Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman

Fietstochten van Annemieke en Frans Bosman, voorbereidingen, verslagen en routes.

Maand: mei 2017 Page 1 of 6

31 mei 2017 Toch nog pittiger

Volgens het routeboek staat er vandaag weliswaar 86km op het programma, maar het is redelijk vlak, pas aan het einde twee klimmetjes. We hadden alert moeten worden toen hij sprak over het “glooiende landschap”, maar dat wilden we waarschijnlijk niet weten…

Het zonnetje schijnt als we wakker worden. We hebben gisteren muesli en melk gekocht en kunnen lekker ontbijten. De benzinebrander laat het een beetje afweten sinds Frans er benzine bij heeft gedaan die we gisteren gekocht hebben. Wasbenzine, waar we op koken, heet hier benzina avio, maar is blijkbaar niet helemaal hetzelfde. De brander zit vol met aanslag en wil niet voluit branden. Schoonmaken helpt nauwelijks. Het water voor de thee (en daarna de koffie) doet er lang over om aan de kook te komen. Wat een problemen als je op fietsvakantie bent… Weer eens merken we dat goed materieel belangrijk is.

De camping heeft een eigen kapelletje, en daar gaan we eerst naartoe. Volledig ingericht voor de eucharistie is het om stil van te worden.

De boel is weer snel aan de kant en we zitten vlug op de fiets. We gaan eerste terug naar Sansepolcro (“heilige graf”), daar zijn we gisteren doorheen geraced op weg naar de camping. Het centrum is een centrum als uit oude italiaanse films, zelfs de was werd opgehangen. We kijken even rond in de dom en steken een kaarsje op. Dan start de echte route van vandaag, eerste even nog een wat drukkere weg, maar al snel zitten we op een rustige weg. We dalen heel langzaam, maar net genoeg om lekker gemakkelijk een behoorlijke snelheid te halen. De eerste 20km zijn zo voorbij.

In Citta del Castello stoppen we voor een kop koffie en om het centrum te bekijken. Een stad met een nagenoeg complete stadsmuur en oud centrum. De dom is open en schuin er tegenover is een kapel, ook spaarzaam, maar mooi ingericht. We fietsen dwars door het centrum en de middeleeuwse bestrating martelt onze fietsen (en ons). Later op de dag zullen we het echter erger te verduren krijgen.

Na Citta del Castello hebben we km’s lang een drukke weg. Dat is nog niet het ergste. De Italianen hebben blijkbaar een hekel aan onderhoud, dat zie je aan hun huizen, maar ze hebben ook een hekel aan het herstellen van kapotte wegdekken. De weg is abominabel, diepe gaten, afgewisseld met halve reparaties doen een aanslag op onze fietsen en op ons. Soms zijn we meer aan het slalomrijden rond de gaten dan dat we op de omgeving kunnen letten.

We lunchen langs de weg op een bankje wat we plotseling zagen. Even rust voor onze fietsen en voor ons. Snel na de lunch verlaten we gelukkig de drukke weg. Een zucht van verlichting als we weer in de stille natuur rijden en de vogels weer horen. Wel blijft de weg verschrikkelijk slecht. De prijs die we voor de rust moeten betalen is dat we weer moeten klimmen en dalen. Het glooiende landschap eist zijn prijs. In het begin gaat dit nog prima, maar allengs worden de hellingen steiler en moeten we harder werken. Dit op en neer gaan sloopt de benen. De omgeving is prachtig en maakt veel goed.

In Petrignano doen we boodschappen in de lokale buurtsuper. Helaas is het assortiment beperkt, maar we kunnen er wel een goed maaltijd bemachtigen. Dan nog een stukje naar de camping. We zien Assisi al liggen, schuin tegen de heuvel aangebouwd. Onze camping ligt (gelukkig) in de vlakte ervoor en we hoeven niet meer naar boven te klimmen. De tent staat snel en na een douche is er een koud biertje.

Weer worstelen we met de brander voor het koken, eens kijken of we hem leeg kunnen laten branden, we hebben nog benzine uit Duitsland bij ons, die is allicht beter.

Met Theo hebben we app-contact. Het ziet ernaar uit dat hij zaterdag op de camping bij Rome aankomt, waar wij zondag aankomen. Met een beetje geluk zien we elkaar weer, dat zouden hij en wij erg fijn vinden.

Jose heeft een geluidsopname van het hartje van haar baby doorgestuurd. Wat is er mooier dan dat…

Morgen hebben we een rustdag en gaan we naar Assisi.

We zijn moe, maar toch erg dankbaar en blij dat we dit kunnen en mogen doen.

 

IMG 2863

IMG 2864

IMG 2865

IMG 2866

IMG 2867

IMG 2868

IMG 2869

IMG 2870

IMG 2871

IMG 2872

IMG 2873

IMG 2874

IMG 2875

IMG 2876

 

http://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-31161631-1.gif

Total distance: 92.37 km
Max elevation: 337 m
Min elevation: 214 m
Total climbing: 777 m
Total descent: -800 m
Average speed: 18.38 km/h
Total time: 07:45:50
Download

30 mei 2017 De Apennijnen bedwongen…

We worden wakker en hebben de boel snel aan de kant. Voordat we aan de klimpartij voor vandaag gaan beginnen willen we nog even van de camping genieten. Kunst en natuur gaan hier hand in hand. De camping ligt aan de rivier, die op dit moment nog maar een smal stroompje is. De bedding verraadt echter dat het hier erg kan spoken. Dwars door de camping loopt een keermuur die extreem hoog water kan tegenhouden.

De rozen in het prieeltje laten zich van hun mooiste kant zien in de ochtenddauw. Met stenen is een labyrint gemaakt en een bos van gekleurde vogelhuisjes fleurt het allemaal op. We komen beslist nog eens terug. In een van de vorige blogs hadden we het erover om met de caravan hier eens terug te komen, maar ons tentje is toch echt aan haar laatste seizoen bezig. Als we een nieuw gekocht hebben en het weer is volgend jaar weer goed, gaan we met tent en auto op pad. Dan zijn we lekker flexibel.
Al snel zitten we op de fiets voor de klim van vandaag. Vanochtend hebben we een pas door de Apenijnen op het programma staan. De ochtend klimmen naar 985 mtr met in totaal 30km klimmen. Het gaat geleidelijk, pas de laatste paar 100 mtr krijgen we 9% volgens het boekje.

Het zonnetje schijnt en we hebben goede zin. In Ponte Messa zelf rijden we langs de lokale supermarkt en kopen broodjes voor de lunch straks. We blijven licht klimmen over een mooie weg met af en toe een auto of vrachtauto. Gestadig gaan we omhoog en passeren af en toe een dorpje en brug. Het klimmen wordt allengs zwaarder, we beginnen met 3-4%, dat stelt niet zoveel voor, maar langzaam wordt het 6-7% en dat is meer werk.

Tegen 10:45 zien we een restaurantje en gaan we koffie drinken. Koffie met een broodje erbij, want het ontbijt is “op”. Dit klimwerk kost veel energie en we willen niet stil vallen. Bij dit restaurant zitten twee heren uit Oirschot die op de racefiets naar Rome wilden. Er staan drie racefietsen. Hun vriend heeft ter plekke eergisteren een hartaanval gekregen en ligt nu in het ziekenhuis. Dat is even schrikken. Gelukkig gaat het goed met hem en zal hij vrijdag naar huis mogen vliegen. De vrienden wachten op een taxi die hen en hun fietsen naar Rome zal brengen. Hun vakantie is voorbij, We luisteren naar hun verhaal (ze vertellen het drie keer opnieuw) en zijn onder de indruk. Meer dan luisteren kunnen we niet doen, maar dat is al genoeg.

We gaan weer verder, nog 8km naar de top, met het zwaarste gedeelte voor ons. Tot nu toe valt het mee, we zijn natuurlijk al even onderweg en hebben stevige beenspieren, maar toch is het een flinke klim. Na het laatste dorpje voor de top wordt het steiler, nu krijgen we de 9% voor onze kiezen en moeten we echt aan het werk. Gelukkig fietsen we merendeels in de schaduwzijde van de berg zodat we weinig last hebben van de zon die al hoog aan de hemel staat.

Dan is er, toch nog onverwacht, de top. We klappen voor elkaar en gaan lunchen op een picknickplaats die daar is. Het klimmen deden we in ons hempje en nu doen we maar de fietsshirts weer aan en de helmen op. Er komt een afdaling van 17km. Niet zo heel stijl, maar wel lang en ons hempje is daarvoor te koud.

Eerst rijden we even tussen de bossen, maar dan kijken we in een keer uit op het dal met een prachtig meer. Wat een mooi gezicht! Gestaag dalen we, met af en toe een recht of beetje stijgend stuk. Dit soort afdalingen bevalt ons wel.

