Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman

Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman, voorbereidingen, verslagen en routes.

Categorie: santiago 2012 Page 1 of 17

Epiloog

We zijn nu al even weer thuis van onze fietstocht naar Santiago de Compostela en terug, het wordt tijd om de balans op te maken. De thuiskomst was prachtig. Een van de voordelen van lang weg zijn is dat het thuiskomen speciaal is. En dat was deze thuiskomst. In onze blog (http://fietsen.fbosman.nl/) hebben we dit uitgebreid verteld, maar laat een speciaal gevoel achter.

De dag erop, maandag, werden we weer verrast. Er werden bloemen bezorgd namens de Voedselbank, de stichting die we sponsoren met deze tocht, en nog meer bloemen van kennissen. We hebben wel 9 bossen gekregen, ons huis is een vrolijke boel nu. De nodige kaarten kwamen door de brievenbus en we werden zelfs spontaan bezocht door een wijkgenoot die ons graag persoonlijk kwam bedanken, met een prachtig boek over Lourdes, voor de mooie verhalen, het had haar goed gedaan.

We hebben eigenlijk nooit in de gaten gehad hoeveel mensen onze blog volgden. Sommigen elke dag (“een verhaaltje voor het slapen gaan” vertelde een volger) en sommigen een enkele keer. Enkele trouwe bezoekers gaven een reactie op de blog en andere reageerden per mail.

De meerderheid las alleen maar. Ook goed, wij schreven de blog allereerst voor onszelf. Voor ons fungeerde dit als een dagboek om onze belevenissen van ons af te schrijven maar ook om later terug te kunnen kijken op deze onvergetelijke tocht.
Vooraf hebben we ons niet gerealiseerd wat deze reacties voor ons betekenden. Het waren vaak mooie reacties, soms ook ontroerend en, als we het nodig hadden, bemoedigend. We hebben wel eens zware dagen gehad, maar altijd kregen we weer een glimlach en een steuntje in de rug van de reacties. Op die momenten ervoeren we dat onze blog en de reacties daarop onze verbinding met “thuis” waren. We waren niet alleen, maar er was een schare mensen die achter ons stonden. Dit gaf een bijzonder gevoel van rijkdom. Dank hiervoor!
Nu we weer aan het werk zijn krijgen we nog steeds van verschillende mensen te horen dat ze ons gevolgd hebben en genoten hebben. Dit maakt ons gelukkig.

