Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman

Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman, voorbereidingen, verslagen en routes.

27 mei 2017 Het einde van eindeloos

Heerlijk geslapen en mooi op tijd wakker. Het zonnetje schijnt al en het de tent is droog!

Het inmiddels vertrouwde ochtendritueel is snel klaar en we kunnen afrekenen en vertrekken.

Eerst gaan we nog even naar de supermarkt (of meer hypermarkt) om inkopen te doen voor vandaag en morgen. De winkels sluiten hier om 12:00 en we willen wel zeker weten dat we de komende dagen te eten hebben.

De inkopen zijn snel gedaan en met een extra vracht van twee dagen eten gaan we op weg. Gelukkig is het een vlakke etappe, anders moesten we die kilo’s nog meesleuren in de klimmetjes.

Eerst door Ferrara, een nog volledig ommuurde stad. Ferrara staat volgens het boekje bekend als de fietsstad van Italie. Nou, wij hebben geen idee waarom. Er zijn niet meer fietsvoorzieningen dan anders in een stad (over het algemeen karig) en het verkeer is net zo druk.

In het centrum rijden we langs het Castello en maken een paar foto’s. De dom staat in de steigers en we fietsen maar door. Nog even een ritje langs de stadsmuur en dan verlaten we Ferrara. Iedereen slaakt een zucht van verlichting als we weer frisse lucht inademen.

De eerste km’s gaan over een provinciale weg, weliswaar niet zo druk op zaterdagochtend, maar toch niet prettig op op te rijden. We fietsen nog tussen de fruitbomen, maar dat zal staks wel veranderen.

Na even een afslag en daar zitten we weer heerlijk in de rust van het platteland. In het volgende plaatsje is het tijd voor de koffie. Theo rijdt nog een paar km’s met ons mee en gaat ons dan verlaten. Hij gaat de zwaardere Toscane-route fietsen. Als je op reis bent ontdek je voortdurend nieuwe dingen, maar moet je ook voortdurend afscheid nemen, je vestigt je nergens. Dat is vaak onbewust, maar nu merken we dat weer op. Theo heeft een paar dagen meegefietst en was zeer aangenaam gezelschap. We wisselen telefoonnrs uit en zijn vastbesloten om elkaar in Rome weer te zien.

De koffie is heerlijk en gaat er goed in.

Dan weer op de fiets en in het volgende plaatsje scheiden onze wegen echt. Wij draaien naar het oosten en Theo gaat rechtdoor, naar Toscane.

De tocht verloopt voorspoedig, het is prachtig weer. De zon staat hoog aan de hemel en het is aangenaam warm. Wel begint de wind aan te wakkeren en die komt uit het zuid-oosten, net de richting die wij op moeten. Dat wordt weer treintje rijden.

Aan het eind van de ochtend komen we op een eindeloze kaarsrechte weg terecht, tussen de graanvelden. Bijna nog saaier dan de polderwegen in Flevoland, en dan nu nog met wind tegen.

We moeten behoorlijk werken en Dirk en Frans doen om de beurt het kopwerk, de dames als wagonnetjes er achteraan.

In een volgend dorpje vinden we twee bankjes voor de lunch, weliswaar in de zon, maar wij vinden die helemaal niet zo heet. Terwijl we lunchen komen twee Nederlands voorbij fietsen die even kletsen en daarna doorfietsen, op zoek naar een bankje in de schaduw. Als we na de lunch weer verder fietsen zien we ze inderdaad een stuk verder in een parkje zitten. We zwaaien en rijden weer door.

Het landschap is saai en eindeloos. Er zijn maar weinig bomen om de stevige wind een beetje te temmen en wij hebben hem vol op kop.

Gelukkig hebben we vanochtend veel km’s gemaakt en hoeven we niet zover meer.

Als we even bij een tankstation stoppen voor een ijsje, wat er niet is want het is gesloten, rusten we even en vullen we onze bidons uit onze reservevoorraad water. Er komt een Italiaan naar ons toe die blijkbaar vindt dat we er dorstig uitzien. Hij is de eigenaar van het tankstation en vraagt of we water willen. Dat willen we wel, onze laatste voorraad is aangesproken. Hij heeft ook een zak met vier abrikozen bij zich. Die geeft hij aan ons om op te eten en hij verdwijnt even naar binnen om weer snel naar buiten te komen met een grote fles ijskoud water. Dankbaar vullen we de bidons en drinken we wat. “Piano, Piano,” zegt, vooral niet haastig drinken. Hij wil niet hebben voor zijn mooie gaven en wenst ons een goede reis en verdwijnt weer. Even later komt er een Italiaan langs die goed engels spreekt en over van Basten begint. Hij vertelt dat hij in Amsterdam is geweest en op de boot wachtte toen hij de wereldgoal van van Basten zag in het wk voetbal. Volgens hem moeten we nog een kleine 10 km en dan zijn we op de camping.

We rijden weer aan en hebben nog steeds die stevige wind op kop. Eerst nog door het dorpje Anita en dan komt de camping in zicht.

Een natuurcamping, wat zich in dit geval vertaald in zeer eenvoudige voorzieningen. Wel kunnen we vanavond eten. Dat slaan we, na rijp beraad en met een beetje spijt af, we hebben eten bij ons en daar moet het nodige van op.

Er zijn en komen nog meer fietsers, Nederlanders, op de camping. Dat zal de komende dagen wel zo blijven.

Voor het eten lopen Annemieke en Frans nog even de dijk op, naar de plas die een stuk verder ligt. Vanaf de dijk zien we de contouren van de Apennijnen waar we over 2 dagen overheen moeten. Meer naar het oosten zien we de zee al. In de plas zitten flamingo’s en we zien ze fourageren. Een mooie gezicht.

We koken en eten ons avondeten en Annemieke gaat nog even met Dirk en Els fietsen naar de flamingo’s en Frans gaat aan de blog werken.

Het was weer een mooie dag, vermoeiend vanwege de wind en, met name aan het einde van de dag, eindeloze wegen en eindeloos landschap. Dat wordt morgen anders, dan gaan we langs de zee fietsen.

We zijn dankbaar en bevoorrecht dat we dit kunnen en mogen doen.

IMG 2815

IMG 2816

IMG 2817

IMG 2818

IMG 2819

IMG 2820

IMG 2821

IMG 2822

IMG 2823

Total distance: 73.97 km
Max elevation: 16 m
Min elevation: -28 m
Total climbing: 249 m
Total descent: -218 m
Average speed: 17.37 km/h
Total time: 07:28:38
Download

Vorige

26 mei 2017 Warm en mooi

Volgende

28 mei 2017 Een dagje aan het strand

  1. Lidy

    Ferrara is idd een mooi stadje maar ook ik begreep niets van de fietsvriendelijkheid.
    En die provinciale wegen waren heerlijk om kilometers te vreten maar ik voelde me alles behalve veilig. Het is erg leuk om zo met jullie me te kijken en het roept allerlei herinneringen op. Geniet er nog van en laat mij maar lekker meegenieten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: