Categorie: meerdaagse fietstochten Pagina 7 van 39

Het zonnetje schijnt al stevig op onze tent als we wakker worden, of misschien worden we daarvan wel wakker, we drijven de tent uit. Het ochtendritueel is snel achter de rug, we halen deze keer thee bij de camping, dat scheelt weer koken. Na het ontbijt halen we ook nog even een kop koffie en dan gaan we weer op weg. Het is al warm, maar een groot deel van de tocht vandaag gaat door de bossen. Eerst moeten we nog een paar kilometer terugfietsen langs de Elbe om weer op de route te komen en dan duiken we een prachtig bos in, kilometers lang fietsen we door de bossen, vaak over prachtige asfaltpaden. Bravo Duitsland, dit is klasse.

Een prachtig pad, met ook een prachtige overkapte houten brug.

Ineens schiet er een ree voor ons over het pad, we zijn er allebei beduusd van.
Het is te merken dat er verschillende fietsroutes bij elkaar gekomen zijn, het is wat drukker met fietsers.

We gaan richting Oranienbaum, ja idd, familie van ons koningshuis. Een plaats met het  zomerkasteel van een van de Oranje-Nassau’s. Terwijl we door het bos rijden zien we af en toe naast ons de verroeste rails van de opgeheven buurtspoortweg.

Als we Oranienbaum binnenrijden komen we eerst langs het sportveld en daar kunnen we koffie krijgen. Een typisch Gäststatte. We worden begroet met “Mahlzeit”, even later wordt duidelijk waarom. Vele mensen uit de omgeving komen hier lunchen. Voor 2,90 krijg je hier een complete warme maaltijd en gezelligheid.

We fietsen weer verder naar Jüdenberg, weer door het bos, maar nu over een brede strook met weinig schaduw, nog steeds een prachtig asfaltpad. Dan draaien we scherp linksom en gaan in de richting van Ferropolis. Een tentoonstellingsterrein over de bruinkoolwinning, Het ligt op een schiereiland midden in een plas die daar een restand van is. We gaan er niet helemaal naartoe, maar zien de indrukwekkende machines van een afstand.

Even lunchen, we zijn wel toe aan een boterham. Dan weer verder, nu over een wat minder pad, grind en gravel, maar meest wel harde grond. Dat fietst ook prima. Dan krijen we nog een stukje echte slechte weg en gaan we langs de spoorlijn fietsen naar het noord-oosten. In eerste instantie een prima pad, maar na een paar km is het kapotgereden door de bosbouwers, die ook hun werk moeten doen. Af en toe passeert er een trein, waaronder een ICE.

Bijna aan het einde krijgen we weer asfalt en gaan we in de richting van Bergwitz, een vakantiedorp aan een meer van de bruinkoolwinning. Daar zien we op het strand een strandtentje. Heerlijk om nu een paar glazen ijskoude cola te drinken.

Het plaatsje Bergwitz zelf kent veel dure huizen, maar heeft blijkbaar geen geld voor goede straten. Het is om te janken als je het wegdek ziet (en onder je fiets voelt).

Gelukkig kunnen we er snel doorheen en weldra fietsen we weer in het bos. Dan fladdert er opeens een grote vogel op als Frans er voorbij fietst. Achter Annemieke blijft hij op het pad zitten. We kijken nog eens en het lijkt een buizerd te zijn. Als we een foto willen maken hupt en fladdert hij snel weg. Die ziet er gewond uit, maar we kunnen hem toch niet bijhouden. Arm beest.

Nog een stukje en dan zijn we bij de camping. De tent staat zo en we kunnen alle was aan een droogrek hangen.

En dat nog even naar Lutherstadt Wittenberg. Eens kijken waar die Luther zijn 95 stellingen op de deur heeft getimmerd. We moeten trouwens ook nog eten, dus dan doen we dan ook maar daar.