Beneden beraadslagen we even of we al een deel van de volgende dag zullen fietsen, het is nog vroeg. Als we in het routeboek zien dat we dan voor de camping een flink stuk moeten klimmen besluiten we dat niet te doen. We gaan naar de camping uit het routeboek. Een mooie camping, niet zo mooi als afgelopen nacht, maar prima. Er is zelfs een kleine kapel! Even een biertje om het vocht bij te vullen en met elkaar te praten, dan eten en slapen. Morgen fietsen we naar Assisi.

Het was een mooie dag met een randje. We zijn weer eens gewezen op onze kwetsbaarheid, er kan dus zomaar wat gebeuren zoals bij de drie vrienden uit Oirschot!

Dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen gaan we slapen.

IMG 2859

IMG 2860

IMG 2861

IMG 2862

​​
20170530 095848

20170530 100021

20170530 101555

20170530 130910

 ​De afdaling

Total distance: 51.1 km
Max elevation: 988 m
Min elevation: 311 m
Total climbing: 863 m
Total descent: -887 m
Average speed: 17.77 km/h
Total time: 06:37:37
Download

29 mei 2017 Dag zee en hallo Apennijnen 

Voor het eerst sinds een aantal dagen was de tent weer nat van ons eigen condensvocht. De temperatuur is al aangenaam als we weer opstaan en de boel is snel aan de kant. De vele mieren die zich inmiddels in onze tent gevestigd hebben gaan ons wel missen…

Het is best wel een redelijke camping, maar we staan wel op zand en dat zit overal in en aan.

Even afrekenen en op weg. De route voor vandaag valt wel mee, denken we volgens het hoogteprofiel en de beschrijving, maar de dag zal ons anders leren.

Vrij snel nadat we vertrokken zijn komen we langs een supermarkt, een soort Aldi. Dat komt goed uit, we hebben helemaal geen eten meer na dit weekend en het ontbijt van vanochtend. De dag komen we niet door zonder eten en we slaan het nodige in voor de lunch. Trouwens, de thee en de stroop zijn op en dat moeten we dus ook aanvullen.
Na eventjes verlaten we de badplaats en gaan we naar het zuid-westen, richting de Apennijnen. Eerst hebben we nog een stukje Po-vlakte te slechten, maar dat is gelukkig niet zo eentonig als de afgelopen dagen. Regelmatig komen we race-fietsers tegen die, blij verrast, groeten. Geen wedstrijd vandaag.

De weg stijgt een klein beetje, eigenlijk merken we het niet eens en we touren gezellig door het agrarische landschap. Wel zien we de Apennijnen naderen. Eerst alleen maar contouren, maar nu kunnen we ook de weiden en kastelen onderscheiden.

Eerst maar eens koffie. In Santarcangelo di Romagna kan dat eindelijk. Dat gaat er wel in. We verwonderen ons iedere keer weer over de prijs van de koffie. Daar zetten ze in Nederland niet eens de koffiemachine voor aan. Natuurlijk moet er iets bij, ons ontbijt is allang op.

Dan nog even een stukje provinciale weg en dan gaan we de natuur in. De planner van de route, Hans Reitsma, doet zijn best om ons van de grote weg af te houden, maar deze keer gaat hij te ver. We rijden over een half-verhard pad in de natuur, soms vlak langs een rivier, de Marrechia ( nu een rustig riviertje maar gezien de kloof…). In het route-boek staat dat er soms slechte stukken in zitten. Nou verander dat maar. Er zitten soms goede stukken in. De omgeving is prachtig en nodigt uit om er van te genieten, maar we moeten continue het pad in de gaten houden. Regelmatig moeten er stukken worden gelopen, omdat er niet gefietst kan worden. Onze ” Santos” sen houden het prima, maar wij worden door elkaar geschud.

We lunchen aan het pad en hebben ons brood hard nodig. Het stijgt heel langzaam, maar het is meer de conditie van het pad die ons de meeste energie kost. Maar de omgeving blijft prachtig!!

Bij Novafeltria gaan we dan weer de weg op. We hebben wel water nodig, de bidons zijn leeg. Bij een pompstation kunnen we ze vullen en krijgen we aanwijzingen voor een supermarkt. We moeten tenslotte ook nog boodschappen doen voor vanavond. Er zit een bedelaar voor de deur en die wil voor een paar euro wel op onze fietsen passen. De boodschappen zijn snel gedaan en we gaan weer verder. Het klimmen is nu echt geworden. We moeten aan het werk in deze voorlopers van de hoge Apennijnen die we morgen krijgen. Ook nu is het klimmen en dalen, bergje op en bergje af.

