Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman

Gisteren waren we tot de ontdekking gekomen dat we vandaag zo’n 90 km moeten fietsen, foutje in de gps-aflezing.
We staan daarom maar wat vroeger op dan anders en doen alles iets sneller dan anders. Een heel stuk vroeger dan eerdere dagen zitten we al op de fiets en gaan we op weg.

Eerst nog een keer door Lutherstadt Wittenberg, een stad die net aan het ontwaken is. Bij de eerste de beste bakker die we zien kopen we brood, want we hebben niets meer. Zo, we kunnen in ieder geval lunchen.

Door de stad fietsen gaat eenvoudig, de wegen zijn meestal prima. We merken wel dat we gestadig aan het klimmen zijn, niet veel, maar toch merkbaar. Buiten de stad wordt het langzaam steiler, maar nog steeds gaan we ontspannen omhoog. Dan duiken we het bos in en krijgen we afwisselend puin, grind en zandpaden. Allemaal moeilijk te berijden als je tempo wilt houden. De klim wordt steiler en als we een stuk mogen dalen moeten we in de remmen knijpen, het is anders veel te gevaarlijk op dit pad.
Het bos, en de tussenliggende weilanden en akkers, is prachtig, maar met name de vlakte geeft een gevoel van verlatenheid. Hier woont bijna niemand en komt bijna niemand. Een beetje desolate omgeving.

Langzaam wordt de weg beter, dat is ook beloofd in het routeboek. Een snelle afdaling over asfalt is weer lekker. We zoeven door de kleine dorpjes heen. Dan nog als uitsmijter een echt bospad, met kuilen en grote en kleine slenken (als dat het goed woord is). Dat was de laatste oprisping want vanaf nu rijden we op, vaak prachtige, asfaltwegen of fietspaden. En het merendeel van de route gaat licht omlaag. Dat fietst wel heel erg lekker. In Bad Belzig wijken we even van de route af om het centrum in te gaan. Volgens het routeboek een middeleeuws centrum. Nou daar was niet zoveel van te merken, of we hebben het gemist of er is niet om ophef over te maken.

Bij de bakker kopen we twee heerlijke broodjes en koffie en die gaan we uitgebreid nuttigen. Als die 90km klopt dan zijn we nu bijna op de helft.

Na Bad Belzig gaat de route weer voor het grootste deel door een prachtig bos. Met deze hitte vinden we dat prima, zo fietsen we lekker in de schaduw. Even later fietsen we langs een militair oefenterrein. Als we daar aankomen staat er een aantal troosteloze flatgebouwen te roepen om bewoners. Dat je daar niet wilt wonen kunnen we erg goed begrijpen.

In Borkheide doen we boodschappen en trakteren we onszelf op een ijsje en een fles sinas. Suiker hebben we nodig, want we voelen de energie wel afnemen.

Daarna weer door de prachtige bossen, het wordt ietwat golvend zodat we afwisselend moeten klimmen en dalen.
Het is heet, veel maisvelden zijn verdroogd en de zonnebloemen zijn treurzonnebloemen geworden.

Dan komen we op het punt dat we de route moeten verlaten voor de camping. De gps rekent een nieuwe route uit en dat is nog 15 km. Oef, en we zitten al op 81…
Niets aan te doen en we gaan weer op pad. Eerst nog even door de bossen en dan, helaas, langs de gewone weg zonder fietspad. Het verkeer om ons heen kijkt goed uit, wij ook hoor, maar we zijn blij als we die drukke weer weer mogen verlaten. Dan nog een stuk over betonwegen tussen de velden en na eventjes draaien we de camping op.

We worden verwacht en worden hartelijk ontvangen. Er wordt even voorgesteld en direct wordt de koelkast geopend voor een heerlijk pilsje. Dat gaat er wel in. Ze zitten nog te eten en wij maken het ons gemakkelijk in de stoelen in de kersengaard. Dan even kennismaken en de nodige geschiedenis uitwisselen. Bijzonder om hier een kersenboer uit Wijk bij Duurstede en zijn vrouw te ontmoeten en ook bijzonder dat we hier zijn gekomen vanwege zijn zus en zwager die wij ook kennen.