Lekker Italiaans gegeten en dan nog even de beroemde deur en bijbehorende kerk op de foto gezet. Een paar boodschappen gedaan, nog wat zaken bekeken  en dan weer terug naar de camping.

We hebben al telefonisch contact gehad met de familie van de camping waar we morgen willen zijn. Kennissen van ons van de kerk hebben daar familie wonen. We zijn welkom.

Een probleempje echter, Frans dacht dat hij de route tot aan centrum Berlijn op de gps had staan, dat is nu nog 89 km, De camping ligt er 30 km voor, dus we zouden morgen maar 59km hoeven te doen.
Helaas pindakaas, de gps leidt naar de camping… We moeten morgen dus 90km. Nu hebben we dat wel vaker gedaan, maar nu zitten er weer wat klimmetjes in de route. Dan wordt het waarschijnlijk wel wat later.

Het was prachtig vandaag, we zijn erg blij en dankbaar dat we dit kunnen doen.

Download file: Spoor_2018-07-24.gif

Dat is lekker wakker worden in zo’n mooie kasteelkamer… We douchen en kleden ons aan en gaan riant ontbijten. Elke dag weer merken we dat we de calorieën nodig hebben, we verbranden er een heleboel.

Dan de fietskleding aan, de spullen naar beneden (via een echte wenteltrap), de fietsen uit de stalling gehaald, de bidons gevuld en de rekening betaald. We gaan weer op weg.

De eerste kilometers gaan over een bospad naast de rivier de Bode. Het pad en het het bos zijn nog vochtig. Zo ’s morgens, als de zon al schijnt, en het bos vochtig is, hangt er een speciaal sfeertje. Net alsof we in een sprookje rijden.

Even later komen we bij Nienburg en gaan de rivier de Saale volgen, het pad is iets minder, maar nog steeds mooi. Dan rijden we Bernburg binnen. Een stad met een prachtige markt, waar een verhaal met beelden wordt uitgebeeld: “De stille Bode”.
Als we thuis zijn werken we dit nog wel even uit.
Het is in ieder geval een mooie plek om koffie te drinken en brood te kopen. Dat doen we dan ook, naast wat kaas en fruit voor onderweg.
Jullie zullen wel denken, zijn die nu alleen maar bezig met fietsen, drinken, slapen en eten? Eigenlijk wel ja, de wegen waren tot nu toe vaak zo slecht dat we voortdurend op moesten letten en verder laten we het leven “gebeuren”. Hoogverheven gedachten? Yep, die zijn er ook wel, maar we laten even de wereld de wereld (v0or zover als dat kan). Als we op de fiets zitten fietsen we ons hoofd leeg en dat blijft heel lang zo…

Na Bernburg gaan we meer de landwegen op en, het moet gezegd worden, die zijn meestal van prima kwaliteit! Dat fietst lekker door.
Dan toch weer een stuk puinweg en, vooral in de dorpen, kinderkopjes. We zijn erg blij met ons materiaal, alles blijft heel alhoewel het veel te verduren krijgt. Alleen die kinderkopjes, de fietsen dansen over de weg. Heb je dan geen vering? horen we sommigen vragen. Nee, die hebben we niet.
We fietsen met resp. 25 en 20 kilo bagage. Heb je je stadsfiets weleens in bedwang moeten houden met 4 kratjes bier erop? Dat zwabbert aan alle kanten.

Onze fietsen zijn gebouwd op degelijkheid en stijfheid. Als we met 50-70 km de berg afdalen moeten ze niet gaan zwabberen. Vering is dan funest.

We weten trouwens nu ook waar de Bimmelbahn is….

De eerstvolgende grote plaats is Köthen, nee, niet Cothen bij Wijk bij Duurstede, maar Köthen. Ook hier een mooie markt en daar eten we onze boterhammen.