Dan komen we bij de camping in Ponte Messa. Wat een verademing! Een prachtige, kleinschalige camping die met liefde is ontworpen en in stand wordt gehouden. Een aanrader! We hebben een ruime plaats onder een schaduwdoek. De tent staat zo en we gaan douchen en genieten van een verdiend biertje. Als we terugkomen staan Gerda en Jan te pronken op de camping. Een heel leuke verrassing. Zij hebben drie etappes in twee gedaan om ons weer in te kunnen halen. We wisselen onze ervaringen uit en zijn het eens over de kwaliteit van het pad van vandaag. Dat kan echt niet!

We eten, bloggen en drinken koffie en maken plannen voor de komende dagen. Woensdag komen we bij Assisi en we denken daar een rustdag in te lassen zodat we maandag in Rome aankomen. Maar ja, alles kan nog veranderen…

We zijn erg dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

IMG 2843

IMG 2844

IMG 2845

IMG 2846

IMG 2849

IMG 2851

IMG 2853

IMG 2855

IMG 2856

 

http://fietsen.fbosman.nl/wp-content/uploads/2017/05/spoor_2017-05-29155712.gif

Total distance: 65.37 km
Max elevation: 362 m
Min elevation: 3 m
Total climbing: 709 m
Total descent: -366 m
Average speed: 14.78 km/h
Total time: 07:30:37
Download

Meer lezen

28 mei 2017 Een dagje aan het strand

We werden vannacht even wakker en dachten dat het regende. We konden ons dat niet voorstellen, het was kraakhelder in de lucht. Waarschijnlijk was het het ritselen van de bladeren van de boom waar we onder staan. Tja, natuurmensen he?

Vanochtend is het weer aangenaam van temperatuur en we kunnen met de hempjes aan starten. De boel is snel aan de kant en we gaan op de fiets. Direct komen we weer langs het meer waar de flamingo’s rondlopen. Het is weer een prachtig gezicht om die vogels in het wild deftig te zien rondstappen.

Een klein stukje fietsen en dan moeten we over een veerpontje. Hij is aan de overkant, maar als de veerbaas ons ziet komt hij ons meteen ophalen. In een mum van tijd zijn we aan de overkant en fietsen we verder. De weg is in het begin een beetje druk, het is de provinciale weg hier. We hebben geluk dat het zondagochtend is, de meeste mensen zijn nog niet wakker. De enkeling die we onderweg passeren kijkt verbaasd en groet dan enthousiast terug. Het blijft leuk om zo gezien te worden…

Na even komen we in een wielerwedstrijd terecht. De man die het verkeer moet tegenhouden laat ons met een grote zwaai door. We denken dat de wedstrijd nog niet begonnen is. Wel rijden er al vaders met hun kinderen in wedstrijdtenue het parcour rond. Mensen kijken verbaasd naar ons en juichen niet als we de finish passeren. Die verbazing kunnen we wel indenken. Direct na finish kunnen we van het parcour af en fietsen we weer verder.

We rijden Ravenna binnen en moeten even zoeken naar het centrale plein. Meestal leidt de route ons naar het hart van de stad, maar nu niet. Op het Piazza del Popolo drinken we heerlijke koffie. Op de hoek is een kleine kerk, toegewijd aan Maria. Daar gaan we even naar binnen en kunnen we een (electronisch) kaarsje opsteken. Wat een mooi kerkje!

We kijken nog even rond. Ravenna staat bekend om de mooie mozaieken in haar kerken maar daar moet entree voor worden betaald en eigenlijk willen wij geen entree betalen voor een kerk.

We fietsen weer door en komen bij Classe, daar staat ook een kerk met een mooi mozaiek. We rijden eerst voorbij de kerk, op zoek naar een andere, maar we vergissen ons en moeten een stukje terug. De kerk is net uit, de laatste kinderen rennen de kerk uit en de geur van wierook komt naar buiten. In de kerk zijn we even stil. Een grote, mooie ruimte, met slechts een paar banken voor het altaar zodat de mensen wel bij elkaar moeten zitten. Aan de wand staan stoelen klaar voor het geval er extra zitplaatsen nodig zijn. Misschien wel een idee voor onze kerk?

Het mozaiek boven het priesterkoor is prachtig en we kijken onze ogen uit. Wat een werk is dat geweest!