Dan plaatsje uitzoeken, tent neerzetten, uitrusten, eten koken en opeten, koffie drinken, douchen en bloggen en dan slapen.

Morgen gaan we rondkijken in Potsdam denken we, maar dat is morgen.

We zijn moe en erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.
Vandaag is het onze trouwdag en dat is een extra reden om blij en dankbaar te zijn.

Download file: Spoor_2018-07-25.gif

Het zonnetje schijnt al stevig op onze tent als we wakker worden, of misschien worden we daarvan wel wakker, we drijven de tent uit. Het ochtendritueel is snel achter de rug, we halen deze keer thee bij de camping, dat scheelt weer koken. Na het ontbijt halen we ook nog even een kop koffie en dan gaan we weer op weg. Het is al warm, maar een groot deel van de tocht vandaag gaat door de bossen. Eerst moeten we nog een paar kilometer terugfietsen langs de Elbe om weer op de route te komen en dan duiken we een prachtig bos in, kilometers lang fietsen we door de bossen, vaak over prachtige asfaltpaden. Bravo Duitsland, dit is klasse.

Een prachtig pad, met ook een prachtige overkapte houten brug.

Ineens schiet er een ree voor ons over het pad, we zijn er allebei beduusd van.
Het is te merken dat er verschillende fietsroutes bij elkaar gekomen zijn, het is wat drukker met fietsers.

We gaan richting Oranienbaum, ja idd, familie van ons koningshuis. Een plaats met het  zomerkasteel van een van de Oranje-Nassau’s. Terwijl we door het bos rijden zien we af en toe naast ons de verroeste rails van de opgeheven buurtspoortweg.

Als we Oranienbaum binnenrijden komen we eerst langs het sportveld en daar kunnen we koffie krijgen. Een typisch Gäststatte. We worden begroet met “Mahlzeit”, even later wordt duidelijk waarom. Vele mensen uit de omgeving komen hier lunchen. Voor 2,90 krijg je hier een complete warme maaltijd en gezelligheid.

We fietsen weer verder naar Jüdenberg, weer door het bos, maar nu over een brede strook met weinig schaduw, nog steeds een prachtig asfaltpad. Dan draaien we scherp linksom en gaan in de richting van Ferropolis. Een tentoonstellingsterrein over de bruinkoolwinning, Het ligt op een schiereiland midden in een plas die daar een restand van is. We gaan er niet helemaal naartoe, maar zien de indrukwekkende machines van een afstand.

Even lunchen, we zijn wel toe aan een boterham. Dan weer verder, nu over een wat minder pad, grind en gravel, maar meest wel harde grond. Dat fietst ook prima. Dan krijen we nog een stukje echte slechte weg en gaan we langs de spoorlijn fietsen naar het noord-oosten. In eerste instantie een prima pad, maar na een paar km is het kapotgereden door de bosbouwers, die ook hun werk moeten doen. Af en toe passeert er een trein, waaronder een ICE.

Bijna aan het einde krijgen we weer asfalt en gaan we in de richting van Bergwitz, een vakantiedorp aan een meer van de bruinkoolwinning. Daar zien we op het strand een strandtentje. Heerlijk om nu een paar glazen ijskoude cola te drinken.

Het plaatsje Bergwitz zelf kent veel dure huizen, maar heeft blijkbaar geen geld voor goede straten. Het is om te janken als je het wegdek ziet (en onder je fiets voelt).

Gelukkig kunnen we er snel doorheen en weldra fietsen we weer in het bos. Dan fladdert er opeens een grote vogel op als Frans er voorbij fietst. Achter Annemieke blijft hij op het pad zitten. We kijken nog eens en het lijkt een buizerd te zijn. Als we een foto willen maken hupt en fladdert hij snel weg. Die ziet er gewond uit, maar we kunnen hem toch niet bijhouden. Arm beest.