Na Köthen krijgen we lange landwegen die tot lekker doorfietsen uitnodigen, en dat doen we dan ook. Met een vaartje van 20-22 km/u crossen we door het land. Ook door de dorpjes, er is niemand thuis. Soms doen de dorpjes ons aan Hongarije denken toen we terugfietsten vanaf Boedapest. Een beetje grauw en armoedig. Ja, nog niet zo heel lang geleden was dit Oost-Duitsland…

We fietsen Dessau binnen, een grote stad, waar we ook de camping hopen te vinden. Bij de Aldi doen we boodschappen en ontmoeten daar Nederlanders die alweer op de terugweg zijn. Ze hebben voor ons adressen van campings die we nog niet hebben en die worden op de gps gezet.

Dan de laatste km’s naar de camping. Dat is een kanoclub en in dit geval een grote bouwplaats. Hier hebben we niet zo’n zin in. Een stukje terug langs de Elbe (want daar fietsen we nu) is er nog een volgens de gps. Na eventjes zijn we daar en worden we hartelijk ontvangen bij een pension waar je ook met de tent mag staan.

De tent staat snel op het droge veld en het bier smaakt heerlijk. Douchen, eten, even wandelen, bloggen en naar bed.

We zijn en blijven erg dankbaar dat we dit kunnen doen.

Download file: Spoor_2018-07-23.gif

Vannacht gebeurde iets wonderbaarlijks: het heeft de hele nacht geregend. Als we wakker worden tikt het nog zachtjes op de tent, maar we doezelen nog even. Het wordt droog en we gaan eruit. Dichtbij de tent is een overdekte plaats waar wat tafels en stoelen staan. Daar gaan we even zitten en ontbijten. Er zitten al twee fransen die ook naar Berlijn gaan. Frans probeert zijn frans nog even uit, maar het is toch anders als je niet in Frankrijk bent. Gelukkig kende de man ook wat engels en hij is al erg blij om wat franse woordjes weer te horen.

Spullen inpakken in de tent en als laatste de drijfnatte tent opvouwen. Tja, dat hoort er ook bij, gelukkig kan die tent ertegen.

Weldra zijn we weer onderweg en we moeten meteen even fors klimmen om weer op de route te komen. Die loopt vanochtend langs de bosrand van de Harz, we krijgen vandaag de laatste oprispingen van de Harz te verwerken. En die vindt het blijkbaar niet leuk om achtergelaten te worden. Het hele arsenaal wordt tevoorschijn gehaald: steile en eenvoudige klimmen en dalen, goede en beroerde wegdekken. Bos en hei en kleine dorpen. Een waardige souvenir.

Het is zondag en het is het voormalige Oost-Duitsland, er is dus niets te doen, wel de nodige fietsers, maar er is niets open, geen winkel, maar ook geen terras. We moeten het doen met onze eigen meegenomen koffie, die prima smaakt.

Eén hellinkje kunnen we niet meer fietsen, als je bijna 10% moet klimmen over gladde kinderkopjes, dan gaat dat niet goed lukken. Dat betekent afstappen en de fiets ophoog duwen.

Dan maken we een bocht naar links en begint het Grote Afdalen. We verlaten de Harz en gaan het platteland op. Het platteland van voormalig Oost-Duitsland doet af en toe denken aan Noord-Frankrijk, maar dan nog een graadje erger. Vervallen huizen naast splinternieuwe, wegen met strak asfalt vs wegen met afgesleten kinderkopjes vs puin- en grindwegen.

Het is erg afwisselend qua directe omgeving en de kwaliteit van het wegdek.

We komen nog steeds geen terrasje tegen en besluiten op een bankje onze boterham te eten. Dat is ook even zoeken, de eerste twee bankjes zijn erg vies en het derde is aanvaardbaar.

Als we in een dorpje eventjes verkeerd rijden komt er direct een oude man naar ons toe om ons verder te helpen. Hartstikke fijn. Maar hij wil steeds maar meer vertellen en we komen bijna niet weg….we krijgen  de indruk dat wij de enige zijn die hij spreekt…

Na de Harz rijden we eerst in noordelijke richting en na een tijdje gaan we naar het oosten. We komen lansgs een groot meer, een resultaat van een afgraving, en daar geschiedt het wonder: een terrasje! We laten ons de koffie en de cola goed smaken.

