Categorie: santiago 2012 Pagina 4 van 16

Vannacht hebben we prima geslapen, de jeugd was nog wel wat rumoerig, maar daar hebben we niet veel van gemerkt. Dit was trouwens een van de weinige campings waar weinig verlichting aanwezig was en tesamen met de heldere hemel gaf dat een zee van sterren boven ons. We konden zelfs de nevels van de melkweg zien. Het maakt je klein en nietig als je je een voorstelling van het heelal probeert te maken.

Vanochtend zijn we aardig op tijd op. De normale zaken zijn snel afgewerkt en we zitten vrij vroeg op de fiets. Het is zelfs nog fris. Voor vandaag staat de route naar Tours op het programma, een forse rit, maar we zullen zien. Direct uit de camping zien we prachtige kasteel naast de camping liggen. Het is uit de 15de eeuw, het tijdperk waarin kastelen hun betekenis begonnen te verliezen, maar toch een imposant bouwwerk.

De route voert ons het grootste deel van de dag door het rivierdal. in het begin krijgen we een paar klimmetjes voor de kiezen, maar als snel wordt het een glooiende weg, die de contouren van de oevers volgt. Af en toe wisselen we van oever. Het is voornamenlijk graanbouw en een enkele wijngaard waar we tussen fietsen, afgewisseld door kleine dorpjes en wat bos. Een gemoedelijk landje hier.

 

 

In Châtelleraux drinken we koffie en bezoeken we de Jacobskerk. Dit is wel een kerk die wat onderhoud nodig heeft. Binnen staat een Jacobsbeeld in vol ornaat, een beetje in het duister weggestopt, maar daar weet de flitser wel raad mee.
Deze stad is een stad met een streekfunctie, maar het is vandaag maandag en nagenoeg alles is dicht. Het centrum is dan ook zo goed als leeg. Er worden nu wat terrasjes opgebouwd, maar druk zal het niet worden.

 

De oude brug wordt ook nog even bekeken (van een afstandje). Dit was vroeger een belangrijke overstapplaats voor pelgrims op weg naar Santiago.

 

 

 

De tocht gaat weer verder. Rond lunchtijd proberen we een restaurantje te vinden om weer eens een menu du jour te nuttigen, maar dat lukt niet. De streek hier is dunbevolkt en het enige restaurantje wat we vinden is gesloten op maandag. Dan maar picknicken op het place de l’église, ook mooi.
Onderweg doen we nog even een klein kerkje aan, het koor heeft nog de trekken van een weerkerk, waar de mensen vroeger bescherming konden vinden tegen anderen, niet goedwillenden. Binnen is van een treffende eenvoud, liefdevol verzorgd.

 

 

De weg gaat verder. De wind wordt steeds sterker en gaat ons parten spelen. Het landschap is opener geworden en de wind komt uit het noord-oosten, precies de richting die we fietsen. Tesamen met een regelmatig vals plat maakt dat de route toch lastiger dan we hadden gedacht.
Bij Veigné geven we de pijp aan Maarten en vinden we het genoeg. Het is al laat in de middag en we hebben nog zeker een uur nodig om in Tours te komen en dan moeten we daar onze weg nog zoeken. Aan de weg ligt een mooie camping en we zijn snel ingericht. Douchen, eten, koffie drinken, blog bijwerken en slapen. Morgen gaan we een stukje fietsen, dan Tours verkennen en dan weer doorfietsen naar een camping. Een concept wat ons prima bevalt. Helaas geen overnachting bij de nonnen deze keer, een andere keer dan maar.

Het is te merken dat we weer op de hoofdroute zitten. Er kwamen ons verschillende fietsers tegemoet. Natuurlijk wordt naar elkaar gezwaaid en goede reis gewenst. We kijken elkaar dan steeds aan en weten wat die mensen nog tegoed hebben. Bij ons begint het alweer te kriebelen. Maar dat is voor later.
We doen ons best nu te leven en te genieten van de kleine en grote dingen om ons heen.
Het was een mooi dag, de wind speelde op, maar daar hebben de heengangers alleen maar profijt van. Dank voor deze mooie dag, we voelen ons bevoorrecht dat we dit mogen doen.

Download file: spoor_23-jul-12.gpx

Gisteravond kwam er nog een Nederlander de camping op fietsen. Hij installeerde zich en we maakten een praatje. Hij is twee weken geleden vertrokken uit Nederland en is op weg naar Santiago. Drie jaar geleden is zijn vrouw overleden en sinds die tijd is de drang en de inspiratie om naar Santiago te fietsen toegenomen en nu heeft hij de uitdaging aanvaard. We wisselen nog wat practische tips uit en wensen elkaar een goede reis.
Vanochtend hebben we het rustig aan gedaan, de zon scheen pas laat op de tent en we hebben tenslotte een rustdag. Weliswaar gaan we wel wat fietsen, maar niet al te veel. Dus uitgebreid muesli, thee en koffie. Dan inpakken, fietsen beladen, tent afbreken en op weg. Eerst moeten we een stukje door Benoit fietsen en kunnen daar meteen brood kopen bij de bakker die open is. Dan krijgen we meteen een stevige klim voor de kiezen. We zitten tenslotte in een dal waar we eerst uit moeten komen.
Na de klim rijden we bijna direct de buitenwijken van Poitiers binnen.
Hier zijn de bermen voorzien van een natuurlijk aandoende begroeing, net als in Wijk bij Duurstede, alleen is het hier wat beter onderhouden en beter geslaagd…
De route die we moeten volgen is gemakkelijk: de weg volgen en pasbij Pont Neuf afslaan, het centrum in.

Het is zondag en dat is in een stad als Poitiers goed te merken. We fietsen over de boulevard langs de rivier en door de straten in het centrum en komen bijna geen auto tegen. Deze stad is blijkbaar niet aantrekkelijk op zondag. In de eerste kerk die we willen bezoeken, de St. Pieter, horen we dat er nog een mis bezig is, die willen we niet verstoren en we komen later wel terug. Dan even navragen naar de St. Radegonde die vlakbij is. Radegonde was een koningsdochter uit Thuringen die als 10 jarige door een zoon van Clovis rond 600 (geloven we) is ontvoerd. Ze werd opgevoed aan het hof van Clovis en gedwongen met hem te trouwen. Om daaraan te ontkomen trad ze in in het klooster. Ze wijdde haar leven aande verzorging van de armen en zieken.

Ze ligtbegraven in een crypte in deze kerk.

Opvallend zijn de grote gebrandschilderde ramen dieals in een stripverhaal haar geschiedenis weergeven.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Hierna gaan we op zoek naar de Notre Dame van Poitiers. Die ligt een stukje hoger en we kunnen over de lege weg er gemakkelijk naartoe klimmen. Het plein is nagenoeg leeg, slechts een terrasje is geopend en spaarzaam bezocht. Destad is blijkbaar gewoon slapend op zondag!

De Notre Dame torent vanaf een afstand overal boven uit, maar dit komt alleen omdat de kerk op het hoogste punt in Poitiers staat, hij is nl niet zo heel erg groot. Binnen is het erg donker en niet mogelijk foto’s te maken. We lopen door de kerk heen en zijn niet onder de indruk, het is een rommelige kerk, waarbij veel niet bijelkaar passende schilderijen en beelden zijn gebruikt.

We lopen nog een rondje door het centrum, alle winkels zijn dicht en dat geldt ook voor de cafe’s en terrasjes. Hier komt dus niemand op af. In een keer worden we ingehaald door een groep meisjes die onder begeleiding van twee vrolijke nonnen een tochtje door Poitiers maken. Een vrolijk gezelschap dat op een bepaald moment zelfs liedjes inzet. Dat is een mooie aanvulling op zo’n zonnige dag.
De vvv is open en we lopen even naar binnen, op zoek naar een foldertje, maar ze hebben niet veel. Als we naar buiten lopen, worden we teruggehaald door een van de bedienden met een stempel in de hand. Ze hebben onze jacobsschelpen gezien en we moeten een stempel halen op ons credentiël. Lachend halen we ze te voorschijn en laten zien dat ze al helemaal vol zijn, maar op de achterkant is nog ruimte. Plichtsgetrouw wordt de stempel daar geplaatst en voorzien van een datum.
Dan is toch nog de St.Pieter aan de beurt. Een mooie lichte kathedraal die volop gerestaureerd wordt. De voorportalen zijn rijkelijk voorzien van beeldend beeldhouwwerk met bijbelse en niet zo bijbelse afbeeldingen.
Binnen zien we al stukken die gerestaureerd zijn en die zien er prachtig uit. Dit is een pronkjuweel als de restauratie eenmaal klaar is.
Er is een doopviering aan de gang en we lopenzo stil mogelijk door de kerk heen.

