelfs met wind tegen draaiden we 21-22km/u. Dat is wel erg veel van het goede.
In Zevio drinken we koffie (lekkere koffie voor een paar centen!) en spreken we af dat de snelheid niet boven de 20 mag komen om het lekker fietsbaar te houden.
Dat lukt, met een soepel gangetje komen we de rest van de dag door.
Als iemand zich afvraagt of er diepere gedachten ontstaan bij het fietsen tegen de wind in: nee, die zijn er niet, en als ze er zijn, zijn ze zo weer weg. Alle energie is nodig voor het fietsen en het verstand staat bijna op nul.

Na Verona zijn we de Po-vlakte ingegaan en is het landschap erg veranderd. We rijden door akkers en weilanden. Een bijna Nederlands landschap, wel met Italiaanse boerderijen en accenten. Hier en daar passeren we verlaten, half vervallen boerderijen en soms zijn ze weer opgefleurd met mooi schilderwerk.

Bij de lunch passeren we opeens een Mariabeeld met een groot aantal stoelen ervoor. De keuze om daar onze boterham te gaan eten is snel gemaakt. Maria vindt het ook goed, geloven we.

Na de lunch is de wind iets gaan liggen en rijden we meer beschut. Met een constante snelheid van 20 rijden we verder. Van het landschap genieten is er nauwelijks bij, we zijn moe en het landschap is erg eentonig.

Bij Montagnana doen we boodschappen bij de Lidl en willen we naar de camping bij het hostel. Helaas, Het hostel maakt een desolate indruk en we moeten dus naar de alternatieve camping, 4km terug. Dat blijkt geen straf te zijn. Het is een prachtige camping met mooie faciliteiten en een zeer vriendelijke gastvrouw en -heer. We krijgen fris aangeboden en zelfs een bank en tafel bij de tent. Wat een luxe!

Morgen fietsen we eerst weer naar Montagnana, een stad met de stadsmuren nog intact en daarna naar Ferrera.

Verona was prachtig en de Po-vlakte saai. De camping is heerlijk rustig en wij kunnen hier uitstekend slapen.

We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-25172229.gif

Download file: spoor_2017-05-25172229.gif

Vandaag wijken we van de hoofdroute af en nemen een afwijkende route naar en langs het Gardameer. De camping waarop we nu zitten ligt al aan deze route en het lijkt ons wel gaaf om langs het Gardameer te fietsen.

Voor het eerst sinds een paar dagen is de tent weer vochtig en het gras nat. Jammer, want het is een prachtige camping waar we op staan. Een mooi veld en goed sanitair en een vriendelijke gastvrouw en broodjes in de ochtend. Zelfs een koffie-automaat ontbreekt niet.

We hebben chocolade croissants en meergranen broodjes besteld en die zijn overheerlijk. Wel is te proeven dat dat Italianen weinig zout in het brood doen, jammer, maar daar komen we wel overheen.

De spullen zijn snel aan de kant en na een kop koffie uit de automaat, die prima smaakt, gaan we op weg. De route gaat licht omhoog en de benen protesteren wel een beetje. Dan krijgen we een serieuze klim en verstilt het protest. Het pad is afgesloten en we moeten nog een beetje meer klimmen, maar dat gaat prima. Al snel zitten we weer op de route en we rijden richting het Gardameer. Na wat klimmen en dalen komen we in een authenthiek Italiaans plaatsje terecht en even verder hebben we van boven af uitzicht op het Gardameer. Wat een prachtig plaatje.
We genieten nog even en beginnen dan aan de lange en steile afdaling. Voorzichtig, want er rijden ook auto’s en aan het einde maakt het asfalt plaats voor keitjes. Die zijn glad en maken het dalen lastig. Dan zijn we beneden en nemen we de weg langs het meer. Die moeten we delen met de auto’s, er is geen apart fietspad.