Na Classe verlaten we de weg en gaan we eerst een halfverhard pad op wat even later een pad door het bos wordt. Hier rijden we een lange tijd op. Soms is het pad breed en soms zo smal dat wij er net doorheen kunnen. Dat is soms lastig omdat we niet de enige gebruikers van de pad zijn. We hebben tegenliggers, maar moeten ook hele families, die met de fiets op pad zijn en aanmerkelijk langzamer fietsen dan wij, inhalen.

Dan, met een grote bocht en een nauw klimmetje over een brug, zijn we het bos uit en rijden we langs een kanaal. Daar staan huisjes langs met grote netten die in en uit het water getakeld kunnen worden. Die zullen gebruikt worden om te vissen. Een bijzonder gezicht, vinden we.

Bij een bezoekerscentrum aan het kanaal staan picknicktafels in de tuin en we lunchen daar. Een heerlijke plek in de schaduw en in de zeewind die we inmiddels voelen. Na de lunch nog een stuk kiezelweg en dan met een bocht naar links en weer naar rechts rijden we langs de zee. Alhoewel, van die zee is weinig te zien. Het is helemaal volgebouwd met hotels en bars. Tussen dat alles door zien we wat blauw, maar we rijden langs de zee!

Soms is het moeilijk laveren tussen de voetgangers en fietsers die overal mee bezig zijn, maar niet met het verkeer. Een stukje verder komen we weer op een drukke weg terecht. Het is zondag en mooi weer, dus heel Italie is hier naartoe gekomen.

Een stukje door een park en door een prachtige laan met bomen en dan nog een stukje langs de drukke weg en dan zijn we bij de camping. Het was niet zo’n lange route vandaag en we zijn lekker vroeg. De tent staat zo, dan even douchen en naar het strand! Daar hebben we snel een terrasje gevonden en onder het genot van een koud pilsje genieten we van het strandleven en keuvelen met elkaar.

Het was een prachtige dag, eigenlijk een halve rustdag en daar hebben we erg van genoten. Dankbaar en gelukkig gaan we zo slapen.

IMG 2824

IMG 2825

IMG 2827

IMG 2828

IMG 2829

IMG 2830

IMG 2831

IMG 2832

IMG 2833

IMG 2835

IMG 2837

IMG 2838

IMG 2839

IMG 2840

IMG 2841

IMG 2842


Total distance: 59.42 km
Max elevation: 25 m
Min elevation: -39 m
Total climbing: 342 m
Total descent: -300 m
Average speed: 15.76 km/h
Total time: 06:22:31
Download

27 mei 2017 Het einde van eindeloos

Heerlijk geslapen en mooi op tijd wakker. Het zonnetje schijnt al en het de tent is droog!

Het inmiddels vertrouwde ochtendritueel is snel klaar en we kunnen afrekenen en vertrekken.

Eerst gaan we nog even naar de supermarkt (of meer hypermarkt) om inkopen te doen voor vandaag en morgen. De winkels sluiten hier om 12:00 en we willen wel zeker weten dat we de komende dagen te eten hebben.

De inkopen zijn snel gedaan en met een extra vracht van twee dagen eten gaan we op weg. Gelukkig is het een vlakke etappe, anders moesten we die kilo’s nog meesleuren in de klimmetjes.

Eerst door Ferrara, een nog volledig ommuurde stad. Ferrara staat volgens het boekje bekend als de fietsstad van Italie. Nou, wij hebben geen idee waarom. Er zijn niet meer fietsvoorzieningen dan anders in een stad (over het algemeen karig) en het verkeer is net zo druk.

In het centrum rijden we langs het Castello en maken een paar foto’s. De dom staat in de steigers en we fietsen maar door. Nog even een ritje langs de stadsmuur en dan verlaten we Ferrara. Iedereen slaakt een zucht van verlichting als we weer frisse lucht inademen.

De eerste km’s gaan over een provinciale weg, weliswaar niet zo druk op zaterdagochtend, maar toch niet prettig op op te rijden. We fietsen nog tussen de fruitbomen, maar dat zal staks wel veranderen.

Na even een afslag en daar zitten we weer heerlijk in de rust van het platteland. In het volgende plaatsje is het tijd voor de koffie. Theo rijdt nog een paar km’s met ons mee en gaat ons dan verlaten. Hij gaat de zwaardere Toscane-route fietsen. Als je op reis bent ontdek je voortdurend nieuwe dingen, maar moet je ook voortdurend afscheid nemen, je vestigt je nergens. Dat is vaak onbewust, maar nu merken we dat weer op. Theo heeft een paar dagen meegefietst en was zeer aangenaam gezelschap. We wisselen telefoonnrs uit en zijn vastbesloten om elkaar in Rome weer te zien.