< P>

 

< P>

 

We steken een kaarsje aanen gedenken diegenen die dat nodig hebben.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Net vooordat we het centrum uit willen fietsen zien we een buurtwinkel die open is. We kopen wat vruchtensap en melk voor morgenochtend. Dan over de drukke weg Poitiers uit. Gelukkig is het zondag dus is de weg helemaal niet druk. Een fel klimmetje en we fietsen weer op het platteland.
De weg glooit wat, maar echt klimwerk is er maar zelden bij. Soms fietsen we langs hellingen of bossen en dan weer langs kleine dorpjes. Het is inmiddels middag geworden en we picknicken op een mooi picknickveldje langs de weg. Daar besluiten we de eerstvolgende camping op te zoeken, het is tenslotte een rustdag.
Die camping is er na een paar km al en is een mooie municipal. Tot onze verrassing is er ook een wasmaschine en dus grijpen we de kans om alles weer schoon en fris te krijgen. Al snel wappert alles wat gewassen is in de wind en liggen we lekker te relaxen in de zon. Op het eind van de middag loopt de camping voller, niet alleen met de “gewone” campinggasten, maar er komt ook een grote groep scholieren het terrein op. Er is nog een veldje vrij en daar gaan ze naartoe, even later komt er een bestelauto en in een mum van tijd heeft de groep een voorraad koepeltentjes keurig in het gelid staan. Petje af voor de begeleiders die dit blijkbaar strak in de hand hebben. Jammer alleen dat de camping niet ingericht is op deze grote groep. Al snel staat er een grote rij scholieren voor de paar douches die er zijn. Wij zagen dataankomen en zijn dat lekker voor geweest.

We hebben wel wat gefietst, maar vooral uitgerust en Poitiers eens bekeken. Het is mooi weer en de voorspellingen voor de komende dagen zijn uitstekend. We gaan morgen kijken of we Tours kunnen bereiken. Het is ruim 95 km en de weg is redelijk vlak, dus dat ziet er goed uit.
Als we bij Tours zijn hebben we weer een routeboek uit en beginnen we aan ons laatste boek voor deze tocht.
Maar dat voor later, nu lekker koffie drinken en zo direct lekker slapen.
Dankvoor deze dag, het is een voorrecht.

Download file: spoor_22-jul-12.gpx

Nadat we gisteren de blog hadden bijgewerkt zijn we nog een stukje gaan wandelen, het was opgehouden met regenen. Er loopt een mooi wandelpad direct langs de camping. Dat pad voert o.a naar de St.Pieterskerk, een 12de eeuwse kerk. Daar zijn we even gaan kijken. De kerk zag er inderdaad oud uit en was van binnen helemaal leeg! Alleen de granieten altaars en het tabernakel stonden er nog. Dat was een vreemde blik, zo’n lege kerk. Toen we buiten het pad verder afliepen hoorden we in een keer hoeven op het pad. We zagen een groot dier uit de richting van de stad komen, voor de kerk langs lopen en met een sprong van ong. 2mtr. naar beneden,over het muurtje van/langs het kerkhof, verdwijnen in de richting van de bossen. Het duurde even voordat we ons realiseerden dat het een hert of ree was dat daar liep. Wat een vreemde gewaarwording.

Het heeft nog wat geregend vannacht en de camping ligt verscholen onder de bomen. Daar regent het dus extra lang en alhoewel vanochtend de zon schijnt, merken we er weinig van. Het is fris en vochtig. Dat zal hier wel altijd zo zijn.
We pakken in en breken af. Gisteren hebben we geen boodschappen meer gedaan in Melle, dus we hebben nu even geen ontbijt. Daarom fietsen we eerst even naar de Super-U om broodjes te halen en de rest van de inkopen voor vandaag. Buiten de super eten we de broodjes met smaak op. Dan gaan we nog even naar het centrum van Melle, we willen daar nog wat rondkijken. Melle ligt over een heuvel heen en is een feest voor mensen die van klimmen op de fiets houden. Wij vinden klimmen niet erg, maar vandaag moesten we recht vanuit de camping in de benen. Je lichaam is dan nog niet warm en dat blijf je lang voelen.
De kerk in het centrum van Melle is gesloten en daar zijn we dus vlug uitgekeken. Dan een kop koffie. Het enige terrasje wat we kunnen vinden ligt aan de drukke hoofdweg, dus gaan we binnen zitten.

Al snel zitten we op de fiets en krijgen een paar klimmetjes voor onze kiezen om de heuvels rondom Melle te kunnen verlaten. Weldra wordt het landschap meerglooiend en wordt het een ontspannen fietstochtje.