Dan volgt er nog een lang traject door de weilanden, eerst met slecht wegdek en langzaam klimmend en daarna met goed wegdek en dalend. Kijk dat laatste vinden we nu leuk!

We (in ieder geval Frans) raken vermoeid en bovendien fietsen we de hele tijd al onder de dreiging van een regen- en onweersbui. We overleggen even, het is nog 36km naar de stad met de camping en dat zien we niet meer zitten. Een hotelletje dus, het kost even wat moeite, maar uiteindelijk dan toch maar geboekt in een Schloss herberg.

De bui komt dichterbij en dichterbij en we gaan ons haasten naat het hotel, maar dat ligt nog wel een paar kilometers verder.

Dan begint het ineens hard te regenen. Yes, eindelijk de regenjasjes aan, de helmen op en de rainlegs om. Hebben we die toch niet voor niets meegenomen!

Het is een onweersbui en de laatste kilometers naar het hotel gaan door open veld. We wachten dus totdat het onweer weg is en leggen dan het laatste stukje naar het hotel af.

We dachten dat we in een herberg bij een kasteel zouden komen, maar het kasteel zelf blijkt de herberg te zijn. We worden allerhartelijks ontvangen ondanks dat de regen van ons afdruipt.

De fietsen kunnen in een bijgebouw, wij gaan douchen en daarna heerlijk eten in het kasteel. Eindelijk een passend huis voor een Heer van Stand 😉

Het was een bijzondere dag, vermoeiend en met vele indrukken van het oude Oost-Duitsland, we zijn blij en dankbaar dat we dit mogen doen.

Download file: Spoor_2018-07-22.gif

Het is weer een nieuwe ervaring vanochtend, we worden wakker met de zon op de tent en alles is droog, zelfs geen eigen condens. Het is vannacht niet zo fris geweest, misschien komt het daardoor.

Even kijken of we muesli kunnen scoren in de kampwinkel, maar helaas, die is beter gesorteerd in chips e.d.
Dan maar brood en snel weer bij de bakker vers brood halen voor de lunch.
Rustig aan hebben we ontbeten en alles ingepakt. Lekker om weer frisse, schone kleren aan te hebben. We hebben wel meer stel kleding bij ons, maar toch lekker om alles schoon te hebben.

We beginnen vandaag met de alternatieve route, omdat in het bos nog steeds niet te fietsen is. Na onze oproep van gisteren is er nog niets mee gedaan…
Eerst dalen we snel af naar Göttingerrode en hebben na enig zoeken de alternatieve route gevonden. Die is trouwens vandaag ook pittig. De klimmetjes zijn niet mals en we hebben een stevige wind tegen. Die wind heeft vrij spel in het open veld waarin we fietsen. Dat open veld biedt ook weer prachtige vergezichten.

Helaas is het minder goed afgelopen voor een klein molletje wat we aan de kant van de weg zien liggen. Zielig, nog niet eens volwassen.

De landwegen gaan over in een provinciale weg en bij Eckartal passeren we de grens met het voormalige Oost-Duitsland. De fotocamera heeft het gedenkbord helaas gemist. Trouwens,  voor de Eindhovenaren onder ons, ook in Eindhoven heeft het Eckartdal een grensbetekenis…

De eerstvolgende plaats is Ilsenburg, een mooie plaats aan de rand van de Harz, met in ieder geval een prachtige vijver. We zijn op zoek naar een terrasje voor koffie, maar rijden uiteindelijk de plaats weer uit en komen weer op de hoofdroute. Dat is wel zo fijn, nu kunnen we de track op de gps weer volgen.

Het eerstvolgende dorp Drubeck is maar klein , maar heeft aan de uiterste oostpunt een terrasje, “Der Holzwurm”, gekoppeld aan een meubelmaker. Hier hebben we een punt heerlijke kersentaart en prima koffie. Dat is even boffen. Het terras hangt vol met leuke vogelhuisjes en andere tuinversiering.  Echt leuk.

Daarna komen we in Wernigerode, een grotere plaats met een zeer oud centrum. We lopen de markt op met de fiets aan de hand en denken dat we in de Efteling zijn. Het lijkt wel een sprookje. En zo is het hele centrum.

Na Wernigerode rijden we op een fietspad langs de grote weg. Prima fietspad, maar wij houden niet zo van verkeer… Even verderop verlaat de route de weg en gaan we weer de natuur in. Klimmen over een weggetje waarbij de karresporen door betonplaten zijn bedekt gaat prima. Bijna aan de top halen we een duits gezin in wat daar ook aan het fietsen is. Die willen alles van ons en onze fietsen weten en zijn vol bewondering. Wij nu ook wel een beetje :-).

Net na de top is een mooi veldje en daar eten we onze boterham. Lekker.

En dan begint het gedoe weer. We moeten afdalen, daar hebben we natuurlijk geen bezwaar tegen, maar het is wel over een puinweg. Lekker weer geen nut van de afdaling. We knijpen continue in onze remmen om het een beetje veilig te doen.

Een stukje verder kunnen we weer een alternatieve route kiezen omdat de hoofdroute te gek wordt. Dat doen we dan ook en we rijden door Blankenburg heen. Een oninteressante drukke stad. Aan het einde krijgen we een steile klim om weer op de route te komen. Die route loopt dan over puin, maar we hebben geen keuze, er is geen redelijke alternatieve weg.

Als we even stoppen wil Frans zijn zonnebril vervangen door het gele glas. Het is erg bewolkt en zon komt er toch niet meer. Hij laat zijn bril vallen en wil afstappen, maar dat moet dan wel goed gebeuren en niet op een schuin wegvlak. Hij valt met fiets en al. Gelukkig vanuit stilstand en behalve veel stof op Frans en zijn fiets en wat schaafwondjes op de knie is er niets aan hand. Dom dom…

We fietsen verder en komen op een stuk wat nog rotter is. Een verhard zandpad door het weiland, eigenlijk een karrespoor, waarbij de gaten zijn volgestort met losliggend puin. Duitsland, dat kan beter,  veel beter…
We moeten hierop steil klimmen en even later even steil afdalen.
Nu is het mooi geweest. We laten de route de route en de gps berekent een nieuwe koers naar de camping.

Die leidt ons in eerste instantie dwars door een dorp, een armoedig dorp, vol met vervallen huizen, sommige worden hersteld, maar het is een naargeestig gezicht. Even later zitten we toch weer op de route, er is blijkbaar geen alternatieve weg naar de camping. Na nog een klim over een puinweg en een afdaling over die weg komen we in Thale. Een groter dorp wat er beter aan toe is, maar niet echt een vrolijke uitstraling kent. De camping is snel gevonden en de tent staat ook snel.

Even douchen en dan uit eten. We hebben weer eens geen inkopen gedaan. Dan kan nog wel, er is een winkelcentrum in de buurt, maar daar hebben we geen zin in.

In het restaurant wordt heerlijke forel geserveerd, dat is smullen. Na een grote kop koffie weer naar de tent. Even bloggen en dan naar bed.
Het regent een heel klein beetje….
Morgenochtend hebben we nog wat klimwerk volgens het routeboek en dan verlaten we de Harz en moet het fietsen weer een beetje normaal worden.

Het was werken vandaag, we hebben dan ook niet zo’n grote afstand afgelegd, maar we zijn en blijven dankbaar dat we dit kunnen doen.

Download file: Spoor_2018-07-21.gif

 

Yep, foei Duitsland. dat kan veel beter. Wat we ermee bedoelen? Dat wordt wel duidelijk.