De koffie is heerlijk en gaat er goed in.

Dan weer op de fiets en in het volgende plaatsje scheiden onze wegen echt. Wij draaien naar het oosten en Theo gaat rechtdoor, naar Toscane.

De tocht verloopt voorspoedig, het is prachtig weer. De zon staat hoog aan de hemel en het is aangenaam warm. Wel begint de wind aan te wakkeren en die komt uit het zuid-oosten, net de richting die wij op moeten. Dat wordt weer treintje rijden.

Aan het eind van de ochtend komen we op een eindeloze kaarsrechte weg terecht, tussen de graanvelden. Bijna nog saaier dan de polderwegen in Flevoland, en dan nu nog met wind tegen.

We moeten behoorlijk werken en Dirk en Frans doen om de beurt het kopwerk, de dames als wagonnetjes er achteraan.

In een volgend dorpje vinden we twee bankjes voor de lunch, weliswaar in de zon, maar wij vinden die helemaal niet zo heet. Terwijl we lunchen komen twee Nederlands voorbij fietsen die even kletsen en daarna doorfietsen, op zoek naar een bankje in de schaduw. Als we na de lunch weer verder fietsen zien we ze inderdaad een stuk verder in een parkje zitten. We zwaaien en rijden weer door.

Het landschap is saai en eindeloos. Er zijn maar weinig bomen om de stevige wind een beetje te temmen en wij hebben hem vol op kop.

Gelukkig hebben we vanochtend veel km’s gemaakt en hoeven we niet zover meer.

Als we even bij een tankstation stoppen voor een ijsje, wat er niet is want het is gesloten, rusten we even en vullen we onze bidons uit onze reservevoorraad water. Er komt een Italiaan naar ons toe die blijkbaar vindt dat we er dorstig uitzien. Hij is de eigenaar van het tankstation en vraagt of we water willen. Dat willen we wel, onze laatste voorraad is aangesproken. Hij heeft ook een zak met vier abrikozen bij zich. Die geeft hij aan ons om op te eten en hij verdwijnt even naar binnen om weer snel naar buiten te komen met een grote fles ijskoud water. Dankbaar vullen we de bidons en drinken we wat. “Piano, Piano,” zegt, vooral niet haastig drinken. Hij wil niet hebben voor zijn mooie gaven en wenst ons een goede reis en verdwijnt weer. Even later komt er een Italiaan langs die goed engels spreekt en over van Basten begint. Hij vertelt dat hij in Amsterdam is geweest en op de boot wachtte toen hij de wereldgoal van van Basten zag in het wk voetbal. Volgens hem moeten we nog een kleine 10 km en dan zijn we op de camping.

We rijden weer aan en hebben nog steeds die stevige wind op kop. Eerst nog door het dorpje Anita en dan komt de camping in zicht.

Een natuurcamping, wat zich in dit geval vertaald in zeer eenvoudige voorzieningen. Wel kunnen we vanavond eten. Dat slaan we, na rijp beraad en met een beetje spijt af, we hebben eten bij ons en daar moet het nodige van op.

Er zijn en komen nog meer fietsers, Nederlanders, op de camping. Dat zal de komende dagen wel zo blijven.

Voor het eten lopen Annemieke en Frans nog even de dijk op, naar de plas die een stuk verder ligt. Vanaf de dijk zien we de contouren van de Apennijnen waar we over 2 dagen overheen moeten. Meer naar het oosten zien we de zee al. In de plas zitten flamingo’s en we zien ze fourageren. Een mooie gezicht.

We koken en eten ons avondeten en Annemieke gaat nog even met Dirk en Els fietsen naar de flamingo’s en Frans gaat aan de blog werken.

Het was weer een mooie dag, vermoeiend vanwege de wind en, met name aan het einde van de dag, eindeloze wegen en eindeloos landschap. Dat wordt morgen anders, dan gaan we langs de zee fietsen.

We zijn dankbaar en bevoorrecht dat we dit kunnen en mogen doen.

IMG 2815

IMG 2816

IMG 2817

IMG 2818

IMG 2819

IMG 2820

IMG 2821

IMG 2822

IMG 2823

Total distance: 73.97 km
Max elevation: 16 m
Min elevation: -28 m
Total climbing: 249 m
Total descent: -218 m
Average speed: 17.37 km/h
Total time: 07:28:38
Download

Page 1 of 6

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: