Het heeft wat geonweerd vannacht, niet veel, we zaten precies tussen twee stomen onweersbuien. Af en toe een windvlaag en wat regen en dat was het wel. Niet zoveel als anderen gehad hebben.

We staan op tijd op deze keer, het is zeer aangenaam weer. De boel is vlug aan de kant en we eten een boterham, drinken een kopje thee en koffie en gaan op weg. Met ons ruimen nog meer mensen die op de camping staan hun spullen op. Gisteren hadden we nog contact met een Duitser die naar Londen is geweest voor zijn dochter, maaar de fietstocht daar naartoe had moeten afbreken ivm het overlijden van zijn moeder. Nu was hij alleen op de motor, even zijn hoofd leegmaken.

Nog voor 09:00 zitten we op de fiets en al snel draaien we de route op. Het fietst heerlijk in de koelte van de ochtend. Op de weg naast de Ijzer, op weg naar Ieper, krijgen we gezelschap van een oudere man op een racefiets. Hij informeert waar we naartoe gaan en wil wel een stukje meefietsen. Al pratend blijkt dat hij vroeger wielrenner is geweest en ook 5 jaar prof. Hij woonde 9 maanden van het jaar in Spanje voor het fietsen en 3 maanden in Belgie. Hij was graag in Spanje gebleven, maar zijn vrouw niet. Ik schat hem veel jonger is, maar hij is al 82, vertelt hij.
Na zijn wielercarriere is hij les gaan geven aan de ambachtsschool en elk jaar nam hij zijn klas mee op fietsexcursie rondom Ieper. De herinnering moet blijven leven zegt hij, we moeten blijven leren uit dat verleden. Maar daar heeft hij momenteel een hard hoofd in.
We zijn het met hem eens, eigenlijk zou iedereen op de leeftijd dat het beklijft geconfronteerd moeten worden met de ellende die oorlog veroorzaakt, vriend en vijand, en dan bedenken: wat kan ik daaraan doen, niet waar zijn ze mee bezig, maar waar ben ik mee bezig. Misschien dat het helpt.

Het gesprek en de tocht is blijkbaar zo aangenaam dat hij bij ons blijft fietsen, ondanks dat hij steeds aangeeft dat hij ons bij het volgende punt verder zal wijzen en ons dan zal verlaten.
Frans vraagt naar zijn naam en “Parmentier” is het antwoord. Frans is geen wielrenkenner, maar die naam is toch wel bekend. Als Frans zegt dat hij vereerd is om naast een meesterknecht uit de Tour de France te fietsen is hij zichtbaar trots.
Hij brengt ons naar een monument wat hem telkens weer ontroert: twee vlaamse broers, allebei sergeant, de een raakt gewond en de ander wil hem gaan helpen en ze sterven in elkaars armen… Het is indrukwekkend.

Even later leidt hij ons naar een veiliger oversteek dan in ons routeboek staat en weer een stuk verder gaat hij ons dan toch verlaten. Hij fietst rechtdoor naar Ieper en wij gaan een grote boog rondom Ieper maken en volgen zo het front waar daar 101 jaar geleden vreselijk is gevochten.
Naast een prachtige omgeving, over stille boerenweggetjes die steeds meer gaan glooien, zijn er om de haverklap gedachtenispunten, een groot kerkhof, een kleine gedenksteen, een klein museum, kortom een indrukwekkende tocht. We zijn blij dat we deze route hebben gekozen. Alhoewel, blij is niet het goede woord, hier wordt niemand blij van, maar indrukwekkend wel.

Bij de enorme begraafplaats Tiny Cot cemetory, bij Zonnebeke, hier liggen meer dan 18.000 gesneuvelde soldaten van de verenigde legers (Frankrijk, Belgie, Britse Gemenebest). Daar zien we een man een panorama foto maken. Frans vraagt of hij Engels is, “Australian” is het antwoord. De afgelopen drie weken heeft hij groepen scholieren hier begeleid en nu is het even tijd voor hemzelf. Indrukkwekend is niet het goede woord, vindt hij, huiveringwekkend is meer op zijn plaats. Stilzwijgend geven we hem gelijk. Huiveringwekkend is om hier al die graven te zien en ook al die namen, gegraveerd in de witte muren, van soldaten die nooit meer zijn teruggekomen.

We fietsen verder, gelukkig begint het wat meer te glooien en kunnen we daar wat energie kwijt. Overal zijn gedenkplaatsen die het verloop van de oorlog hier laten zien.

Na een tijdje voltooien we de ronde en vinden vlotjes de camping, de receptie gaat stipt om 16:00 open en al snel hebben we een plaatsje op het tentenveld. Naast ons staat een jongen die alleen op fiets reist van Normandie, waar hij met zijn ouders op vakantie was, naar huis, via allerlei qua oorlog interressante plaatsen. Puur uit interesse.

De tent staat snel en we gaan vlug douchen. Na het douchen gaan we naar Ieper, dat is maar een paar minuten lopen vanaf de camping. Eerst een heerlijk hapje eten met een lekker biertje en dan naar de Menenpoort. Door die poort marcheerden de soldaten Ieper uit, op weg naar de slagvelden, vaak om niet meer terug te keren. Sinds het einde van die oorlog wordt hier elke avond om 20:00 de Last Post gespeeld. We staan er met velen, in eerste instantie is het een geroezemoes, maar dan wordt het stil, doodstil. De trompetten spelen ingetogen en daarna wordt er doedelzakmuziek gespeeld. Indrukwekkend zoals dit plaatsvindt.

Na afloop herneemt het normale leven zijn gang weer, dat is maar goed ook.

We hebben het goed en zijn, nu nog meer, dankbaar dat we dit kunnen en mogen doen.

Deze tekst kwamen we onderweg tegen (Brothers in Arms, Dire Straits)

There’s so many different worlds
So many different suns
And we have just one world
But we live in different ones

But it’s written in the starlight
And every line in your palm
We are fools to make war
On our brothers in arms

Total distance: 55.93 km
Max elevation: 66 m
Min elevation: -6 m
Total climbing: 430 m
Total descent: -386 m
Average speed: 13.28 km/h
Total time: 07:46:04
Download