Opeens blijkt dat we vlakbij Taizé zitten, dat zal toch niet…
Er zullen vast wel meer dorpjes in Frankrijk Taizé heten. Dit isin ieder geval niet het beroemde Taizé.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

We lunchen langs de weg in een brede berm. Die gelegenheid gebruiken we om de was te drogen die op de camping niet droog te krijgen was. We spannen een lijntje tussen de twee fietsen en al snel wappert e.e.a. in de frisse wind en in de zon. Zo is het snel droog. Als we de spullen weer opgeborgen hebben zeggen we tegen elkaar dat we eigenlijk een foto hadden moeten maken…
Het landschap is glooiend en bevat voornamenlijk graanakkers. De oogst is volop bezig en we denken dat het er hier volgende week anders uit ziet. Dan zijn de velden leeg.< BR>

< P>

 

< P>

 

In Vivonn1e rijden we over de brug en genieten van het schilderachtige plaatje wat we voorgeschoteld krijgen.Jammer alleen van de fel-groene kunstof stoelen…

< P>

 

< P>

 

< P>

 

De kerk van Vivonne is een oase van rust en we lopen op ons gemak rond om alles een goed te bekijken. Natuurlijk wordter ook een kaarsje gebrand en gebeden.

Al fietsend praten we over de dingen die komen gaan. Het is enigszins vreemd ons in te denken dat we over een goede 2 weken weer thuis zijn. We missen iedereen enorm, maar we denken dat het wel weer vreemd zal zijn om in het gareel te moeten. Alhoewel, als je kijkt hoe we nu leven, is het ook een heel geregeld leventje, alleen wat kleiner en eenvoudiger. Daarmoeten we het goede van vast zien te houden.

Het landschap wordt meer heuvelachtig en we moeten zelfs af en toe in de klimhouding om de heuvel te bedwingen.
Soms worden we verrast door hetuitzicht op een kasteel langs de route.

< P>

 

< P>

 

Sint Maarten is een belangrijk figuur in deze streek, zo belangrijk dater een groot standbeeld aan is gewijd.

< P>

 

< P>

 

< P>

 

Na een laatste klim en forse afdaling rijden we een rivierdal in, naast een spoorweg. Naast de rivier ligt de camping, aan de voet van een spoorwegviaduct wat hier de andere spoorweg kruist. De beheerder van camping waarschuwt ons dat het af en toe lawaaiig kan zijn door de treinen. Het is een druk bereden traject. Dat nemen we maar voorlief en we slaan ons kamp op.

Morgen hoeven we maar een paar kilometer naar Poitiers te fietsen en we nemen de tijd om daar eens goed rond te kijken. Eind van de dag fietsen we dan een paar kilometer doornaar een nieuwe camping. Een rustdag dus.

We hebben vandaag rustig aan gedaan, niet teveel gefietst en dat is even goed bevallen. De route is wisselend glooiend of heuvelachtig en dat zal de komende dagen langzaam minder worden. Het was prachtig weer vandaag en op deze wijze kunnen fietsen is een feest.
Dank voordeze mooie dag, we voelen ons bevoorrecht.

 

Download file: spoor_21-jul-12.gpx

Vandaag staat een tocht van zo’n 60kn naar Melle voor de boeg. Een mooie afstand om op ons gemak te doen. We maken er dan ook een rustig dagje van.
Het is bewolkt als we opstaan en voor tegen de middag is er wat regen voorspelt. Het normale ritueel voltrekt zich en we zitten al snel op de fiets. Nog niet voor die 60 km, maar het stadje in. Daar willen we eerst wat gaan bekijken voordat we verder gaan.
Indrukwekkend zijn bijvoorbeeld de twee torens, restanten van de herbouw van de tweemaal verwoestte abijkerk. Na de tweede keer ontbrak het door politieke wil en door financiële problemen aan mogelijkheden om de oorspronkelijk 95 mtr lange kerk met 6 torens te herstellen.

Nu is het een attractie voor toeristen geworden. Enkele plantjes proberen de ruine te overmeesteren.

 

 

 

 

 

 

 

Het begint wat te regenen en we doen de inkopen voor vandaag maar vast, je kunt het maar binnen hebben. Een kopje koffie op een overdekt terrasje bevalt niet echt. Voor het eerst hebben we deze tocht koffie die eigenlijk niet te drinken is…
De regenjasjes gaan aan en we gaan toch op pad. Al snel ligt het stadje achter ons en zijn we weer op het platteland, de omgeving waar we het liefst fietsen. Het begint wat te glooien, maar we zijn aanmerkelijk beter uitgerust dan gisteren en het gaat ons gemakkelijk af.
Als we door een klein plaatsje komen, moeten we even in een klein kerkje kijken uit de 12de eeuw. Er wordt net een licht- en geluidsinstallatie geplaatst voor een concert, maar daar kijken we wel doorheen. Het is een licht en puur kerkje, zonde om hier met elektronica aan de gang te gaan, dat is volgens ons niet nodig, integendeel.

 

 

 

 

Het kerkje bevat trouwens achter het altaar een eenvoudig, maar prachtig kruisbeeld.

 

 

 

 

 

 

 

 

Verder gaat de tocht tussen de landerijen met graan, mais en zonnebloemen. Op een bepaald moment zitten we helemaal ingesloten tussen de bloeiende zonnebloemen. Daar gaat de regen wel mee weg, en die stopte ook langzaam. De jasjes gaan uit en even later de fietsjacks ook. Het is weer aangenaam fietsweer!

 

Even later komen we door Aulnay en bekijken daar de St.Pieter. In het kerkhof wat om de kerk ligt staat een eeuwenoud kruis met een afbeelding van Jacobus. De portalen van de deuren zijn prachtig versiert met bijbelse figuren.

 

 

We steken een kaarsje op en gedenken in onze gebeden.

 

 

Omdat we over landelijke weggetjes rijden zijn er geen voorzieningen langs de weg. We zijn dan ook aangenaam verrast als we opeens langs een picnickplaats komen. We hebben honger gekregen en gaan lekker lunchen en even rusten.

Al snel zitten we weer op de fiets in het glooiende landschap. Ineens zien we een eenzame boom op de heuvelkam staan. Die moet natuurlijk op de foto.

 

Een paar kilometer verder staat er plotseling een kasteeltje in een tuin, een stukje van de weg af.

We fietsen verder naar Melle. Nog steeds varen we op de routebeschrijving in het routeboek, pas na Poitiers hebben we weer een gps-spoor wat we kunnen volgen. Je kunt merken dat we relatief nieuwe route volgen. Niet alle aanwijzigingen zijn juist en soms kloppen de afstanden ook niet. Maar we komen uiteindelijk aan op de camping in Melle. Dat stadje gaan we morgen bekijken en dan verder voor de laatste etappe naar Poitiers.

Het was een lekker fietsdagje vandaag, heel wat fijner dan de “werkdag” van gisteren. Frans was weer in staat om echt van de omgeving te genieten.
We fietsen over historische grond. Hier hebben Romeinen gelopen, Engelsen gevochten met de Fransen en de Fransen onderling in de godsdienstoorlogen, lang geleden. We kunnen ons niet indenken waarom iemand ivm religie een oorlog zou beginnen. Dat zal ongetwijfeld een dekmantel geweest zijn voor machtspoliitiek.
We hebben een rustig dagje gehad en lekker door het mooie Franse land gefietst. Het is net een beetje gaan regenen en terwijl de regen gezellig op het dak van de tent tikt, maken we deze blog.

Dank voor deze dag, we zijn bevoorrecht!

Gisteren hebben we eigenlijk teveel gedaan en daarom zijn we van plan er vandaag een rustiger dagje van te maken. We fietsen naar Saintes en nemen de tijd om daar van alles te bekijken en fietsen dan door naar een camping achter Saintes.
Het getik van de regen op de tent is het eerste wat we vanochtend horen. Dat is niet de bedoeling, maar van de nood maken we een deugd en draaien ons nog een keer om. Als we wat later weer wakker worden regent het nog steeds, niet veel, het is een miezerig regentje, afgewisseld met af en toe wat meer. Net genoeg om ons te doen besluiten om in de tent te ontbijten. De thee zetten we natuurlijk buiten op ons pitje, maar de rest eten we knusjes in de tent op.
Onze tent kan van binnenuit helemaal worden opgeruimd, met uitzondering natuurlijk van de buitentent. Dat doen we dan ook en ondertussen wordt het droog en laat de zon zich af en toe zien. Dat is lekker, dan kan de tent nog even wat drogen.
Uiteindelijk pakken we hem een beetje nat in en kunnen we vertrekken.
Het eerste stuk kennen we, we moeten immers eerst een behoorlijk stuk fietsen om weer op de route te komen. AL vlug rijden we weer tussen de zonnebloemen en het koren, met heel af en toe een spettertje regen, maar steeds meer zon.
We rijden niet op de gps, maar op het routeboek. Er was nog geen gps-spoor van deze route. De weggetjes zijn mooi, en dan komen we er een tegen die vernoemd is naar de secretaresse van de school van Annemieke. Zelfs hier wordt ze gewaardeerd!

 

Eindelijk komen we ook weer kerkjes tegen die open zijn.We zien een heel oud kerkje met een markante toren en gaan even kijken.

De inrichting is sober, maar doelmatig en leidt niet af van het doel waarvoor je hier komt.

 

 

 

Bij Maria wordt een kaarsje aangestoken en wordt door ons gebeden, ieder vraagt voor zijn eigen wensen en gedachten voorspraak.

Steeds meer wijngaarden duiken op tussen de zonnebloemen en de akkers.

 

 

 

 

De weg begint ook steeds meer te glooien, het vlakke fietsen van de afgelopen dagen ligt nu wel achter ons. Ondanks dat het nu harder werken is, zijn de verrassingen tijdens het fietsen ook groter. Na een kort klimmetje kijken we in een keer uit over Saintes.
We merken dat we nog moe zijn van gisteren. Het gaat niet zo soepeltjes meer en daarbij is het reeds tussen de middag. Er begint een hongergevoel op te spelen. Saintes is nu dichtbij en na enig zoekwerk in het centrum vinden we een aardig terrasje met een menu du jour die ons aanspreekt. Hier eten we en laten het ons weer goed smaken!

Saintes is van oorsprong een belangrijke romeinse stad, zo belangrijk dat het zelfs een eigen amphitheater had. De resten zijn er nog steeds en we gaan die bekijken. Indrukwekkend. Foto’s zijn mooi en bouwtekeningen en reconstructies informatief, maar zelf op de tribunes zitten en in de arena rondlopen is andere kost!

 

 

 

 

 

 

 

Hierna gaan we naar de kathedraal, maar helaas. Die is net gesloten vanwege gevaar. Jammer, maar goed dat er toezicht is. We zien trouwens wel regelmatig constructies met elektra en water wat in Nederland absoluut verboden zou zijn. Wat rest is nu een foto van het indrukwekkende portaal.

 

 

 

Als we verder fietsen langs het water zien we aan de overkant een Romeinde triomfboog. Het is bijna niet voor te stellen dat die nu al meer dan 2000 jaar daar staat.

 

 

 

 

De stad uit betekent hier een klimmetje. En in de stad merk je pas hoeveel dieselauto’s de Fransen hebben. Net als wij alle frisse zuurstof nodig hebben die er is zitten we in de dieselstank. Na een paar kilometer fietsen we weer op redelijk rustige landweggetjes. Opeens merken we dat we niet goed zitten. De routebeschrijving was niet goed of Frans heeft niet goed gelezen, maar we zijn niet waar we moeten zijn. Gelukkig kunnen we via de gps snel uitvinden waar we zitten en hoe we weer op de route terecht komen. De gebeurt vandaag nog een enkele keer, dan blijkt dat we wel goed zitten, maar dat de afstandbepaling op de routebeschrijving niet goed is.
Bij een plaatsje met hoge wallen en een burcht willen we de camping bekijken. Die ziet er op zich redelijk uit, alleen hangt er een zeer officieel bord met de vermelding dat de camping gesloten is per 12 juni 2012. En dat was nog wel zo’n mooie dag. Dit brengt ons in een lastig pakket. De volgende camping is minstens 16 km verder en echt fit zijn we niet. Daar komt nog eens bij dat de Fransen de weg die we moeten hebben blijkbaar met satanisch genoegen over elke top en door elk dal laten lopen. Menig snel afdalinkje wordt direct gevolgd door een steil klimmetje. Onze klimspieren moeten weer aan de bak.
Na nog wat gegolf door het land komen we aan bij St. Jean d’Angely. De route naar de camping is vlug gevonden en onderweg kunnen we gelukkig ook de nodige boodschappen doen.
De tent staat snel en we gaan eerst eten, dat is hard nodig. Er staan nog een paar fietsers op de camping, maar ieder blijft op zijn eigen plekje.

Het was weer werken vandaag en we waren nog moe van gisteren. Toen de beoogde camping ook nog gesloten bleek, was het even niet meer leuk. Het is een prachtige omgeving, maar wat minder klimwerk was vandaag welkom geweest. Maar dat zijn maar kleine dingen, het was weer een dag om dankbaar voor te zijn en het is een voorrecht om dit te mogen doen.