Het zonnetje schijnt alweer als we opstaan, maar helaas net niet op onze tent, die breken we snel af en leggen hem te drogen in de zon.
We kunnen koken op deze camping en snel is er dus thee- en koffiewater gezet. Even melk halen bij de receptie, we zijn gisteren immers vergeten boodschappen te doen. De muesli smaakt heerlijk en we werken die naar binnen.

Rustig aan breken we op, gisteren afgesproken dat we maar een korte dag fietsen. Als we op tijd op de volgende camping zijn kunnen we mooi even wassen en uitrusten.

Op de normale tijd zijn we weer op weg en direct na de camping mogen we klimmen, dat ziet er toch gemakkelijker uit dan we gisteren dachten.

Dan hebben we even wat gehannes om de route op te gaan, we fietsen een kruising te ver door en denken binnendoor ook wel op die route terecht te komen. Maar ja, er zijn hoogteverschillen hier en als we aankomen op het punt waarop we weer op de route zouden moeten komen loopt die ver boven ons over een viaduct. Misgerekend dus, even verder lukt het wel weer op de route te komen. Dat is het restant van een oude spoorweggetje waar nu een mooi fietspad is neergelegd.

Een stukje verder verlaten we die oude spoorweg en gaan het platteland in. Klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Het is al warm en we zijn snel doorweekt van ons zweet. Maar het is prachtig, we genieten van de mooie omgeving en de immense uitzichten.

Dan draaien we van het boerenland af en gaan het bos in. In eerste instantie nog een mooie asfaltweg, maar dat verandert als we steil omhoog moeten naar een andere weg. Het klimmen over een puinweg is niet te doen en zelfs gevaarlijk. Ons routeboek laat dat ook in niet mis te verstane bewoordingen weten. Dit is niet verantwoord en toch loopt er een internationale fietsroute overeen…

In ons routeboek staat ook dat we maar eens moeten kijken hoe deze paden bevallen en als het niet gaat is er een alternatieve route, weliswaar niet door het bos, maar wel fietsbaar. We besluiten om dat alternatief te nemen, de hoofdroute is niet fietsbaar.
Maar ook op het platteland komen we idiote zaken tegen. Er worden miljoenen uitgegeven aan nieuwe en gemoderniseerde autowegen maar de fietspaden in dit deel zijn schandalig. We rijden vaak over puin en met steile klimmen. Dat is geen lekker fietsen. Foei Duitsland, dat kan veel beter!

De komende dagen blijft dit zo volgens ons routeboek dus wij kiezen direct voor de alternatieve route. Het moet wel leuk blijven.

Net voor 13:00 komen we bij een bakker waar we nog even snel koffie en een paar broodjes scoren. Ze ging net sluiten voor de middagpauze, maar helpt nog wel en we mogen de borden en kopjes buiten op het tafeltje laten staan. “Hier wordt nooit gestolen”, zegt ze. Dat kunnen we ons wel voorstellen, er komt nooit iemand anders dan dorpsgenoten.

We fietsen verder en krijgen een jojo-weg,  steile klimmen, afgewisseld met sterke afdalingen. Van die klim word je moe en aan de afdaling heb je niks, de weg is zo slecht dat we snel in de remmen moeten knijpen.

Uiteindelijk draaien we de weg naar de camping op. Het is een drukke weg die behoorlijk stijl omhoog gaat, weer moeten we stevig aan de bak en vooral in het begin zitten we tussen de uitlaatgassen van het drukke verkeer. Dat is geen pretje, maar ook dit krijgen we natuurlijk voor elkaar.

Op de camping hebben we snel een plekje uitgezocht en geprobeerd de tent op te zetten. Die was blijkbaar door de hoge temperatuur zo strak dat we in eerste instantie de stokken niet op spanning kregen, later om de middag wel. De was is gedaan, alle kleren zijn weer schoon en we genieten hier heerlijk van een warme avond op de camping.

We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

Download file: Spoor_2018-07-20.gif