Even verderop staan Jan en Gerda te wachten op de boot die hen een stukje verder moet brengen. Er is hun verteld dat het komende traject voor fietsers gevaarlijk is omdat er door tunnels gereden moet worden. Een alternatief is de boot die je, met fiets en al, voorbij de tunnels afzet.
We overleggen even en besluiten toch te gaan fietsen. Als het echt gevaarlijk was zou het wel verboden zijn, toch? We doen onze lampen voor en achter aan en gaan op weg.
De verschillende tunnels vormen geen enkel probleem. De laatste, die volgens het boekje lang is, is een verzameling korte tunnels en lange galereien en levert ook geen probleem op.
Als we eruit komen worden we aangehouden door twee politiemannen. Een met een mooie pet op, de baas blijkbaar, en een die met een pannenkoek het verkeer tegenhoudt zodat wij kunnen stoppen op de parkeerplaats.
We krijgen een uitbrander omdat we niet fietsen met veiligheidshesjes die hier blijkbaar verplicht zijn in tunnels en galereien. Dat kost ons pp 16,80 en we moeten onze paspoorten tonen. Daar zijn we druk mee bezig en ook trekken we ons (fel) gele regenjasjes aan, we hebben wel de goede spullen bij ons, maar er niet aan gedacht.
Dan bedenkt de hoofd-agent zich en laat het bij een waarschuwing. Of dat nu komt omdat hij anders veel administratief werk heeft of echt zijn hand over zijn hart streek, wij weten het niet. Maar we bedanken hem hartelijk en stapen weer op de fiets. Zijn collega houdt het verkeer weer tegen en we kunnen verder. Eigenlijk een beetje jammer, nu hebben we hier geen bewijs van…

We fietsen verder en even verder begint een fietspad langs het Gardameer. Dat volgen we en na eventjes trekken we de gele jasjes weer uit. Veel te warm en er komt toch geen tunnel meer.

Het fietspad is geen succes. Soms fietsen we vlak langs het meer en soms moeten we een stukje lopen omdat het te steil is om te fietsen. Continue lopen er voetgangers in de weg en het wegdek is afwisselend heel goed en heel slecht. We besluiten op de weg te gaan fietsen. Dat gaat een stuk gemakkelijker, alhoewel er best veel auto’s op de weg zijn. De meeste houden goed rekening met ons, maar soms rijden ze vlak langs ons. Doorgetrokken strepen betekenen hier trouwens niets, je mag gewoon overal inhalen. We rijden achter elkaar en er wordt dus weinig gekletst.

Op een terrasje drinken we heerlijke, maar wel dure, koffie. Ze kennen de prijzen hier wel.

Bij Bardolino verlaten we het Gardameer, op weg naar de hoofdroute. Eerst nog lunchen. We eten ons brood op een bankje in een klein parkje langs de weg. Een middelbare school is blijkbaar net uit, want vele scholieren lopen langs ons naar de bushalte, even verderop. We zitten blijkbaar op hun bankje, want een aantal kijkt verstoort naar ons als ze ons daar lekker in de schaduw zien zitten. Dan gaan ze maar op de grond zitten, heel dicht bij ons. Wij brengen hun ritme blijkbaar in de war.

Na de lunch nog een klein stukje door Bardolino en dan verlaten we met een stevige klim het Gardameer. Het is een stevige klim en het zweet stroomt over ons heen. Dan een beetje dalen en weer klimmen en we fietsen weer op het platteland. Heerlijk die rust en zuivere lucht.

Na eventjes kijken we uit over een dal met in de verte de laatste bergen van de Alpen. Die zien we voorlopig niet meer, sterker nog, na vandaag krijgen we een aantal vlakke etappes.
We doen nog even boodschappen en gaan op zoek naar de camping. De camping in Verona is geen optie. Hiervoor moeten we 900mtr 5-7% klimmen. Daar hebben we geen zin meer in. We zitten nu op een eenvoudige camping, 3km voor Verona en morgen gaan we eerst eens naar Verona kijken.

We krijgen ook heerlijk nieuws uit het thuisfront. Jolien heeft haar appartement verkocht en kan nu echt op zoek naar een nieuw huis in Wijk bij Duurstede. Bij Marijn en Jose is de nieuwe keuken geinstalleerd en is men begonnen aan het vervangen van de kozijnen achter. Mooi werk! Daar is alles anders als we weer thuis zijn.

We realiseren ons nu dat we nog maar 10 etappes tot Rome hebben. Dat is zo voorbij. Het is heerlijk om straks weer thuis te komen en iedereen in de armen te sluiten, maar deze tocht is ook geweldig. Wat Theo ons vandaag vertelde: “Toen ik in Santiago aankwam, was het bijna een teleurstelling, het zat erop, en nu?” Toen wij in 2012 naar Santiago fietsten was dit een van de redenen om ook terug te fietsen. Nu doen we dat niet en is het straks voorbij. Maar nu genieten we volop van deze tocht en dat gaan we de komende dagen nog volop doen.

We zijn en blijven erg dankbaar dat we dit kunnen doen

 

https://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-24163827.gif

Download file: spoor_2017-05-24163827.gif