Nog een stukje en dan zijn we bij de camping. De tent staat zo en we kunnen alle was aan een droogrek hangen.

En dat nog even naar Lutherstadt Wittenberg. Eens kijken waar die Luther zijn 95 stellingen op de deur heeft getimmerd. We moeten trouwens ook nog eten, dus dan doen we dan ook maar daar.

Lekker Italiaans gegeten en dan nog even de beroemde deur en bijbehorende kerk op de foto gezet. Een paar boodschappen gedaan, nog wat zaken bekeken  en dan weer terug naar de camping.

We hebben al telefonisch contact gehad met de familie van de camping waar we morgen willen zijn. Kennissen van ons van de kerk hebben daar familie wonen. We zijn welkom.

Een probleempje echter, Frans dacht dat hij de route tot aan centrum Berlijn op de gps had staan, dat is nu nog 89 km, De camping ligt er 30 km voor, dus we zouden morgen maar 59km hoeven te doen.
Helaas pindakaas, de gps leidt naar de camping… We moeten morgen dus 90km. Nu hebben we dat wel vaker gedaan, maar nu zitten er weer wat klimmetjes in de route. Dan wordt het waarschijnlijk wel wat later.

Het was prachtig vandaag, we zijn erg blij en dankbaar dat we dit kunnen doen.

Download file: Spoor_2018-07-24.gif

Dat is lekker wakker worden in zo’n mooie kasteelkamer… We douchen en kleden ons aan en gaan riant ontbijten. Elke dag weer merken we dat we de calorieën nodig hebben, we verbranden er een heleboel.

Dan de fietskleding aan, de spullen naar beneden (via een echte wenteltrap), de fietsen uit de stalling gehaald, de bidons gevuld en de rekening betaald. We gaan weer op weg.

De eerste kilometers gaan over een bospad naast de rivier de Bode. Het pad en het het bos zijn nog vochtig. Zo ’s morgens, als de zon al schijnt, en het bos vochtig is, hangt er een speciaal sfeertje. Net alsof we in een sprookje rijden.

Even later komen we bij Nienburg en gaan de rivier de Saale volgen, het pad is iets minder, maar nog steeds mooi. Dan rijden we Bernburg binnen. Een stad met een prachtige markt, waar een verhaal met beelden wordt uitgebeeld: “De stille Bode”.
Als we thuis zijn werken we dit nog wel even uit.
Het is in ieder geval een mooie plek om koffie te drinken en brood te kopen. Dat doen we dan ook, naast wat kaas en fruit voor onderweg.
Jullie zullen wel denken, zijn die nu alleen maar bezig met fietsen, drinken, slapen en eten? Eigenlijk wel ja, de wegen waren tot nu toe vaak zo slecht dat we voortdurend op moesten letten en verder laten we het leven “gebeuren”. Hoogverheven gedachten? Yep, die zijn er ook wel, maar we laten even de wereld de wereld (v0or zover als dat kan). Als we op de fiets zitten fietsen we ons hoofd leeg en dat blijft heel lang zo…

Na Bernburg gaan we meer de landwegen op en, het moet gezegd worden, die zijn meestal van prima kwaliteit! Dat fietst lekker door.
Dan toch weer een stuk puinweg en, vooral in de dorpen, kinderkopjes. We zijn erg blij met ons materiaal, alles blijft heel alhoewel het veel te verduren krijgt. Alleen die kinderkopjes, de fietsen dansen over de weg. Heb je dan geen vering? horen we sommigen vragen. Nee, die hebben we niet.
We fietsen met resp. 25 en 20 kilo bagage. Heb je je stadsfiets weleens in bedwang moeten houden met 4 kratjes bier erop? Dat zwabbert aan alle kanten.

Onze fietsen zijn gebouwd op degelijkheid en stijfheid. Als we met 50-70 km de berg afdalen moeten ze niet gaan zwabberen. Vering is dan funest.

We weten trouwens nu ook waar de Bimmelbahn is….

De eerstvolgende grote plaats is Köthen, nee, niet Cothen bij Wijk bij Duurstede, maar Köthen. Ook hier een mooie markt en daar eten we onze boterhammen.

Na Köthen krijgen we lange landwegen die tot lekker doorfietsen uitnodigen, en dat doen we dan ook. Met een vaartje van 20-22 km/u crossen we door het land. Ook door de dorpjes, er is niemand thuis. Soms doen de dorpjes ons aan Hongarije denken toen we terugfietsten vanaf Boedapest. Een beetje grauw en armoedig. Ja, nog niet zo heel lang geleden was dit Oost-Duitsland…

We fietsen Dessau binnen, een grote stad, waar we ook de camping hopen te vinden. Bij de Aldi doen we boodschappen en ontmoeten daar Nederlanders die alweer op de terugweg zijn. Ze hebben voor ons adressen van campings die we nog niet hebben en die worden op de gps gezet.

Dan de laatste km’s naar de camping. Dat is een kanoclub en in dit geval een grote bouwplaats. Hier hebben we niet zo’n zin in. Een stukje terug langs de Elbe (want daar fietsen we nu) is er nog een volgens de gps. Na eventjes zijn we daar en worden we hartelijk ontvangen bij een pension waar je ook met de tent mag staan.

De tent staat snel op het droge veld en het bier smaakt heerlijk. Douchen, eten, even wandelen, bloggen en naar bed.

We zijn en blijven erg dankbaar dat we dit kunnen doen.

Download file: Spoor_2018-07-23.gif

Vannacht gebeurde iets wonderbaarlijks: het heeft de hele nacht geregend. Als we wakker worden tikt het nog zachtjes op de tent, maar we doezelen nog even. Het wordt droog en we gaan eruit. Dichtbij de tent is een overdekte plaats waar wat tafels en stoelen staan. Daar gaan we even zitten en ontbijten. Er zitten al twee fransen die ook naar Berlijn gaan. Frans probeert zijn frans nog even uit, maar het is toch anders als je niet in Frankrijk bent. Gelukkig kende de man ook wat engels en hij is al erg blij om wat franse woordjes weer te horen.

Spullen inpakken in de tent en als laatste de drijfnatte tent opvouwen. Tja, dat hoort er ook bij, gelukkig kan die tent ertegen.

Weldra zijn we weer onderweg en we moeten meteen even fors klimmen om weer op de route te komen. Die loopt vanochtend langs de bosrand van de Harz, we krijgen vandaag de laatste oprispingen van de Harz te verwerken. En die vindt het blijkbaar niet leuk om achtergelaten te worden. Het hele arsenaal wordt tevoorschijn gehaald: steile en eenvoudige klimmen en dalen, goede en beroerde wegdekken. Bos en hei en kleine dorpen. Een waardige souvenir.

Het is zondag en het is het voormalige Oost-Duitsland, er is dus niets te doen, wel de nodige fietsers, maar er is niets open, geen winkel, maar ook geen terras. We moeten het doen met onze eigen meegenomen koffie, die prima smaakt.

Eén hellinkje kunnen we niet meer fietsen, als je bijna 10% moet klimmen over gladde kinderkopjes, dan gaat dat niet goed lukken. Dat betekent afstappen en de fiets ophoog duwen.

Dan maken we een bocht naar links en begint het Grote Afdalen. We verlaten de Harz en gaan het platteland op. Het platteland van voormalig Oost-Duitsland doet af en toe denken aan Noord-Frankrijk, maar dan nog een graadje erger. Vervallen huizen naast splinternieuwe, wegen met strak asfalt vs wegen met afgesleten kinderkopjes vs puin- en grindwegen.

Het is erg afwisselend qua directe omgeving en de kwaliteit van het wegdek.

We komen nog steeds geen terrasje tegen en besluiten op een bankje onze boterham te eten. Dat is ook even zoeken, de eerste twee bankjes zijn erg vies en het derde is aanvaardbaar.