De tocht was fenomenaal.
We hebben bijna 4700 km gefietst en intens genoten van de verschillende landschappen en culturen. Eerst de aanloop door de Ardennen, waar we voor de eerste keer moesten afzienIMG_0121 en een beetje leerden klimmen. Onze basisconditie was best wel goed, maar klimmen hebben we in Nederland niet echt kunnen trainen.
Daarna door Noord-Frankrijk waar we enigszins geschrokken zijn van de leegloop op het platteland die daar gaande is. Er zijn vele dorpen die leegraken en in verval zijn, waar nog maar een paar oudere mensen wonen en waar dan ook geen voorzieningen in de vorm van winkels en slaapplaatsen meer zijn. Het landschap is mooi maar wel leegIMG_0321.
Dan Midden-Frankrijk, waar de grote vlakten van de historische veldslagen zijn en we de eerste tekenen van de pelgrimsroute zagen. Daar veranderden we ook van etenspatroon omdat we niet meer genoeg hadden aan het “normale” eten. We waren gewoon door onze lichamelijke reserves heen.
Daarna  Zuid-Frankrijk. Hier hebben we uiteindelijk besloten om toch een ommetje via Lourdes te fietsen. IMG_0401Dat was een goed besluit. Lourdes was geen doel voor ons, maar toen we er waren hadden we wel het gevoel een eerste mijlpaal bereikt te hebben. Het was mooi en indrukwekkend om daar op het “Heiligdom” te zijn, om daar mensen te zien die daadwerkelijk gesterkt werden door hun geloof.
Toen de Col de Somport over de Pyreneeën. Een stukje waar we behoorlijk tegen op hebben gezien. Annemieke had helemaal niet verwacht dat we daar overheen zouden komen. IMG_0432De werkelijkheid viel enorm mee, we merkten goed dat we al 4 weken fietsen achter de rug hadden en geleerd hadden hoe we moesten klimmen. Er ging wel wat door ons heen toe we daar op de top stonden!
Dan de eerste etappes in Spanje in temperaturen boven de 39 graden. De enige keer dat we even moesten stoppen om te voorkomen dat we bevangen zouden worden door de hitte en dat we, door het dunbevolkte gebied, wat problemen hadden om water te vinden.
In Puente la Reine begon de echte Camino. Daar werd het drukker met pelgrims, zowel fietsers als lopers. Bijna iedereen was over de Roelandpas gekomen en daar, bij Puente la Reine, kwam hun route en die van ons bij elkaar. Daar ervoeren we voor het eerst de sfeer in een alberge in Spanje, een sfeer van samenzijn en openheid die we die gehele Camino zouden ervaren.
IMG_0644Dan verder door het heuvellandschap naar Burgos, de eerste hele grote stad waar we midden in het centrum een grote alberge hadden (160 slaapplaatsen over 6 verdiepingen!).
Na Burgos begon de hoogvlakte, een gebied wat steeds vlakker, warmer en eentoniger werd. We fietsten daar tussen de uitgestrekte tarwevelden over kaarsrechte wegen. Daar hebben we een paar dagen gefietst en we probeerden ons in te denken hoe het zou zijn voor de lopers, die moeten dag na dag door dat gebied trekken.
Na Leon gingen we al snel richting het hooggebergte. Eerst de Cruz de Ferro, daar waren we sneller dan we dachten, de klim was lang, maar viel mee en onze conditie was ijzersterk. De Cruz de Ferro was ook een van onze mijlpalen, toen we er waren duurde het even, maar toen drong dat tot ons door. We hebben daar onze steentjes met wensen en gedachten achtergelaten tussen de vele, vele andere stenen en andere, zelfs persoonlijke, dingen die er al lagen.
IMG_0738Daarna de Cebreiro-pas. Dat was de zwaarste klus voor ons. Annemieke was koortsig, het weer werd steeds slechter, het ging miezeren en het werd koud hoe hoger we kwamen en de klim werd ook steeds steiler. Die dag hebben we echt afgezien en moesten we tot het uiterste om er overheen te komen.
De laatste etappes tot aan Santiago waren vergelijkbaar met de Ardennen: korte en lange, maar vooral felle klimmen en afdalingen. Ondanks onze goede conditie moesten we ook daar stevig aan de bak. Vooral de laatste etappe naar Santiago had in de laatste kilometers nog lange en zware klimmen voor ons in petto. Hoe wonderlijk is het eigenlijk dat we die vermoeienissen vrijwel direct te boven waren toen we in Santiago op het plein stonden. Daar hebben we wel enige traantjes geplengd.
In de pelgrims mis, de volgende dag, hebben we helaas het wierookvat niet zien zwaaien, maar we zaten toch maar mooi daar in de kerk tussen alle andere Camino-gangers.

In Santiago besloten we om met de trein terug te reizen naar Irun, op de Spaans/Franse grens. We moesten wat tijd inhalen en waren het klimmen even zat. Na een hele dag treinen kwamen we aan in Irun, hebben daar in een hotelletje geslapen en konden toen IMG_0763onze fietsen weer ophalen bij de transporteur. Vanuit Irun zijn we toen via Biarritz, de mondaine badplaats, naar Dax gefietst waar we de westelijke pelgrimsroute oppakten, op weg naar huis. Dat was een lastige etappe, met Ardennen-allures, waar we eigenlijk niet op hadden gerekend. Na Dax kwam het eentonige landschap van Les Landes, waarna we (gelukkig) snel richting zee gingen om door het mooie duinlandschap ten zuiden en westen van Bordeaux te fietsen. Het was bijzonder om dagen over fietspaden te gaan in de duinen en bossen. Daarna richting Tours en Chartres. We namen de tijd om de steden te bekijken en in Chartres kwamen onze dochters Marlie en Jolien een dagje (en twee nachtjes) ons gezelschap houden. Allemaal waren we heel gelukkig om elkaar na zo’n lange tijd weer te zien.
IMG_0959Vanuit Chartres namen we een doorsteekje naar Parijs en zijn dwars door Parijs gefietst. Dat was een mooie ervaring. Het is heel speciaal om met de fiets in de hand op het plein voor de Notre Dame te staan!
Daarna via Compiègne naar België en vervolgens Nederland. Het viel ons op dat de omgeving “rijker” werd, hoe dichter we bij Nederland kwamen, maar dat de mensen ontevredener keken en ongeduldiger werden. Misschien moet je weinig hebben om echt gelukkig te zijn. Veel bezit geeft grote zorgen…
Op onze laatste overnachting, in Oosterhout, kwamen Marijn en Natasja ons opzoeken en zijn we lekker gaan eten met z’n vieren. Dat was een prima zet, want nu hadden we alle tijd voor elkaar en konden we op ons gemak uitgebreid bijpraten.
CIMG1591Onze thuiskomst was een feest, niet alleen voor ons maar ook voor de thuisblijvers. We wisten wel dat we ontvangen zouden worden, maar dat de kerkklokken werden geluid voor onze thuiskomst is heel bijzonder!

Over het algemeen hebben we mooi weer gehad; slechts 4 middagen hebben we regen of buien gehad en dat op een tocht van 10 weken! We hadden we vaak een natte tent ‘s morgens, door de regen ‘s nachts; maar dat kwam ook door onszelf, we veroorzaakten zoveel condens dat dat niet verwerkt kon worden door ons tentje.
Ons materiaal was uitstekend: alles is heel gebleven. We hebben maar één lekke band gehad op al deze kilometers. Wel zit er nu een tik in de trapas van de fiets van Annemieke, maar die moet de fietsenmaker er maar uithalen.

We hebben best veel mensen ontmoet, lang niet alle ontmoetingen hebben we in deze blog weergegeven. Al die mensen hebben iets in ons achtergelaten, de ene praktische tips, de andere geestelijke verrijking. Soms gewoon gezelligheid. We kennen van bijna niemand de namen en zij kennen die van ons niet. Dat maakt waarschijnlijk dat de ontmoetingen in een “veilige” sfeer plaatsvonden en dat gemakkelijk de diepste zielenroerselen werden uitgewisseld. De kans was immers zeer groot dat je elkaar nooit meer zou terugzien.

We hebben veel kerken bezocht. Dit was een verrijking van onze eigen spiritualiteit en religieuze gedachten. Een enkele mis hebben we bijgewoond, de een meer inspirerend dan de andere, maar altijd boeiend en indringend. Elke dag hebben we ook kaarsjes aangestoken en daarbij stilgestaan bij de mensen die we in gedachten bij ons droegen.

Tijdens de tocht ernaar toe kregen we steeds meer het gevoel dat het bereiken van Santiago steeds minder belangrijk werd en dat het daadwerkelijk in het Nu leven, het ondergaan en bedwingen van het landschap, en daarmee het onszelf ontmoeten het echte doel was. Santiago maakte tranen los, maar dat was de kers op de taart.

We fietsten niet alleen voor onszelf, maar ook voor de Voedselbank in ons Wijk bij Duurstede. Jullie hebben een prachtig bedrag bij elkaar gebracht en wij hebben dat aangevuld tot € 1.500 en zullen dat een dezer dagen overhandigen aan het bestuur van de Voedselbank. Dank voor jullie bijdrage!

Tot slot, het was een prachtige tocht, fysiek, geestelijk, cultureel, spiritueel, religieus, noem het maar op. We hebben intens genoten. We zijn onszelf en elkaar een paar keer tegen gekomen, maar dat heeft alles alleen maar verdiept. 10 weken samen leven, dag en nacht, met niet meer bezittingen dan datgene wat we bij ons hadden heeft zijn sporen achter gelaten.

We hebben elk bericht afgesloten met een dankbede en dat doen we nu ook:
Dank voor deze tocht, we zijn bevoorrecht dat we dit op deze wijze hebben mogen doen en zijn intens dankbaar hiervoor.

Annemieke en Frans

5 augustus 2012 Weer thuis!

Het was heel gezellig gisteravond met Natasja en Marijn. We zijn snel naar bed gegaan en even later begon het te regenen. Gelukkig hebben we deze tocht de meeste regen ’s nachts gekregen en hadden wij er geen last van tijdens het fietsen. We hebben erg gebofd met het weer. Zo ook nu. We worden wakker en de zon schijnt weer!