Als we in een dorpje eventjes verkeerd rijden komt er direct een oude man naar ons toe om ons verder te helpen. Hartstikke fijn. Maar hij wil steeds maar meer vertellen en we komen bijna niet weg….we krijgen  de indruk dat wij de enige zijn die hij spreekt…

Na de Harz rijden we eerst in noordelijke richting en na een tijdje gaan we naar het oosten. We komen lansgs een groot meer, een resultaat van een afgraving, en daar geschiedt het wonder: een terrasje! We laten ons de koffie en de cola goed smaken.

Dan volgt er nog een lang traject door de weilanden, eerst met slecht wegdek en langzaam klimmend en daarna met goed wegdek en dalend. Kijk dat laatste vinden we nu leuk!

We (in ieder geval Frans) raken vermoeid en bovendien fietsen we de hele tijd al onder de dreiging van een regen- en onweersbui. We overleggen even, het is nog 36km naar de stad met de camping en dat zien we niet meer zitten. Een hotelletje dus, het kost even wat moeite, maar uiteindelijk dan toch maar geboekt in een Schloss herberg.

De bui komt dichterbij en dichterbij en we gaan ons haasten naat het hotel, maar dat ligt nog wel een paar kilometers verder.

Dan begint het ineens hard te regenen. Yes, eindelijk de regenjasjes aan, de helmen op en de rainlegs om. Hebben we die toch niet voor niets meegenomen!

Het is een onweersbui en de laatste kilometers naar het hotel gaan door open veld. We wachten dus totdat het onweer weg is en leggen dan het laatste stukje naar het hotel af.

We dachten dat we in een herberg bij een kasteel zouden komen, maar het kasteel zelf blijkt de herberg te zijn. We worden allerhartelijks ontvangen ondanks dat de regen van ons afdruipt.

De fietsen kunnen in een bijgebouw, wij gaan douchen en daarna heerlijk eten in het kasteel. Eindelijk een passend huis voor een Heer van Stand 😉

Het was een bijzondere dag, vermoeiend en met vele indrukken van het oude Oost-Duitsland, we zijn blij en dankbaar dat we dit mogen doen.

Download file: Spoor_2018-07-22.gif

Het is weer een nieuwe ervaring vanochtend, we worden wakker met de zon op de tent en alles is droog, zelfs geen eigen condens. Het is vannacht niet zo fris geweest, misschien komt het daardoor.

Even kijken of we muesli kunnen scoren in de kampwinkel, maar helaas, die is beter gesorteerd in chips e.d.
Dan maar brood en snel weer bij de bakker vers brood halen voor de lunch.
Rustig aan hebben we ontbeten en alles ingepakt. Lekker om weer frisse, schone kleren aan te hebben. We hebben wel meer stel kleding bij ons, maar toch lekker om alles schoon te hebben.

We beginnen vandaag met de alternatieve route, omdat in het bos nog steeds niet te fietsen is. Na onze oproep van gisteren is er nog niets mee gedaan…
Eerst dalen we snel af naar Göttingerrode en hebben na enig zoeken de alternatieve route gevonden. Die is trouwens vandaag ook pittig. De klimmetjes zijn niet mals en we hebben een stevige wind tegen. Die wind heeft vrij spel in het open veld waarin we fietsen. Dat open veld biedt ook weer prachtige vergezichten.

Helaas is het minder goed afgelopen voor een klein molletje wat we aan de kant van de weg zien liggen. Zielig, nog niet eens volwassen.

De landwegen gaan over in een provinciale weg en bij Eckartal passeren we de grens met het voormalige Oost-Duitsland. De fotocamera heeft het gedenkbord helaas gemist. Trouwens,  voor de Eindhovenaren onder ons, ook in Eindhoven heeft het Eckartdal een grensbetekenis…

De eerstvolgende plaats is Ilsenburg, een mooie plaats aan de rand van de Harz, met in ieder geval een prachtige vijver. We zijn op zoek naar een terrasje voor koffie, maar rijden uiteindelijk de plaats weer uit en komen weer op de hoofdroute. Dat is wel zo fijn, nu kunnen we de track op de gps weer volgen.

Het eerstvolgende dorp Drubeck is maar klein , maar heeft aan de uiterste oostpunt een terrasje, “Der Holzwurm”, gekoppeld aan een meubelmaker. Hier hebben we een punt heerlijke kersentaart en prima koffie. Dat is even boffen. Het terras hangt vol met leuke vogelhuisjes en andere tuinversiering.  Echt leuk.

Daarna komen we in Wernigerode, een grotere plaats met een zeer oud centrum. We lopen de markt op met de fiets aan de hand en denken dat we in de Efteling zijn. Het lijkt wel een sprookje. En zo is het hele centrum.

Na Wernigerode rijden we op een fietspad langs de grote weg. Prima fietspad, maar wij houden niet zo van verkeer… Even verderop verlaat de route de weg en gaan we weer de natuur in. Klimmen over een weggetje waarbij de karresporen door betonplaten zijn bedekt gaat prima. Bijna aan de top halen we een duits gezin in wat daar ook aan het fietsen is. Die willen alles van ons en onze fietsen weten en zijn vol bewondering. Wij nu ook wel een beetje :-).

Net na de top is een mooi veldje en daar eten we onze boterham. Lekker.

En dan begint het gedoe weer. We moeten afdalen, daar hebben we natuurlijk geen bezwaar tegen, maar het is wel over een puinweg. Lekker weer geen nut van de afdaling. We knijpen continue in onze remmen om het een beetje veilig te doen.

Een stukje verder kunnen we weer een alternatieve route kiezen omdat de hoofdroute te gek wordt. Dat doen we dan ook en we rijden door Blankenburg heen. Een oninteressante drukke stad. Aan het einde krijgen we een steile klim om weer op de route te komen. Die route loopt dan over puin, maar we hebben geen keuze, er is geen redelijke alternatieve weg.

Als we even stoppen wil Frans zijn zonnebril vervangen door het gele glas. Het is erg bewolkt en zon komt er toch niet meer. Hij laat zijn bril vallen en wil afstappen, maar dat moet dan wel goed gebeuren en niet op een schuin wegvlak. Hij valt met fiets en al. Gelukkig vanuit stilstand en behalve veel stof op Frans en zijn fiets en wat schaafwondjes op de knie is er niets aan hand. Dom dom…

We fietsen verder en komen op een stuk wat nog rotter is. Een verhard zandpad door het weiland, eigenlijk een karrespoor, waarbij de gaten zijn volgestort met losliggend puin. Duitsland, dat kan beter,  veel beter…
We moeten hierop steil klimmen en even later even steil afdalen.
Nu is het mooi geweest. We laten de route de route en de gps berekent een nieuwe koers naar de camping.

Die leidt ons in eerste instantie dwars door een dorp, een armoedig dorp, vol met vervallen huizen, sommige worden hersteld, maar het is een naargeestig gezicht. Even later zitten we toch weer op de route, er is blijkbaar geen alternatieve weg naar de camping. Na nog een klim over een puinweg en een afdaling over die weg komen we in Thale. Een groter dorp wat er beter aan toe is, maar niet echt een vrolijke uitstraling kent. De camping is snel gevonden en de tent staat ook snel.

Even douchen en dan uit eten. We hebben weer eens geen inkopen gedaan. Dan kan nog wel, er is een winkelcentrum in de buurt, maar daar hebben we geen zin in.

In het restaurant wordt heerlijke forel geserveerd, dat is smullen. Na een grote kop koffie weer naar de tent. Even bloggen en dan naar bed.
Het regent een heel klein beetje….
Morgenochtend hebben we nog wat klimwerk volgens het routeboek en dan verlaten we de Harz en moet het fietsen weer een beetje normaal worden.

Het was werken vandaag, we hebben dan ook niet zo’n grote afstand afgelegd, maar we zijn en blijven dankbaar dat we dit kunnen doen.

Download file: Spoor_2018-07-21.gif