Onze tent staat op het hoogste deel van de camping op een veldje apart. Direct naast een mooie recreatieruimte. Daar staan luxe stoelen en een tafel en die benutten we ook om lekker aan tafel te kunnen ontbijten. Wat kun je toch snel tevreden zijn he?
We ontbijten, pakken de tent in, beladen de fietsen en gaan op weg voor de laatste keer deze tocht. We voelen allebei een beetje spanning. Thuiskomen na 10 weken is toch niet niks.
We fietsen eerst een stukje weer langs het Markkanaal en daarna dwars door Oosterhout naar het jaagpad langs het Wilhelminakanaal. Het is weer luxe fietsen. Het zonnetje schijnt, de wind in de rug en een mooi fietspad. Na een tijdje verlaten we het jaagpad en fietsen door het boerenland.

Meer lezen

4 augustus 2012 Hallo Nederland

 

We hebben prima geslapen vannacht, de regen tikte regelmatig op de tent en dat werkt echt goed bij het slapen. Als we wakker worden is het droog (gelukkig wel!) en kunnen we ons ritueel weer gaan afwerken. Onze collega-fietsers aan de ene kant zijn net iets eerder dan wij en zijn dan ook iets eerder weg. De fietsers aan de andere kant slapen nog (of doen alsof, zo zachtjes doen we niet…).
IMG 1060IMG 1059We fietsen aan en moeten door het vlaamse boerenland. Hier hebben we wel eens met de auto gereden en toen vonden we er niets aan, maar op de fiets is het toch een ander verhaal. Het is een land met een “rustige en bedaarde” atmosfeer. Veel dorpjes met lintbebouwing, maar ook weilanden, akkers en bossen. Het lijkt wel een beetje op Nederland, maar doet net wat vrijer aan. We drinken koffie op een terrasje en doen voor de laatste keer boodschappen in Belgie bij de GB/Carrrefour. Daar treffen we drie jongeren aan die ook op fietsvakantie zijn. Wij vragen waar ze naartoe gaan en het antwoord is: “dat zien we wel, we hebben alles bij ons dus het maakt niet zoveel uit.” Ook voor hen geldt dus blijkbaar dat het onderweg zijn belangrijker is dan het doel.

Meer lezen

3 augustus 2012 Het Vlakke Vlaanderland

Het zonnetje schijnt als we opstaan, dat is lekker wakker worden zo. Het standaard ritueel hebben we snel achter de rug. Het meisje waar we gisteren mee gesproken hebben is al klaar en vertrekt al. Goede reis!
IMG 1044We doen rustig aan. Als we uiteindelijk de camping verlaten kunnen we weer snel de route oppakken. We gaan gewoon door op het jaagpad, waar we gisteren eraf zijn gegaan voor de camping.
Tot nu toe zijn over het algemeen de fietsvoorzieningen in België uitstekend.
We fietsen weer lekker over het gladde asfalt, wind in de rug. Dit mag wel even duren. En het gaat ook wel even duren, bijna 24 km zullen we op dit pad blijven. <

Meer lezen

2 augustus 2012 Hallo België

De camping gisteren is maar een paar kilometer verwijderd van de grens van België en Frankrijk, vandaar onze titel gisteravond.
Vanochtend schijnt het zonnetje als we wakker worden. Dat is welkom, IMG 1015het heeft vannacht nog wat geregend en we hebben gisteren niet alle was drooggekregen. Die hangen we nu snel even op tussen de fietsen zodat we het lekker in de zon kunnen hangen. Nu kunnen jullie ook eens zien dat we de fietsen ook als waslijnhouder kunnen gebruiken. Even later hebben we de tent leeggeruimd en die zetten we dan ook maar in de zon, kan hij ook nog wat drogen. Dan ontbijten, opruimen en inpakken, fietsen beladen, tent opvouwen en inpakken en weg. We doen het rustigaan vanochtend, hoeven vandaag niet zo ver

Al snel zitten we weer op de route en slingeren door kleine franse dorpjes. IMG 1016Dan verandert in een keer het wegdek van asfalt naar betonplaten en even later zien we een café met een belgische vlag. Jammer dat er niet een formeel teken van het overschrijden van de grens is, maar we zitten nu in ieder geval in België. Vreemd gevoel eigenlijk, het lijkt in een keer een stuk dichter bij huis, ook al is hier alles nog in het Frans.

Meer lezen

Page 1 of 17

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: